آنچه از یک سیاهچاله در لس آنجلس آموختم

در بلوار یورک در لسآنجلس، سیاهچالهای مهآلود روی دیواری تاریک آویزان است که تنها با یک جفت هدفون که برخورد خواهر و برادر را بازتاب میدهد به آن میپیوندد.
این صحنهای آشنا در فضای خالی مرکزی کهکشان ما است، و مطمئناً صحنهای است که در طول سالها به دور و دراز پرواز کرده است. شرط می بندم که دیده ای روزنامهنگاران (از جمله خود من) این تصویر را مسخره کردند و آن را به اخبار هیجانانگیز تحت عنوانهایی مانند «نخستین تصویر از سیاهچاله راه شیری» یا «مرکز کهکشان ما آشکار شد» پیوست کردند. دانشگاهها آن را در بیانیههای مطبوعاتی درباره مجموعهای از تلسکوپهای رادیویی پوشاننده زمین که مدیون آن است، کنار گذاشتند، و دانشمندان آن را در مطالعات سراسیمهای منتشر کردند در حالی که با محبت جسم خود را دقیقاً همان چیزی که به نظر میرسد میگفتند: یک دونات نارنجی تیره.
با این حال، در OXY ARTS در گالری لس آنجلس، این پرتره نامفهوم از Sagittarius A* کمی متفاوت به نظر می رسد.
این سیاهچاله با جرم 4.3 میلیون خورشیدی که بر روی دیوار تعیین شده خود جدا شده است، فضایی فراتر از مرزهای اخترفیزیکی معمول خود را، هم در فضا و هم در دانشگاه، اشغال می کند تا خود را در معرض نقد و تأمل هنری قرار دهد. باید اعتراف کنم که وقتی برای اولین بار آن را دیدم، احساس اولیه ام این بود که کنجکاوی به نمایش گذاشتن یک تصویر علمی ویرایش نشده از فضا در یک گالری هنری، و به ویژه تصویری که هنرمندان حاضر در گالری هیچ نقشی در خلق آن نداشتند، بود. توخالی و حتی کمی خودنمایی به نظر می رسید. اما بعد از مدتی نرم شدم.
به نظر میرسد که ناحیه خالی عمداً در اطراف قاب Sgr A* بر وزن مفهومی و بصری آن تأکید میکند، به گونهای که پسزمینه معمولی آنلاین نوارها و برگههای جستجوی Google Chrome هرگز برای من انجام نداد. خود این قطعه به نظر من پیشگامانه نبود، اما انتخاب آن برای قرار دادن آن بر روی دیوار گالری ممکن بود اصلاً چنین بوده باشد.
این باعث شد شروع کنم به این فکر کنم که آیا طول موجهای هنر و علم تمایل به تعامل سازنده یا مخرب دارند یا اینکه واقعاً در ابتدا یکسان هستند. برای مثال، چیزی که منحصراً ذاتی هنر است، اما نه علم، ایده فردیت است. اغلب تصور میشود که یک اثر هنری واقعی منحصربهفرد است، اما نتیجهگیری علمی ایدهآل بر تکرارپذیری تکیه دارد تا خود را به عنوان حقیقت جهانی ثابت کند.
اما از سوی دیگر، یکی از مشهورترین نمونه های کسی که سرود هنر و علم خوانده، لئوناردو داوینچی است که شاهکارهای او مخصوص ساخته شده در اصول آناتومی، فیزیک و ریاضیات. آیا منصفانه است که بپرسیم کدام یک از این دو رشته برای داوینچی اول شد؟ که در ابتدا در ذهنش می جوشید و دستش را دراز می کرد تا دیگری را صدا کند؟
راستش نمی دونم با این فکر داشتم از سنگ آب می فشردم یا نه. اما حتی اگر من بودم، فکر میکنم چیز جالبی در این مورد نیز وجود دارد. هنرمند فرانسوی مارسل دوشان یک بار گفت در سخنرانی خود در سال 1957 برای نقد هنری که «عمل خلاقانه به تنهایی توسط هنرمند انجام نمیشود، بیننده اثر را با دنیای بیرونی در تماس میگیرد و ویژگیهای درونی آن را رمزگشایی و تفسیر میکند و در نتیجه سهم خود را به کنش خلاق اضافه میکند».
وقتی به آن فکر می کنیم این موضوع بیشتر مرتبط می شود چرا اول از همه به این نمایشگاه Sgr A* نگاه کردم.
بینندگان
در طول شش روز در سپتامبر گذشته، رویداد PST: Art and Science Collide موزه گتی از من دعوت کرد تا به حدود 30 گالری در لس آنجلس سفر کنم و نتایج چالشی را که برای هنرمندان و متصدیان هنری مختلف مطرح کردند، جذب کنم: ایجاد نمایشگاه، به نوک انگشتان پا خط جدایی هنر و علم. در دریایی از روزنامه نگاران هنری، من یکی از تنها نمایندگان اخبار علمی-اگر نه تنها- بودم که بوم ها و مجسمه ها را برای یافتن ردپایی از اکتشافات مدرن و نظریه های بنیادی بررسی می کردم که به خواندن سیاه و سفید آنها عادت داشتم.
به عبارت دیگر من به عنوان یک خارجی وارد این سفر شدم.
تقریباً بلافاصله، در روز اول، وضعیت من بهعنوان یک روزنامهنگار غیر هنری کاملاً مشخص شد و رک و پوست کنده، سندروم فریبنده را که معمولاً بدون توجه به موقعیت احساس میکنم، تقویت کرد. وقتی در مورد هنرمندان جدید صحبت میکردم، اطلاعات پیشزمینهی همتایانم را نداشتم، پویایی دقیق بوروکراسیهای گالریهای هنری را نمیدانستم، و بیش از یک بار مجبور شدم به طرز ناشیانه از یکی از دوستان جدیدم بپرسم که چقدر کارآمد است. کسی که همین الان باهاش صحبت کردم بود من فقط تخصص قضاوت در مورد هنر را به روشی عینی نداشتم، و در واقع کل مفهوم نقد هنری را واقعاً پیچیده میدانم و ورود به آن سخت است. اما آنچه من من انجام دادم دانش من از علم است
بنابراین با وظیفهشناسی به دنبال رشتههایی از معادله در هنری که دیدیم، گشتم – اگر فقط چیزی برای نگه داشتن آن داشته باشم. من آن را به عنوان یک کنفرانس علمی در نظر گرفتم و در اینجا شروع کردم به فکر کردن درباره ایده های دوشان.
دوشان در مورد پدیده ای گریزان تعجب کرد که در آن بیننده به یک اثر هنری واکنش نشان می دهد، حتی اگر هنرمند از نظر فنی در آن واکنش دخالتی نداشته باشد. او میگوید: «این پدیده با انتقال از هنرمند به بیننده در قالب اسمز زیباییشناختی که از مواد بیاثری مانند رنگدانه، پیانو یا سنگ مرمر جریان مییابد، قابل مقایسه است، و فکر میکنم این انتقال تا حد زیادی به مسیرهای ذهنی فرد بستگی دارد. در حال حاضر مستعد است.
این مفهوم من را به یاد صحنهای از نمایش تلویزیونی «مردان دیوانه» میاندازد که در آن شخصی یک اثر هنری فوقالعاده گرانقیمت میخرد اما اجازه نمیدهد کسی در محل کار آن را ببیند. در نهایت چند شخصیت موفق می شوند نگاهی اجمالی داشته باشند و آن را چیزی جز یک بوم ساده خسته کننده با لکه های قرمز انتزاعی نمی دانند. آنها بلافاصله شروع به واکنش می کنند زیرا انتظار داشتند چیزی زیباتر از نظر سنتی داشته باشند. اما پس از آن، یکی از آنها، کن، منعکس می کند که شاید خود واکنش موضوع باشد. او می گوید: «وقتی به آن نگاه می کنید، چیزی احساس می کنید. افسوس، بدون حضور در سالن، این هنرمند موفق شد احساسات را برانگیزد و گفتگویی را در مورد زیبایی شناسی آغاز کرد.
با این نمایشگاههای هنری علمی، به نظر میرسید که آثار هنری ذاتاً نیازمند پاسخهایی از سوی بینندگان هنری و علمی است تا آثار به پتانسیل واقعی خود برسند.
رشته ها
نمایشگاهی در داگ ایتکناستودیوی هنری صنعتی که در آن رشتههای نور از دیوار پخش میشد و فیلمی روی پروژکتور هنرمند پخش میشد که رقصندگان احساسی در کارخانه آمازون، رانندگان در حومه شهر و تجربیات انسانی بیشماری دیگر را به تصویر میکشید. این باعث شد به این فکر کنم که آیا درهم تنیدگی کوانتومی ربطی به قطعه دارد، زیرا فوتونها ذرات کوانتومی هستند و درهمتنیدگی شامل اتصال آن ذرات حتی اگر در مکان های جداگانه. حتی اگر ذرات از دو طرف جهان باشند، مانند کارگران آمازون در کامیون های حمل و نقل و میلیاردرها در جت های خصوصی، ممکن است.
با این حال، دیگری که در نمایشگاه دیدم، که درباره رقص می نویسد، به مکانیک کوانتومی فکر نمی کرد. او به پیچیدگیهای حرکات رقصندهها اشاره کرد و به نظر میرسید که بقیه در اتاق به انتخابهای موسیقی و کارگردانی فیلم آیتکن توجه زیادی داشتند.
در موزه همر، با ورود به اتاق کوچک پردهدار، شما را به جعبهای شیشهای بزرگ هدایت میکند که در آن زنبورهای زنده نقشهای لانه زنبوری را روی مجسمههایی میسازند که این الگوها را به آثار هنری تبدیل میکند. من و سه نفر دیگر شاهد بودیم که زنبوری به ته ظرف پرواز کرد و یکی از هموطنان مرده خود را تا بالای آن جایی که تونلی به دنیای بیرون وجود دارد، برد.
در اتاق دیگری از این موزه، یک سیاهچاله پویا در فضا وجود دارد که با هشدار صرع همراه است. ما نمیدانیم سیاهچالهها با چشم غیرمسلح چگونه به نظر میرسند، اما من با صدای بلند به این فکر میکنم که آیا این سیاهچالهها به هشدار صرع برای کسانی که میتوانند هنگام مواجهه با کشش گرانشی از نوارهای نودل مانند دور بزنند، نیازی ندارند. of the void – وحشت نویسنده ای که با او آشنا شدم که سعی می کرد رنگ های خیره کننده نمایشگاه را در تلفن خود ثبت کند زیرا آن رنگ ها به شکل های عجیبی در دوربین موبایلش نوسان می کردند.

در همان نزدیکی، میتوانید روی زمین بنشینید و به صداهای شبیهسازی شده بیابان گوش دهید و در حین تماشای ویدیویی از صحرای واقعی، در مقابل یک حوض شبیهسازی شده با امواج شبیهسازی شده، گوش دهید. مدتی آنجا ماندم و به یاد آوردم که چگونه این می تواند دریچه ای به آینده ما باشد زیرا تغییرات آب و هوایی کنترل نشده جهان ما را ویران می کند. آثار هنری در گالری SCI-ARC، تحت عنوان “نمایی از سیاره شهر“از تصاویر ماهوارهای واقعی و قالبهای بازیهای ویدئویی آیندهنگر برای تصور دنیایی فرضی استفاده میکند که در آن بشریت در یک شهر زندگی میکند تا به بقیه سیاره اجازه بهبودی بدهد. این باعث گریه من شد به گونهای که اخبار داغ در مورد دمای رکورد نشد، و من متوجه شدم که چندین نفر دیگر واکنش مشابهی داشتند.
در کتابخانه و موزه هنر این برند، تیغههای چمن متصل به بلوکهای مکانیکی روی زمین، بر اساس الگوهای باد مریخی که توسط مریخنورد Perseverance ناسا در مریخ ثبت شده، حرکت میکردند. حرکات متلاطم بود، نه به این دلیل که باد مریخی تند است، بلکه به این دلیل که شکاف هایی در داده های ما وجود دارد که با شکاف هایی در تاب خوردن علف ها نشان داده می شود. بیرون، یک دیوار با نوار زرد روشن در الگوی شورون تزئین شده بود، نواری که ناسا از آن برای بستن ابزارهایی استفاده میکند که به مکانهای دورتر از زمین منفجر میشوند. روی دیوار دیگری یک ریزتراشه حاوی نام میلیونها نفر بود.
از آن زمان به بعد در سفری به قمر مشتری اروپا فرستاده شده است.
دوشان در سخنرانی خود دو قطب آفرینش هنری را «هنرمند از یک سو و تماشاگر از سوی دیگر که بعداً زاده می شود» در نظر گرفت و اساساً به خالق و شاهد وزن یکسانی داد میراث او
دیدن یا احساس یک اثر هنری را می توان به نوعی بخشی از خود اثر هنری دانست. این موضوع زمانی پیچیده می شود که در نظر بگیرید چه تعداد از افراد مختلف، از نسل های مختلف و با دیدگاه های متفاوت، به عنوان بیننده عمل خواهند کرد.

هنر علم میتوانست تصاویری از معانی ارائه دهد که مدتها به لحاظ مفهومی در نظر گرفته بودم، اما عمیقاً آرزو میکردم که میتوانستم این آثار را از چشمان دنیای هنر ببینم تا بدانم چگونه علم ممکن است تجربهشان را افزایش داده، کاهش داده یا به حاشیه برده باشد. با این حال، متأسفانه فردیت هنر در فردیت کنش خلاق منعکس می شود.
من این را احساس کردم مخصوصاً وقتی زیر برج های نقره ای اولافور الیسون ایستادم و به بالا نگاه کردم. مسحور کننده تر از آن چیزی بود که بتوانم توضیح دهم. به نظر می رسد که نور و آینه تمام چیزی است که برای یافتن دنیایی که در آن بی نهایت فیزیکی در نوک انگشتان شماست نیاز دارید.
با این حال، میدانستم که این روزنامهنگار علمی در من صحبت میکند.
این سفر توسط موزه گتی به عنوان بخشی از رویداد PST: Art and Science Collide تأمین مالی شد.


