آیا می توانیم خورشید را به یک تلسکوپ غول پیکر تبدیل کنیم؟

ما تلسکوپهای فوقالعاده قدرتمندی داریم که منظرههای باورنکردنی از فضا به ما دادهاند و به ما اجازه میدهند به روزهای اولیه کیهان نگاه کنیم. این رصدخانه ها مانند تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST)، شاهکارهای مهندسی باورنکردنی هستند که به میلیاردها دلار و دهها کار نیاز داشتهاند.
اما اگر به تلسکوپ بهتری که از قبل وجود دارد دسترسی داشته باشیم چه میشد؟ این یک تلسکوپ معمولی نخواهد بود. حتی با لنز هم نمی آید. اما این قوی ترین تلسکوپی خواهد بود که تا به حال ساخته ایم.
این تلسکوپ استفاده خواهد کرد خورشید خودت
برای ارائه دیدگاهی در مورد اینکه یک تلسکوپ مبتنی بر خورشید چقدر می تواند قدرتمند باشد، JWST را در نظر بگیرید. JWST با آینه ای به قطر 21.3 فوت (6.5 متر) قادر به تفکیک حدود یک دهم ثانیه قوسی است که حدود 600 برابر بهتر از چشم انسان است. در این وضوح، تلسکوپ میتواند جزئیات سکهای را که در فاصله 25 مایلی (40 کیلومتری) قرار دارد، ببیند یا الگوی یک توپ فوتبال استاندارد را که در فاصله 342 مایلی (550 کیلومتری) قرار دارد، انتخاب کند.
مرتبط: 12 اکتشاف تلسکوپ فضایی جیمز وب که درک ما از کیهان را تغییر داد
مثال دیگر این است تلسکوپ افق رویدادکه در واقع شبکه ای از ابزارهای فردی پراکنده در سراسر جهان است. تلسکوپ با هماهنگی دقیق عناصرش به ما داد تصاویر چشمگیر دیسک های گاز اطراف سیاهچاله های غول پیکر. برای رسیدن به این هدف، توانست به وضوح چشمگیر 20 میکروآرکثانیه دست یابد. در این وضوح، تلسکوپ می تواند یک پرتقال واقع در سطح را تشخیص دهد ماه.
اما اگر بخواهیم حتی بزرگتر شویم چه؟ یک تلسکوپ بزرگتر به ظروف غول پیکر یا شبکه هایی از آنتن هایی که در سراسر آن پرواز می کنند نیاز دارد منظومه شمسیکه هر دو نیاز به جهش های عظیم در قابلیت های تکنولوژیکی ما دارند.
خوشبختانه، قبلاً یک تلسکوپ غول پیکر وجود دارد که دقیقاً در مرکز منظومه شمسی قرار دارد: خورشید.
اگرچه خورشید ممکن است شبیه یک عدسی یا آینه سنتی نباشد، اما جرم زیادی دارد. و در انیشتیناست نظریه از مشترک نسبیتاجسام عظیم فضا را خم می کنند-زمان اطراف آنها هر نوری که سطح خورشید را میچرخاند منحرف میشود و به جای اینکه در یک خط مستقیم ادامه یابد، همراه با تمام نورهای دیگری که همزمان خورشید را میچرخانند، به یک نقطه کانونی هدایت میشود.
ستاره شناسان در حال حاضر از این اثر، به اصطلاح استفاده می کنند عدسی گرانشیبرای مطالعه دورترین کهکشان ها ج کیهان. هنگامی که نور این کهکشان ها از نزدیکی یک خوشه کهکشانی غول پیکر عبور می کند، جرم آن خوشه تشدید می شود و تصویر پس زمینه را بزرگ می کند و به ما امکان می دهد خیلی بیشتر از آنچه که معمولاً می بینیم، ببینیم.
“عدسی گرانشی خورشیدی” منجر به وضوح تقریباً باورنکردنی بالایی می شود. انگار یک آینه تلسکوپ به عرض کل خورشید داریم. ابزاری که در نقطه کانونی مناسب قرار می گیرد می تواند اعوجاج گرانشی خورشید را کنترل کند جاذبه به ما اجازه می دهد تا جهان دور را با وضوح شگفت انگیز 10^-10 ثانیه قوسی مشاهده کنیم. این تلسکوپ تقریباً یک میلیون برابر قدرتمندتر از تلسکوپ افق رویداد است.
البته در استفاده از عدسی گرانشی خورشید به عنوان یک تلسکوپ طبیعی چالش هایی وجود دارد. نقطه کانونی تمام این خمش نور 542 برابر بیشتر از آن است فاصله بین زمین و خورشید. این 11 برابر بیشتر است فاصله تا پلوتونو سه برابر مسافتی که دورترین فضاپیمای بشر به آن می رساند، ویجر 1که در سال 1977 شروع شد.
بنابراین نه تنها باید یک فضاپیما را دورتر از همیشه بفرستیم، بلکه باید سوخت کافی برای ماندن در آنجا و ادامه حرکت داشته باشد. تصاویر ایجاد شده توسط عدسی گرانشی خورشید در ده ها کیلومتر پراکنده خواهند شد فضابنابراین فضاپیما باید کل میدان را اسکن کند تا یک تصویر موزاییکی کامل بسازد.
برنامه های استفاده از عدسی خورشیدی به دهه 1970 برمی گردد. اخیراً، اخترشناسان پیشنهاد توسعه ناوگانی از ماهوارههای مکعبی کوچک و سبک را دادهاند که بادبانهای خورشیدی را برای شتاب بخشیدن به آنها تا 542 واحد نجومی مستقر میکنند. هنگامی که به آنجا میرسند، مانورهای خود را کاهش داده و هماهنگ میکنند، تصویری میسازند و دادهها را برای پردازش به زمین میفرستند.
اگرچه ممکن است عجیب به نظر برسد، اما این مفهوم چندان دور از واقعیت نیست. و با این نوع ابر تلسکوپ چه چیزی بدست می آوریم؟ به عنوان مثال، اگر پروکسیما b، نزدیکترین سیاره فراخورشیدی شناخته شده را هدف گرفته باشد، وضوح 1 کیلومتر را ارائه می دهد. با توجه به اینکه برنامههای جانشینان JWST امیدوارند به قابلیتهای تصویربرداری از سیاره فراخورشیدی دست یابند که در آن کل سیاره در تعداد انگشت شماری پیکسل قرار دارد، عدسیهای گرانشی خورشیدی این ایدهها را شرمآور میکند. این می تواند پرتره ای دقیق از ویژگی های سطحی دقیق هر سیاره فراخورشیدی را در فاصله 100 سال نوری ارائه دهد، بدون این که تمام مشاهدات نجومی دیگری را که می تواند به دست آورد.
اینکه بگوییم این بهتر از هر تلسکوپ شناخته شده ای است، دست کم گرفته شده است. این بهتر از هر تلسکوپی است که بتوانیم در چند صد سال آینده بسازیم. تلسکوپ از قبل وجود دارد – ما فقط باید یک دوربین را در موقعیت مناسب قرار دهیم.




