اخترشناسان معتقد بودند که یک رادیو مرموز از فضای عمیق ناشی می شود. در واقع یک ماهواره مرده ناسا بود

یک انفجار قدرتمند و مرموز از امواج رادیویی ، که اخترشناسان معتقدند یک پشت سر هم رادیو سریع (FRB) از خیلی فراتر از مرزهای راه شیری است ، ثابت شد که مسئله ماهواره ای با سر و صدا ناسا به نام رله 2 است.
FRB یا “شبه FRB” که اکنون کشف شده است در ابتدا توسط Pathfinder کیلومتر مربع استرالیا (ASKAP) در ژوئن سال 2024 کشف شد ، زیرا این تلسکوپ رادیویی آسمان را بر روی نیمکره جنوبی اسکن می کند. قابل توجه بود زیرا این طغیان امواج رادیویی کمتر از 30 نانو ثانیه ادامه داشت ، خیلی بیشتر از اکثر FRB ها ، اما با این وجود به اندازه کافی قوی بود که تمام سیگنال های دیگر را از آسمان غرق کند.
یکی از اعضای تیم و اخترفیستر دانشگاه فناوری در Swingburn به Space.com گفت: “این یک کشف تصادفی بود که هنگام جستجوی FRB ، که از کهکشان های دوردست فرود آمده اند ، انجام شد.” “خنده دار است که اگرچه تقریباً 20 سال است که شناخته شده اند ، اما ما هنوز نمی دانیم FRBS چه چیزی تولید می کند ، اما بیشتر تئوری های قابل قبول شامل” آهنربا “است که یک ستاره نوترون بسیار مغناطیسی است.”
ماهواره رله 2 در سال 1964 به عنوان بخشی از برنامه رله ناسا راه اندازی شد. این فضاپیما تا سال 1965 در یک مدار با اندازه متوسط نشسته بود ، اما تا سال 1967 سیستم های آن کاملاً شکست خورده بود.
“قبیله های عضو تیم دبلیو جیمز از موسسه نجوم رادیو دانشگاه کورتین در Space.com گفت:” این بخشی از تاریخ فضایی است که یکی از اولین همراهان ارتباطی در تاریخ است. ماهواره های قدیمی تر وجود نخواهد داشت ، هنوز هم در آنجا. ” “اما ما همچنین مطمئن هستیم که اینطور نبوده است انتقال از ماهواره هیچ یک از سیستم های آن نمی تواند این سیگنال نانو ثانیه را تولید کند. “
جیمز توضیح داد که در طول این رویداد ، رله 2 تنها در حدود 2800 مایل (4500 کیلومتر) از زمین فاصله داشت. اگرچه ممکن است این مسافت عظیم به نظر برسد ، در نظر بگیرید که FRBS از منابع کیهانی دور 9.1 گرفته شده است میلیارد سالهای نور در حقیقت ، نزدیکترین منبع FRB و تنها موردی که تاکنون در کهکشان ما دیده است ، هنوز در حدود 30،000 سال نوری واقع شده است.
جیمز ادامه داد: “بنابراین ، اگرچه برای تلسکوپ ما بسیار روشن به نظر می رسید ، اما این فقط به این دلیل بود که بسیار نزدیکتر از سیگنال های نجومی بودیم که به دنبال آن بودیم.” “بدست آوردن تصویری از آن دشوار بود” ، همه تاری بیرون آمدند. این بدان معنی بود که او به تلسکوپ نزدیک بود. بنابراین هیچ شیء نجومی وجود نداشت. دن. “
این چقدر ناامید کننده است؟ شاید اصلاً نباشد …
از زمان افتتاح اولین FRB در سال 2007 ، اخترشناسان بیش از 1000 FRB را پیدا کردند ، اما آنها هنوز هم یکی از جذاب ترین و کنجکاوترین سیگنال های فضا هستند. بنابراین پیدا کردن یک نمونه استثنایی از چنین FRB در واقع “شبه FRB” است که ناشی از یک قطعه غیر موجود از تجهیزات ناسا است ، در ابتدا می تواند کمی ناامید کننده باشد.
با کمال تعجب ، عضو تیم و ستاره شناس دانشگاه ادینبورگ مارکین گلواتسکی به هیچ وجه ناامید نشد که این سیگنال سیگنال از ماهواره انسانی است.
“این مانند یک معمای جالب برای ما بود که بتوانیم این نتیجه را از چنین شیء نسبتاً نزدیک به آنچه ما استفاده می کردیم پیدا کنیم! مطمئناً مدتی و تلاش لازم بود ، زیرا ما مجبور شدیم که چگونه سیگنال Askap را اندازه گیری کنیم تا گزارش دهیم که این تعداد زیادی از آنها است.
علاوه بر این ، Glowacki توضیح داد که چگونه یک شیء ساخته شده توسط انسان ، بسیار نزدیک به زمین ، می تواند در وهله اول با انفجار فضایی از امواج رادیویی اشتباه گرفته شود.
وی به Space.com گفت: “این یک سیگنال رادیویی بسیار روشن بود که ما یک بار دیدیم. بیشتر FRB ها فقط یک بار پیدا شده اند و در مقایسه با سایر انتقالی رادیویی مانند پالس ها نیز بسیار روشن هستند.” “با این حال ، این یک دوره زمانی کوتاه تر از هر FRB شناخته شده است. سیگنال های FRB معمولاً از میکرو ثانیه به چند صخره چند میلی ثانیه ادامه می یابد ، نه فقط چند نانو ثانیه 10.
“واقعاً خوش شانس بود که ASCAP هنگام تابش آن سیگنال به همان قسمت از آسمان به عنوان ماهواره Relay 2 نگاه کرد – این به ما اجازه می داد تا بیشتر مطالعه کنیم و منشأ سیگنال را تعیین کنیم.”
بنابراین ، هرگونه ناامیدی اولیه را می توان با این واقعیت که این مشاهدات فوق العاده احتمال دارد جبران کند. علاوه بر این ، این یک رمز و راز کاملاً جدید را باز می کند. این تیم هنوز نمی تواند توضیح دهد که چگونه رله 2 موفق به شلیک سیگنالی شد که می تواند برای FRB اشتباه شود.
چگونه رله 2 ناسا اخترشناسان را گمراه می کند (اما نه مدت طولانی)؟
همانطور که در بالا ذکر شد ، این تیم مطمئن است که این سیگنال شبه FRB یک مسئله عمدی نبود ، زیرا نه تنها رله 2 به مدت 58 سال ناتوان شده است ، بلکه حتی وقتی کار کرده است ، سیگنال انتقال آن قادر به تولید چنین قطب های رادیویی کوتاه مدت نیست.
“چه چیزی باعث این سیگنال از رله 2 شده است؟ این یک سوال خوب است. ما نمی دانیم!” Glowacki را توضیح دهید. “یکی از این تئوری ها تخلیه الکترواستاتیک (ESD) است-مسیریابی برق که منجر به یک فلاش رعد و برق می شود. دیگری این است که میکرومتریت به ماهواره برخورد کرده و ابر پلاسما بارگذاری شده تولید کرده است ، دقیقاً همانطور که ASCAP بخشی از آسمان را که در آن قرار دارد ، مشاهده می کند.”
جیمز توسعه داده است که ESD جرقه ای است که تقریباً برابر با اثر ایجاد شده هنگام مالیدن پاهای خود بر روی فرش است و دوست خود (یا دشمن) را شوکه می کند.
جیمز ادامه داد: “این فضاپیما هنگام عبور از گاز یونیزه شده یا” پلاسما “بر روی جو و هنگامی که شارژ کافی جمع می شود ، به برق شارژ می شود. “فضاپیمای جدید با مواد برای کاهش تجمع بار ساخته شده است ، اما وقتی رله 2 راه اندازی می شود ، به خوبی درک نشده است.
“بنابراین ، ممکن است به چنین جرقه بزرگی منجر شده باشد زیرا پیر بود.”

مشکل این تئوری این است که تمام انتظارات از نحوه رفتار جرقه ها ، نشان می دهد که آنها باید ده ها میکرو ثانیه یا طولانی تر ادامه دهند. این بیش از هزار برابر بیشتر از این سیگنال است.
علاوه بر این ، بارگذاری فضاپیما که توسط جیمز شرح داده شده است در دوره های فعال خورشید بیشترین کار را می کند ، و بنابراین باعث ایجاد جرقه های حاصل نیز می شود. این فعالیت همچنین بر حباب مغناطیسی روی زمین ، مغناطیسوسفر و در زمان این “شبه FRB” تأثیر می گذارد ، مگنتوسفر بسیار ساکت بود.

در مورد تأثیرات میکرومتر به عنوان مقصر ، جیمز توضیح داد كه پیش بینی هایی وجود دارد كه این نقاط كوچك از گرد و غبار فضا كه بیش از هزار تا میلیارد گرم وزن ندارند ، می توانند در صورت تأثیرگذاری بر ماهواره ، فلاش امواج رادیویی ایجاد كنند.
با این حال ، برای انجام این کار ، گفت: جیمز ، میکرومتریت ها باید در حدود 44000 مایل در ساعت (حدود 70،000 کیلومتر در ساعت) سفر کنند.
جیمز گفت: “بر اساس یک ارزیابی ، ما معتقدیم که 22 میکروگرم میکرومتر می توانند مانند نمونه ای که دیدیم ، فلاش تولید کند.”
باز هم ، سؤال با این توضیح این است که پیش بینی ها نشان می دهد که سیگنال باید میکرو ثانیه ها را ادامه دهد ، نه میلی ثانیه. علاوه بر این ، 22 میکرومتوروئیدهای میکرو گرمی متداول نیستند. جیمز و همكارانش فقط از 1 ٪ احتمال اینكه ASAP را به ماهواره هدف قرار دهند ، در همان زمان كه یكی به آن ضربه می زد ، قدردانی كردند.
جیمز افزود: “ما اسکریپت ESD را کمی ترجیح می دهیم زیرا تلسکوپ Arcibo که قبلاً حذف شده بود ، یک بار سیگنال های مشابهی را از ماهواره های GPS مشاهده می کرد ، هرچند که 1000 برابر بیشتر از ما باشد.” “اما ما نمی دانیم.”
آیا رادیو سریع دیگر در واقع “شبه FRBS” را از بین می برد؟
اگر همانطور که در Space.com هستیم FRB-nerd هستید ، ممکن است در حال حاضر نگرانی در ذهن شما وجود داشته باشد. این تیم عجله دارد که ما را استراحت کند تا سایر FRB ها بتوانند به عنوان “شبه FRB” کشف شوند.
جیمز گفت: “پاسخ کوتاه این است که این به هیچ وجه فرصتی نیست.” “بیشتر تلسکوپ هایی که FRB ها را پیدا می کنند نیز دقیقاً از کجا می توانند اندازه گیری کنند و می توانند کهکشان خانگی خود را تعیین کنند ، که ماهواره ای نخواهد داشت. این ابزارها در شناسایی جهت چنین سیگنالی بسیار خوب هستند و از شر آن خلاص می شوند.
“اگر یک ماهواره به طور معجزه آسایی FRB را تولید کند ، شخصی که مسئولیت ماهواره ای را برای تولید سیگنال مصنوعی پراکنده دارد ، فقط برای ترول ما!
بزرگترین سرنخ که FRB یک سیگنال مصنوعی است ، اندازه گیری پراکندگی آن است که Glowacki توضیح می دهد که این تأثیر تأخیر در زمان در فرکانس های کوتاه تر سیگنال های رادیویی است که از FRB و نبض حاصل می شود. این به دلیل الکترونهای یونیزه شده است که سیگنال را در فرکانس های پایین تر کند می کند در حالی که FRB از طریق فضا حرکت می کند و با پلاسما روبرو می شود. این امر به اخترشناسان نشان می دهد که سیگنال ها تا چه حد به حرکت در می آیند.
گلوواکی گفت: “به دلیل میزان الکترونهای یونیزه شده بین ما ، تاخیر زیادی برای FRB ها وجود دارد و این سیگنال را ایجاد می کند که تنها توضیح ممکن است این است که آنها تقریباً همیشه از کهکشان دیگری ، گاه میلیاردها سال نوری ناشی می شوند.” “سیگنالی که پیدا کرده بودیم به سختی تأخیر زمانی قابل اندازه گیری داشته است. باید از یک نزدیک و نسبتاً صحبت می کرد.”
دلر افزود: مطمئناً می توان چنین طغیان هایی را از این یا سایر ماهواره ها اتفاق افتاد. با این حال ، وی گفت که عدم پراکندگی توزیع مرده است ، که سیگنال از خیلی نزدیک به زمین نسبت به FRB آمده است ، بنابراین موارد سوء رفتار محتمل نبود.
این بدان معنا نیست که این مطالعه بر یک مشکل احتمالی که باید مورد توجه قرار گیرد تأکید نکرده است.
گلاودی گفت: “ما باید مراقب باشیم که چنین سیگنالهایی را با منابع بالقوه ای که در داخل یا بسیار نزدیک به منظومه شمسی ما هستند اشتباه بگیریم.” “به عنوان مثال ، ممکن است سیگنال های ماهواره ای دیگری نیز وجود داشته باشد که می توان آن را پیدا کرد که ممکن است تشخیص آن دشوارتر باشد.”
برای جیمز ، سؤال بزرگی که ادامه می یابد این است که چگونه این مطالعه می تواند به استفاده از تلسکوپ های رادیویی برای نظارت بر ماهواره ها کمک کند. این ابزارها می توانند به ویژه برای تشخیص ESD ها مفید باشند.
جیمز گفت: “ESD یک مشکل بزرگ برای ماهواره ها است و می تواند خسارت وارد کند.” “مشکل این است که ESD مشاهده آن بسیار دشوار است. بیشترین موارد فقط یک علت” مشکوک “است ، زیرا به راحتی می توانید ماهواره را بررسی کنید و درک کنید که چه اشتباهی رخ می دهد. بنابراین اگر این امر می تواند در زمین نسبتاً به راحتی مشاهده شود ، عالی است!”
دلر موافق است ، و افزود: چیزهای بیشتری برای یادگیری در مورد پدیده کشف شده توسط تیم وجود دارد.
دلر در پایان گفت: “همه هنوز هم تعجب می کنند که امکان تولید چنین ضربان قلب کوتاه وجود دارد.” “من امیدوارم که ما یا هر گروه دیگری در سالهای آینده کمی بیشتر پیدا کنیم و بتوانیم الگویی راجع به نحوه وقوع آن ارائه دهیم.
“اگر در کمک به جلوگیری از آسیب به ماهواره ها مفید باشد ، بسیار عالی خواهد بود.”
مطالعات تیم در وب سایت ذخیره سازی کاغذ Arxiv منتشر شده است.




