آیا هابل هنوز هم می تواند آویزان شود؟ چگونه تلسکوپ فضایی پس از 35 سال ماجراجویی فضایی با وراث خود مقایسه می شود

این پنجشنبه (24 آوریل) ، تلسکوپ فضایی هابل 35 سال در فضا جشن می گیرد – و اگرچه هابل دائماً تصاویر فضایی خیره کننده و داده های حیاتی 1990 را تهیه کرده است ، اما این سؤال ناعادلانه نیست که آیا این ساز هنوز هم می تواند کالاهایی را با همان سطح کیفیت تأمین کند. سی و پنج ساله برای یک تلسکوپ فضایی شوخی نیست.
بنابراین هابل می تواند خودش را در مقایسه با سایر ابزارهای فضایی ساخته شده تر مانند غاز طلای ناسا با قیمت 10 میلیارد دلار ، تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST) مفید داشته باشد؟
خوب ، جواب مثبت است.
کورت رثرفورد دانشمندی از موسسه تحقیقاتی جنوب غربی (SWRI) است که ادعا می کند که هابل هنوز هم می تواند برگزار شود. به عنوان مثال ، او اخیراً از یک تلسکوپ فضایی دیرینه به عنوان بخشی از برنامه برای مطالعه ویولانیک ترین بدنه منظومه شمسی “ماه مشتری مشتری مشتری استفاده کرده است.
Reterford به Space.com گفت: “شگفت آور است که پس از 35 سال ، هابل هنوز توانایی منحصر به فردی به عنوان بهترین اسب کار برای اکتشافات و نشریات علمی دارد.” “زمان درخواست شده در بین دانشمندان برای استفاده از این تسهیلات چندین برابر بیشتر از زمانی که برای آن رقابت می کند ، باقی مانده است ، این بدان معنی است که فقط بهترین ایده ها برای مشاهده برگزار می شود.”
آیا JWST هابل را منسوخ کرد؟ به هیچ وجه!
البته وقتی در مورد تلسکوپ های فضایی و سودمندی آنها صحبت می کنیم ، باید 10 میلیارد دلار در اتاق ذکر کنیم: JWST.
چرا ما هنوز در آنجا به هابل با JWST احتیاج داریم؟ پاسخ به نحوه استفاده این دو ابزار انقلابی از طیف الکترومغناطیسی برای دیدن فضا اشاره دارد.
Retterford گفت: “هابل با JWST متفاوت است ، زیرا در به تصویر کشیدن هر دو نور مرئی که با چشمان خود و نور در طول موج UV (UV) می بینیم ، حتی کوتاه تر و انرژی بیشتری نسبت به نوری که به ما آفتاب سوختگی می دهد ، بسیار عالی است.” “از طرف دیگر ، JWST برای تشخیص نور مادون قرمز ، حتی در دمای حرارتی که حتی قرمز تر از استفاده از عینک های بینایی شبانه هستند ، بهینه شده است. هر دو تلسکوپ های بزرگ هستند ، اما از این طریق بسیار متفاوت هستند.”
همانطور که Reterford خاطرنشان کرد ، از نظر طول موج ، این دو تلسکوپ برای مشاهده بهینه شده اند ، JWST در واقع جایی را درگیر می کند.
این بدان معناست که مشاهدات انجام شده با این دو تلسکوپ کیهانی بسیار مکمل است ، به ویژه هنگام مطالعه پدیده های کیهانی انتقالی که در طول موج تغییر می کنند – این شامل سیارات منظومه شمسی و قمرهای آنها است.

محقق دانشگاه الینا ملینا پالن اخیراً بخشی از تیمی از ستاره شناسان بود که از هابل برای مطالعه حدود 80 کهکشان کوتوله استفاده می کردند ، با این که تلسکوپ فضایی وفادار اولین بار است همیشه کشف خوشه های ستاره در قلب این کهکشانهای کم رنگ و ضعیف برخورد کرد.
Poulain به Space.com گفت: “زمینه میدان بصری و وضوح مکانی هابل و هالک می تواند یک مطالعه بسیار دقیق از منابع نجومی بسیار متفاوت از سیارات تا کهکشان ها ، از جمله آنهایی که دارای روشنایی سطح بسیار کم مانند کوتوله های کهکشان هستند ، فراهم کند.” “او همچنین می تواند طول موج های آبی و تقریباً UV را مشاهده کند ، که به یک ویژگی نادر تبدیل شده اند.”
پولین همچنین اظهار داشت كه اگرچه هابل می تواند توسط سایر تلسكوپ ها مانند JWST و آژانس فضایی اروپا اقلیدس فراتر رود ، اما جنبه اصلی دیگری وجود دارد كه از هابل مناسب پشتیبانی می كند: دانش.
پولین گفت: “هابل یک انتخاب آسان است زیرا مردم می دانند از مشاهدات هابل و نحوه برخورد با آنها چه انتظاری دارند. JWST هنوز در ابتدای زندگی عملیاتی خود است.” “علاوه بر این ، من این احساس را دارم که تقاضای بسیار بالایی وجود دارد و بنابراین رقابت بالایی برای به دست آوردن زمان برای نظارت در حال حاضر وجود دارد.”
آینده هابل مربوط به کار تیمی است
با این حال ، در مورد آینده برای هابل ، تأکید بر هم افزایی با JWST و سایر تلسکوپ ها در هر دو فضا است و در Terra Pirma کاشته شده است.
“چرا JWST و هابل چنین تیم خوبی را رقم می زنند؟” قرقره فکر می کرد. “هر دو آنها دارای یک میدان بیننده و وضوح مکانی مشابه هستند. آنها توسط فیلترهای مورد استفاده تکمیل می شوند: هابل نمای در نوری را ارائه می دهد ، در حالی که JWST در نوارهای مادون قرمز و مادون قرمز نزدیک مشاهده می کند.”
در حال حاضر تا ماه مه 2027 راه اندازی می شود ، پروژه بزرگ بعدی رصدخانه فضایی ناسا ، تلسکوپ کیهانی رومی نانسی گریس است. رومن برای تکمیل وضوح و حساسیت بالا JWST طراحی شده است ، بنابراین بر اساس موفقیت این تلسکوپ و هابل است.
در حالی که Roman May Muscle کمی از هم ایستاده است و همکاری هم افزایی تری با JWST ایجاد می کند ، بسیاری از رصدخانه ها هنوز از ماجراجویی تیم هابل بهره مند می شوند.

یک تلسکوپ فضایی طولانی می تواند به ویژه در همکاری با رصدخانه های آینده زمین ، از جمله رصدخانه ورا روبین در Sero Pashon در شیلی ، که در حال حاضر در حال نزدیک شدن است ، مفید باشد.
اولین چراغ برای روبین در اواخر سال جاری پیش بینی می شود ، هنگامی که رصدخانه شروع به انجام میراث ده ساله فضا و زمان (LSST) خواهد کرد.
“Remeford گفت:” در حالی که هابل و JWST به گونه ای طراحی شده اند که یک وضوح مکانی پیشرفته از اهداف را در امتداد خط محکم از نوع بصری فراهم می کنند ، رصدخانه روبین آسمان را در زمینه زمینه های بصری چندین برابر بزرگتر از ماه کامل ، شب شب ، اسکن می کند و چیزهای جدیدی را کشف می کند. ” “من از همه اشیاء کشف شده توسط روبین بسیار هیجان زده ام که هابل و JWST قادر خواهند بود به ترتیب در طول موج UV و مادون قرمز به ترتیب به تصویر کشیده و اکتشاف کنند.”

پولین افزود: در حالی که روبین قادر به حل کارکردهای کوچک به اندازه آنهایی که توسط تلسکوپ های فضایی تعیین شده اند ، وی مشاهدات عمیقی را در خصوصیات نوری خاص ارائه می دهد. این امر به تحقیقات جمعیت ستاره از طریق فرآیندی به نام نقشه برداری طیفی توزیع انرژی امکان پذیر خواهد بود.
پولین گفت: “این همچنین زمان متغیر را اضافه می کند تا بتوانیم در زمان تغییرپذیری شیء را جستجو کنیم ، که این یک ابزار مناسب برای شناسایی برخی از منابع نجومی مانند سوپرنووا یا هسته های کهکشانی فعال بیش از حد با سیاه چاله ها است.”
راترفورد توضیح داد: “من نمی توانم بیشتر از یافته های آینده هابل باشم.” “من امیدوارم که هابل به کار خود در کنار Clipper of Europe و آب میوه ما ادامه دهد [Jupiter Icy Moons Explorer] مأموریت های مربوط به قمرهای مشتری از سال 2030 تا 2036 می رسند و از طریق بازه زمانی کار می کنند تا بتوانیم مشاهدات را هماهنگ کنیم.
“من مطمئناً به استفاده از هابل ادامه خواهم داد و هیچ کمبود ایده های خوبی برای ارائه ندارم.”
بزرگترین تهدید برای آینده هابل از دیگر تلسکوپ های فضایی مانند JWST و Rubin ناشی نمی شود ، بلکه از یک چالش داخلی است که این مأموریت ها را تهدید می کند.
“متأسفانه ، وضعیت پروژه های علمی ناسا طی چند سال آینده وحشتناک به نظر می رسد ، و ایالات متحده احتمالاً بودجه کافی برای دانشمندانی مانند من نخواهد داشت تا از گنجینه های ملی ما مانند هابل ، JWST و ناوگان و مأموریت های هلیوفیزیکی که قبلاً در حال کار و جزئی ساخته شده اند ، استفاده کنند.” “بسیار کمتر احتمال ابتلا به رصدخانه بزرگ بعدی که پس از JWST به وجود خواهد آمد ، رصدخانه قابل سکونت در جهان است که یک جایگزین UV واقعی تر و نور مرئی هابل است.”
امیدواریم که هابل بتواند جایگزین واقعی خود و مأموریت بعدی بعدی ناسا پس از یک رمان ، رصدخانه قابل سکونت در جهان ، بتواند از زمین خارج شود ، یا شاید تا چهلمین سالگرد تولد خود در سال 2030؟

