آیا تاردیگرادها می توانستند ماه را مستعمره کنند؟

این مقاله در ابتدا در تاریخ منتشر شده است گفتگو. این نشریه مقاله را به Space.com ارائه کرد صدای متخصص: Op-Ed & Insights.
لوران پالکا یک میکروبیولوژیست در موزه ملی تاریخ طبیعی فرانسه است.
بیش از پنج سال پیش، در 22 فوریه 2019، یک کاوشگر فضایی بدون سرنشین در مدار ماه قرار گرفت. تحت عنوان برشیت و توسط SpaceIL و صنایع هوافضای اسرائیل ساخته شده است، قرار است اولین فضاپیمای خصوصی باشد که فرود نرم را انجام می دهد. در میان محموله های کاوشگر، تاردیگرادها وجود داشتند که به دلیل توانایی خود برای زنده ماندن حتی در سخت ترین آب و هواها شناخته شده بودند.
ماموریت از همان ابتدا با مشکل مواجه شد، با شکست دوربین های ردیابی ستاره که برای تعیین جهت فضاپیما و در نتیجه کنترل صحیح موتورهای آن طراحی شده اند. محدودیتهای بودجه طراحی سادهای را مجبور کرده بود، و در حالی که مرکز فرماندهی میتوانست برخی از مشکلات را حل کند، کارها در 11 آوریل، روز فرود، دشوارتر شد.
در راه به ماه فضاپیما با سرعت بالایی در حال حرکت بود و برای فرود نرم باید سرعتش را کاهش داد. متأسفانه، در حین مانور ترمز، ژیروسکوپ از کار افتاد و موتور اصلی را مسدود کرد. در ارتفاع 150 متری. برشیت هنوز با سرعت 500 کیلومتر در ساعت حرکت می کردخیلی سریع برای متوقف شدن زمان. برخورد قوی بود – کاوشگر شکست و بقایای آن حدود صد متر پراکنده شد. ما این را می دانیم زیرا سایت توسط آن تصرف شده است ناساLRO از (مدارگرد شناسایی ماه) ماهواره در 22 آوریل
متصل: فضاپیمای اسرائیلی Beresheet هنگام تلاش برای فرود به ماه سقوط کرد
حیواناتی که می توانند (تقریبا) هر چیزی را تحمل کنند
پس چه شد دیرگرید چه کسی با کاوشگر سفر کرد؟ با توجه به توانایی های قابل توجه آنها برای زنده ماندن در موقعیت هایی که تقریباً هر حیوان دیگری را می کشد، آیا ممکن است ماه را آلوده کرده باشند؟ حتی بدتر از آن، آیا آنها قادر به تکثیر و استعمار آن هستند؟
تاردیگرادها حیوانات میکروسکوپی هستند که طول آنها کمتر از یک میلی متر است. همه دارای نورون ها، دهانه ای در انتهای پروبوسیس جمع شونده، روده ای حاوی میکروبیوتا و چهار جفت پاهای بی رگه شده هستند که به پنجه ختم می شوند و بیشتر آنها دو چشم دارند. آنها که کوچک هستند، جد مشترکی با بندپایان مانند حشرات و عنکبوتیان دارند.
بیشتر دیرگرادها در محیط های آبی زندگی می کنند، اما می توان آنها را در هر محیطی حتی محیط های شهری یافت. امانوئل دلاگوتمحققی در CNRS، آنها را در خزهها و گلسنگهای Jardin des Plantes در پاریس جمعآوری میکند. برای فعال بودن، برای تغذیه از ریزجلبک هایی مانند کلرلا، و برای حرکت، رشد و تکثیر، تاردیگرادها باید با یک لایه آب احاطه شوند. آنها به صورت جنسی یا غیرجنسی از طریق پارتوژنز (از یک تخمک بارور نشده) یا حتی هرمافرودیتیسم تولید مثل می کنند که در آن فرد (که دارای گامت های نر و ماده است) خود بارور می شود. پس از تفریخ تخم، عمر فعال تاردیگراد از 3 تا 30 ماه طول می کشد. جمع 1265 گونه توصیف شده استاز جمله دو فسیل
تاردیگرادها به دلیل مقاومت در برابر شرایطی که وجود ندارند شناخته می شوند زمین نه ماه آنها می توانند متابولیسم خود را خاموش کنند و تا 95٪ از آب بدن خود را از دست بدهند. برخی از گونه ها قند، ترهالوز، آن را سنتز می کنند به عنوان ضد یخ عمل می کنددر حالی که دیگران پروتئینهایی را سنتز میکنند که تصور میشود اجزای سلولی را در یک شبکه شیشهای آمورف ترکیب میکنند که ثبات و محافظت از هر سلول را ارائه میدهد.
در طول کم آبی، بدن یک تاردیگراد می تواند تا نصف اندازه طبیعی خود کوچک شود. پاها ناپدید می شوند و فقط پنجه ها هنوز قابل مشاهده هستند. این وضعیت، معروف به کریپتوبیوزادامه می یابد تا زمانی که شرایط برای یک زندگی فعال دوباره مساعد شود.
بسته به گونه تاردیگراد، افراد به زمان کم و بیش برای کم آبی نیاز دارند و همه نمونه های یک گونه موفق به بازگشت به زندگی فعال نمی شوند. بزرگسالان کم آب برای چند دقیقه در دمای -272 درجه سانتیگراد تا 150 درجه سانتیگراد و در دراز مدت در دوزهای بالا زنده می مانند. اشعه گاما از 1000 یا 4400 خاکستری (گری). برای مقایسه، دوز 10 گری برای انسان کشنده است و 40-50000 گری هر نوع ماده ای را استریل می کند. با این حال، دوز هر چه باشد، تشعشع تخمهای دیرگرم را از بین میبرد. علاوه بر این، حفاظت ارائه شده توسط کریپتوبیوز، مانند مورد، همیشه روشن نیست Milnesium tardigradumw

زندگی قمری؟
پس چه اتفاقی برای تاردیگریدها افتاد که بر روی ماه سقوط کردند؟ آیا هیچ یک از آنها هنوز زنده هستند، زیر ماه مدفون شده است سنگ سنگیگرد و غباری که عمق آن از چند متر تا چند ده متر متغیر است؟
اول از همه، آنها باید از ضربه جان سالم به در برده باشند. تحقیقات آزمایشگاهی نشان داده اند که نمونه های منجمد از هیپسیبیوس دوژاردینی گونه هایی که با سرعت 3000 کیلومتر در ساعت در خلاء حرکت می کردند، در برخورد با ماسه به شدت آسیب دیدند. با این حال، آنها از برخورد با سرعت 2600 کیلومتر در ساعت یا کمتر جان سالم به در بردند – و “فرود سخت” آنها روی ماه، چه ناخواسته یا ناخواسته، بسیار کندتر بود.
سطح ماه از ذرات خورشید محافظت نمی شود و اشعه های کیهانیمخصوصاً در برابر اشعه گاما، اما در اینجا نیز تاردیگرادها می توانند مقاومت کنند. در واقع، روبرت ویمر-شواینروبر، استاد دانشگاه کیل در آلمان، و تیمش نشان دادند که دوزهای پرتوهای گاما که به سطح ماه برخورد می کنند ثابت اما کم هستند در مقایسه با دوزهای ذکر شده در بالا – قرار گرفتن 10 ساله در معرض پرتوهای گامای قمری با دوز کلی حدود 1 گری مطابقت دارد.
اما مسئله “زندگی” در ماه نیز وجود دارد. قورباغه ها باید در برابر کمبود آب و همچنین دمای بین 170- تا 190- درجه سانتیگراد در شب مهتابی و 100 تا 120 درجه سانتیگراد در روز مقاومت کنند. یک روز یا شب قمری مدت زیادی طول می کشد، درست کمتر از 15 روز زمینی. خود کاوشگر برای مقاومت در برابر چنین شرایط شدیدی طراحی نشده بود و حتی اگر سقوط نمی کرد، تنها پس از چند روز زمینی تمام فعالیت خود را متوقف می کرد.
متأسفانه برای تاردیگرادها، آنها نمی توانند بر کمبود آب مایع، اکسیژن و ریزجلبک ها غلبه کنند – آنها هرگز نمی توانند دوباره فعال شوند، حتی بیشتر تولید مثل کنند. بنابراین، استعمار آنها در ماه غیرممکن است. با این حال، نمونه های غیرفعال در خاک ماه هستند و حضور آنها سوالات اخلاقی را ایجاد می کند، مانند متیو سیلکیک بوم شناس در دانشگاه ادینبورگ اشاره می کند. علاوه بر این، در زمانی که فضا تحقیقات در همه جهات در حال انجام است، آلوده کردن سیارات دیگر می تواند به معنای از دست دادن شانس یافتن حیات فرازمینی باشد.




