مقالات

آنچه از یک سیاهچاله در لس آنجلس آموختم


در بلوار یورک در لس‌آنجلس، سیاه‌چاله‌ای مه‌آلود روی دیواری تاریک آویزان است که تنها با یک جفت هدفون که برخورد خواهر و برادر را بازتاب می‌دهد به آن می‌پیوندد.

این صحنه‌ای آشنا در فضای خالی مرکزی کهکشان ما است، و مطمئناً صحنه‌ای است که در طول سال‌ها به دور و دراز پرواز کرده است. شرط می بندم که دیده ای روزنامه‌نگاران (از جمله خود من) این تصویر را مسخره کردند و آن را به اخبار هیجان‌انگیز تحت عنوان‌هایی مانند «نخستین تصویر از سیاه‌چاله راه شیری» یا «مرکز کهکشان ما آشکار شد» پیوست کردند. دانشگاه‌ها آن را در بیانیه‌های مطبوعاتی درباره مجموعه‌ای از تلسکوپ‌های رادیویی پوشاننده زمین که مدیون آن است، کنار گذاشتند، و دانشمندان آن را در مطالعات سراسیمه‌ای منتشر کردند در حالی که با محبت جسم خود را دقیقاً همان چیزی که به نظر می‌رسد می‌گفتند: یک دونات نارنجی تیره.


Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا