آیا نظریه اصلی رقیب ماده تاریک مرده است؟ خبرهای بدی از فضاپیمای کاسینی و دیگر آزمایشهای اخیر وجود دارد

این مقاله در ابتدا در تاریخ منتشر شده است گفتگو. این نشریه مقاله را به Space.com ارائه کرد صدای متخصص: Op-Ed & Insights.
ایندرانیل بانیک پژوهشگر فوق دکترا در اخترفیزیک در دانشگاه سنت اندروز است.
هری دزموند محقق ارشد کیهان شناسی در دانشگاه پورتسموث است.
یکی از بزرگترین رازها در فیزیک نجومی امروز است که به نظر نمی رسد نیروهای موجود در کهکشان ها با هم جمع شوند. کهکشانها با اعمال قانون گرانش نیوتن در ماده مرئی خود بسیار سریعتر از پیشبینیشده میچرخند، اگرچه این قوانین در همه جا به خوبی کار میکنند. منظومه شمسی.
برای جلوگیری از جدا شدن کهکشان ها، مقداری اضافی جاذبه زمین لازم است. به همین دلیل است که ایده ماده ای نامرئی به نام ماده تاریک برای اولین بار مطرح شد. اما هیچ کس تا به حال این چیزها را ندیده است. و هیچ ذره ای در بسیار موفق وجود ندارد مدل استاندارد از فیزیک ذرات که می تواند باشد ماده تاریک – باید چیزی کاملاً عجیب و غریب باشد.
این منجر به این ایده رقیب شد که در عوض ناسازگاری های کهکشانی ناشی از نقض قوانین نیوتن است. موفق ترین چنین ایده ای به عنوان دینامیک میلگروم یا موندتوسط مردخای میلگروم، فیزیکدان اسرائیلی در سال 1982 پیشنهاد شد. اما تحقیقات اخیر ما نشان می دهد که این نظریه با مشکل مواجه است.
متصل: ماده تاریک چرخش کهکشان راه شیری ما را متوقف می کند
فرض اساسی موند این است که گرانش زمانی که بسیار ضعیف می شود، شروع به رفتار متفاوت با آنچه نیوتن انتظار داشت، می کند، همانطور که در پایان کهکشان ها. موند در این زمینه کاملاً موفق است پیش بینی چرخش کهکشان ها بدون ماده تاریک و چندین موفقیت دیگر. اما بسیاری از آنها را می توان با ماده تاریک و با حفظ قوانین نیوتن توضیح داد.
پس چگونه Mond را در آزمون نهایی قرار دهیم؟ ما سالها برای این کار تلاش کرده ایم. نکته کلیدی این است که موند رفتار گرانش را فقط در شتاب های کم تغییر می دهد، نه در فاصله معینی از یک جسم. در حومه هر جرم آسمانی – سیاره، ستاره یا کهکشان – شتاب کمتری نسبت به زمانی که به آن نزدیک هستید احساس خواهید کرد. اما میزان شتاب، نه فاصله، چیزی است که پیشبینی میکند گرانش کجا باید قویتر باشد.
این بدان معنی است که اگرچه اثرات Mond معمولاً در فاصله چند هزار سال نوری از یک کهکشان رخ می دهد، اما اگر به یک ستاره منفرد نگاه کنیم، تأثیرات در یک دهم آن بسیار قابل توجه خواهد بود. سال روشن. این فقط چند هزار بار بزرگتر از a است واحد نجومی (AU) – فاصله بین زمین و خورشید اما اثرات ضعیفتر Mond را در مقیاسهای کوچکتر نیز میتوان یافت، مانند ابعاد خارجی منظومه شمسی.
این ما را به ماموریت کاسینیکه داشت دور می رفت زحل بین سال 2004 و آخرین برخورد آتشین خود با این سیاره در سال 2017، زحل به دور خورشید در 10 AU به دلیل عجیب بودن موند، گرانش بقیه کهکشان ما باید باعث شود که مدار زحل از انتظارات نیوتنی به روشهای ظریفی منحرف شود.

این را می توان با همگام سازی پالس های رادیویی بین زمین و کازینوها. همانطور که کاسینی به دور زحل می چرخید به اندازه گیری فاصله زمین و زحل کمک کرد و به ما این امکان را داد که به طور دقیق مدار زحل را ردیابی کنیم. اما کاسینی هیچ ناهنجاری از نوع مورد انتظار در موند پیدا نکرد. نیوتن هنوز برای زحل خوب کار می کند.
یکی از ما، هری دزموند، اخیرا مطالعه ای منتشر کرده است کاوش عمیق تر نتایج اگر نحوه محاسبه جرم کهکشان ها را از روی روشنایی آنها تغییر دهیم، شاید Monde با داده های کاسینی مطابقت داشته باشد؟ این بر میزان تقویت گرانشی که Mond باید ارائه دهد تا با الگوهای چرخش کهکشان مطابقت داشته باشد، و در نتیجه آنچه ما باید برای مدار زحل انتظار داشته باشیم، تحت تأثیر قرار می دهد.
عدم قطعیت دیگر گرانش کهکشان های اطراف است که تأثیر ناچیزی دارد. اما این مطالعه نشان داد که با توجه به اینکه موند باید چگونه کار کند تا مدلهای چرخشی کهکشان را تطبیق دهد، نمیتواند با نتایج ردیابی رادیویی کاسینی هم مطابقت داشته باشد – مهم نیست که چقدر محاسبات را تغییر دادیم.
با فرضیات استانداردی که به احتمال زیاد توسط اخترشناسان در نظر گرفته شده و طیف گسترده ای از عدم قطعیت ها را در نظر می گیرند، شانس تطبیق موند با نتایج کاسینی برابر است با یک سکه برگردانده شده 59 بار متوالی. این بیش از دو برابر استاندارد طلای “5 سیگما” برای کشف در علم است که مربوط به حدود 21 پرتاب متوالی سکه است.
اخبار بد بیشتر برای موند
این تنها خبر بد برای موند نیست. تست دیگری توسط یک گسترده ارائه شده است دو ستاره – دو ستاره که به دور یک مرکز مشترک به فاصله چند هزار واحد نجومی از هم می چرخند. موند ارائه شده است که چنین ستاره ها آنها باید 20 درصد سریعتر از آنچه قوانین نیوتن انتظار می رود به دور یکدیگر بچرخند. اما یکی از ما، Indranil Banik، اخیراً یک مطالعه بسیار دقیق انجام داد که خاموش می شود این پیش بینی با توجه به این نتایج، شانس اینکه موند درست باشد، برابر با 190 بار متوالی است.
نتایج یک تیم دیگر نشان می دهد که موند نیز همین کار را می کند شکست می خورد برای توضیح اجسام کوچک در قسمت بیرونی منظومه شمسی. دنباله دارها که از خارج می آیند، توزیع انرژی بسیار محدودتری نسبت به پیش بینی موند دارند. این اجسام همچنین دارای مدارهایی هستند که معمولاً فقط کمی به صفحه ای که همه سیارات به دور آن می چرخند متمایل هستند. Mond باعث می شود که تمایلات بسیار بیشتر شود.
گرانش نیوتنی به شدت نسبت به موند در مقیاس های طولی کمتر از حدود یک سال نوری مورد علاقه است. اما موند در مقیاسهای بزرگتر از کهکشانها نیز شکست میخورد: نمیتواند حرکت در خوشههای کهکشانی را توضیح دهد. ماده تاریک برای اولین بار توسط فریتز زویکی در دهه 1930 برای توضیح حرکات تصادفی کهکشان ها در خوشه کما پیشنهاد شد که برای نگه داشتن آن در کنار هم به گرانش بیشتری نسبت به جرم مرئی نیاز دارد.
موند همچنین نمی تواند گرانش کافی را حداقل در مناطق مرکزی خوشه های کهکشانی ایجاد کند. اما در حومه آنها، موند فراهم می کند خیلی زیاد جاذبه زمین. در عوض فرض کنیم گرانش نیوتنی، با ماده تاریک پنج برابر ماده معمولی، به نظر می رسد که یک را فراهم می کند اندازه گیری خوب به داده ها
مدل استاندارد ماده تاریک کیهان شناسی هر چند کامل نیست چیزهایی هست توضیح دادنش سخت استاز جانب جهانسرعت انبساط به سازه های فضایی غول پیکر بنابراین ممکن است هنوز مدل کاملی نداشته باشیم. به نظر می رسد ماده تاریک اینجا بماند، اما ماهیت آن ممکن است با آنچه مدل استاندارد پیشنهاد می کند متفاوت باشد. یا گرانش ممکن است واقعا قوی تر از آن چیزی باشد که ما فکر می کنیم – اما فقط در مقیاس های بسیار بزرگ.
با این حال، در نهایت، Mond، همانطور که در حال حاضر فرموله شده است، دیگر نمی تواند جایگزین مناسبی برای ماده تاریک در نظر گرفته شود. ممکن است ما آن را دوست نداشته باشیم، اما نیمه تاریک همچنان حاکم است.
اصلی منتشر شده در گفتگو



