آیا می توان از برخورد خوشه های کهکشانی به عنوان آشکارساز ماده تاریک استفاده کرد؟

ماده تاریک به عنوان ضداجتماعی شناخته شده است و از تعامل با نور و ماده “عادی” امتناع می کند و آن را به طور موثر نامرئی می کند. اما چیزی که دانشمندان در مورد آن مطمئن نیستند این است که آیا ماده تاریک با خودش تعامل دارد یا خیر.
اگر ذرات هر چه هستند ماده تاریک انجام دادن تعامل با خود تحقیقات جدید نشان می دهد که با برخورد با یکدیگر و احتمالاً حتی از بین بردن یکدیگر خوشه های کهکشانی می تواند به عنوان برخورد دهنده طبیعی ماده تاریک استفاده شود. این روش برای تشخیص ماده تاریک بستگی به این دارد که دو تا از این گروههای عظیم کهکشانها با یکدیگر برخورد کنند و با یکدیگر برخورد کنند.
زیرا این خوشه های کهکشانی پر از ماده تاریکستاره شناسان می توانند این مکان های سقوط کیهانی را برای نشانه های احتمالی از تعامل ماده تاریک با خود بررسی کنند.
در حالی که چنین ردی دقیقاً به ما نمیگوید که چه ذرات ماده تاریک را تشکیل میدهند، به رد مدلهایی از ماده تاریک که اجازه تعامل با خود را نمیدهند کمک میکند و محققان را به حقیقت نزدیکتر میکند. کاندید ماده تاریک
ژاکلین مک کلیری، استادیار فیزیک در دانشگاه نورث ایسترن، “خوشه های کهکشانی نیز تحت سلطه ماده تاریک هستند.” در بیانیه ای گفت. 80 تا 90 درصد جرم آنها ماده تاریک است و هر چه جرم یک جسم بیشتر باشد، ذرات تشکیل دهنده ماده تاریک سریعتر حرکت می کنند. شما اساساً در حال مطالعه برخوردهای پرانرژی هستید.”
متصل: ماده تاریک می تواند خواستگاری برای سیاهچاله های پرجرم باشد
آیا ذرات ماده تاریک «ارواح کیهانی» ضد اجتماعی هستند؟
فقدان تعامل یکی از مواردی است که درک ماده تاریک را بسیار چالش برانگیز می کند. اگرچه بیش از 80 درصد از جهان مادی را تشکیل می دهد و فراهم می کند نفوذ گرانشی که به معنای واقعی کلمه از جدا شدن کهکشان ها جلوگیری می کند، ماده تاریک عملاً نامرئی است زیرا با نور برهمکنش نمی کند. به طور مشابه، ذرات ماده تاریک از میان ذرات ماده به عنوان ارواح کیهانی میلغزند.
این ویژگیهای ضداجتماعی دانشمندان را به این نکته سوق داده است که ماده تاریک از اتم ساخته نمیشود الکترون ها، پروتون هاو نوترون هاکه انجام دادن با نور و با یکدیگر تعامل دارند. این جرقه جستجو برای یک ذره ماده تاریک کاندید قابل دوام شد.
“همه چیز در جهان یک ذره، یک موج و یک میدان است، بنابراین خط مبنا [assumption] مک کلیری گفت: “ماده تاریک باید یک ذره باشد.”
ذرات نامزد از فرضی “ذرات عظیم با تعامل ضعیف” یا “WIMPS” به “اجسام هاله فشرده عظیم” یا “MACHOs” (ما شما را دانشمندان می بینیم)، به ذرات ریز و تقریباً بدون جرم به نام اقدامات یا نوترینوهای استریل. حتی سیاهچاله های ریز باقی مانده از مهبانگ تحت عنوان سیاهچاله های اولیهبه عنوان کاندیدای ماده تاریک معرفی شده اند.
مشکل این است که همه این مظنونان پیدا نشده اند و بنابراین به طرز ناامیدکننده ای فرضی باقی می مانند.

ماهیت فانتوم مانند ماده تاریک به این معنی است که ما نمی توانیم به سادگی ذرات ماده تاریک را در یک شتاب دهنده ذرات روی زمین بارگذاری کنیم، مانند برخورددهنده بزرگ هادرون
(LHC) تا آنها را با هم خرد کند و ترکیب آنها را مشخص کند.
بنابراین در حالی که LHC برخی از اسرار به اصطلاح را شکسته استمدل استاندارد فیزیک ذراتبه نظر میرسد با شکستن پروتونها و مشاهده بارشهای ذرات حاصله، ماده تاریکی که فراتر از این مدل قرار دارد، از جرم قویترین شتابدهنده ذرات جهان حذف شده است.
تنها راهی که میتوانیم حضور ماده تاریک را استنباط کنیم، از طریق تعاملی است که به نظر میرسد در آن دخالت دارد. ماده تاریک جرم دارد و بنابراین فضا-زمان (اتحاد چهار بعدی زمان و مکان) را تحریف می کند و به آن تأثیر گرانشی می دهد.
این تأثیر می تواند به ماده و نور روزمره بگوید که چگونه حرکت کند، و ما می توانیم این را تشخیص دهیم. از طریق این رویکرد غیر مستقیم، می دانیم که کهکشان ها احاطه شده اند هاله های عظیم ماده تاریکو ماده تاریک نیز به مقدار زیاد در نزدیکی هسته کهکشان ها وجود دارد.
دانشمندان همچنین این نظریه را مطرح میکنند که وقتی کهکشانها به خوشههای عظیمی تقسیم میشوند، این نتیجه رشتههای عظیم ماده تاریک نامرئی است که مانند تار نامرئی که توسط یک عنکبوت کیهانی بافته شده است، در سراسر جهان پخش میشوند. این شبکه فضایی همچنین به کهکشان های منفرد کمک می کند تا جرم پیدا کنند و رشد کنند زیرا کشش گرانشی آن ماده معمولی را می کشد.

مک کلیری و همکارانش پیشنهاد کردند که یک شتابدهنده ذرات مصنوعی را کنار بگذاریم و یک شتابدهنده طبیعی داشته باشیم. آنها فکر می کنند که اگر خوشه های کهکشانی و ماده تاریک همراه با آنها با نیروی کافی برخورد کنند، فعل و انفعالات ماده تاریک قابل تشخیص می تواند رخ دهد – اگر در واقع ماده تاریک با خودش تعامل داشته باشد.
این فعل و انفعالات می تواند به سادگی ذرات ماده تاریک باشد که با یکدیگر برخورد می کنند و به یکدیگر می پرند، یا می توانند منجر به نابودی متقابل و جرقه ای از انرژی شوند. وقتی ذرات و پادذرهها – مثلاً یک الکترون و پادذرهاش به نام a پوزیترون – ملاقات می کنند، یکدیگر را نابود می کنند و انرژی موجود در آنها آزاد می شود. برخی از مدلهای ماده تاریک نشان میدهند که این ماده پادذره خودش است، به این معنی که یکی از شکلهای تعامل میتواند خود تخریبی باشد که در اثر برخورد دو ذره ماده تاریک ایجاد میشود.
برای آزمایش این ایده، تیم شبیهسازیهایی از برخورد خوشههای کهکشانی بر روی رایانههایی با قدرت کافی برای مطالعه برخورد تا برهمکنش بین ذرات تنظیم کردند. این نیاز به برنامه ریزی شبیه سازی با مدل های فیزیکی برهمکنش بین ستاره ها، گاز و ماده تاریک داشت.
با استفاده از این شبیهسازی و شبیهسازیهای مشابه، دانشمندان میتوانند یک نقشه راه برای مشاهده واقعیت بسازند برخورد با ماده تاریک. از آنجا، محققان میتوانند سرنخهایی را جمعآوری کنند تا به آنها در تعیین برخی از ویژگیهای اساسی که یک ذره ماده تاریک فرضی باید داشته باشد، کمک کند. این ممکن است مظنونان ماده تاریک را محدود کند.
مک کلیری میگوید: «اگر بتوانید مقداری برهمکنش با خود را اندازهگیری کنید، یا اگر بتوانید حد بالایی را تعیین کنید، طبقههایی از ذرات را رد میکنید یا حکم میکنید که ماده تاریک میتواند باشد». “اگر نوعی از تعامل با خود را اندازه گیری می کنید، در این صورت کلاس دیگری از ذرات را معرفی می کنید. شما اجازه می دهید یک کلاس دیگر از نظریه ها.
آنچه این مقاله همچنین می گوید این است که اگر مجموعه ای از مثلاً 100 خوشه کهکشانی را مطالعه کنید که در حال ادغام هستند، فرصتی برای اندازه گیری خود-تعامل ماده تاریک تا حدی خواهید داشت.
مک کلیری نتیجه گرفت: «در ابتدا غیرقابل تصور به نظر می رسد، زیرا ما همیشه می خواهیم یک پاسخ مثبت داشته باشیم: این چیست؟ “اما در این مورد، ما مجبوریم که بگوییم: چه چیزی نیست؟ این یک روند حذف است.”
تحقیقات این تیم در ماه آوریل در مجله منتشر شد اعلامیه های ماهانه انجمن سلطنتی نجوم.



