اخترشناسان می خواهند تصاویر مستقیمی از سیارات سیارات را داشته باشند. آنها ممکن است برای به دست آوردن آنها به یک فناوری سطح کوانتومی نیاز داشته باشند

تیمی از دانشمندان در حال ایجاد یک دستگاه “حساس به کوانتومی” هستند که می تواند تصاویر مستقیمی از سیارات سیارات زمین را ضبط کند-چیزی که اخترشناسان تمایل دارند آنقدر دشوار باشند که تقریباً غیرممکن است.
توانایی بشریت در نمایندگی آسمانها با پرش و مرزها پس از اختراع تلسکوپ در سال 1608 بهبود یافته است. اگرچه بدترین این تصاویر به دور از واضح نبود ، اخترشناسان از نسل ها اکنون می توانند دهانه های ماه ما را مشاهده کنند ، برای شناسایی ماه ، و آشکار کردن ساختار خط نابود شده بر روی نوار نابود شده در نور که ما در حال از بین بردن ساختار آسمانی است – آنچه را که ما در حال از بین بردن است.
اما تلسکوپ های مدرن ، مانند تلسکوپ فضایی جیمز (JWST) ، واقعاً این زمینه را به جلو آورده اند. به عنوان مثال ، امروزه تلسکوپ ها به بسیاری از ابزارهای پیشرفته به نام Coronic به منظور مشاهده نور ناشی از اشیاء در مدار ستاره های روشن متکی هستند. نیکو دگلر ، دکتر علوم. ” دانشجوی دانشگاه آریزونا و همکار مطالعه جدید ، به Space.com گفت.
“کرونر ابزاری است که در نجوم برای مسدود کردن یا سرکوب نور استفاده می شود ، و از یک شی بسیار روشن مانند یک ستاره به دست می آید تا اشیاء وفادارتر در اطراف آن را آشکار کند.” این امر به دانشمندان این امکان را می دهد تا بیش از یک میلیارد برابر با شکوه تر از ستاره هایی که به دور خود می روند ، پیدا کنند.
با این حال ، Deshler و همکارانش معتقدند که آنها می توانند Cornels را بیشتر به دست بگیرند مستقیما تصاویر دنیاهای دوردست. ایتای اوزر ، دکترای علوم. ” دانشجوی دانشگاه مریلند و یکی دیگر از مؤسسات این مطالعه ، به Space.com گفت.
ایده این است که از اصول مکانیک کوانتومی برای پیشی گرفتن از محدوده وضوح تلسکوپ های فعلی استفاده کنیم و به دانشمندان این امکان را می دهد تا اشیاء کوچکتر یا نزدیک تر از آنچه اپتیک سنتی اجازه می دهد ارائه دهند.
اوزر گفت: “وضوح تلسکوپ معمولاً کوچکترین ویژگی را که تلسکوپ می تواند درست باشد توصیف می کند.” “این مقیاس از طول کوچکتر ، به نام” مرز پراش “، با طول موج نور باز تقسیم شده توسط قطر تلسکوپ همراه است.”
این بدان معنی است که دریافت وضوح بالاتر نیاز به ساخت تلسکوپ های بزرگتر دارد. با این حال ، راه اندازی یک تلسکوپ به اندازه کافی بزرگ است تا از حد پراش مورد نیاز برای یک تصویر مستقیم از سیارات فراتر رود ، انواع مختلفی از چالش ها است: هزینه های بالای شروع و پیچیدگی مهندسی شدید.
Deshler افزود: “از این نظر ، توسعه واحدهای واحد یک پیگیری مهم است زیرا به ما امکان می دهد با توجه به چالش ها و محدودیت های مرتبط با مشاهده کیهانی ، منطقه سیارات فراخوان در دسترس را گسترش دهیم.” “ما از ما الهام گرفتیم تا عواقب این مرزهای نظری کوانتومی تازه کشف شده را در چارچوب واحدهای سیارات سیارات ، که در آن بسیاری از سیارات زمین مانند زمین مشکوک هستند ، کشف کنیم.”
به این ترتیب ، تیم یک کرونر “سطح کوانتومی” را طراحی می کند ، که می تواند نور جمع آوری شده از یک تلسکوپ را مرتب کرده و سیگنال ضعیف را از نور سیارات سیارات خارج کند ، که معمولاً توسط تابش خیره کننده ستاره های میزبان آنها دفن می شود.
این مفهوم به این واقعیت متکی است که فوتون ها یا ذرات مسافرت نور در مدل های مختلف معروف به حالت های مکانی. اوزر توضیح داد: “در تصاویر نجومی ، موقعیت هر منبع نوری در زمینه مشاهده یک تلسکوپ حالت های مختلف مکانی نوری را تحریک می کند.”
این تیم با استفاده از یک دستگاه نوری به نام “مرتب سازی حالت فضایی” ، که آبشار ماسک های فاز پراش با دقت طراحی شده است ، این تیم موفق به جدا کردن ورودی شد و این به آنها امکان می دهد فوتون ها را بطور خاص از سیارات خارج از محدوده تقسیم جدا کنند. دگلر گفت: “از آنجا که نور با هر ماسک در تعامل است و از طریق تنوع رژیم گسترش می یابد ،” میدان نوری با خودش تداخل می کند به گونه ای که فوتون ها در هر رژیم مکانی از لحاظ جسمی به مناطق مختلف غیر تاخیر فضا هدایت می شوند. “
مکاتبات بین موقعیت های منابع نوری و رژیم های مکانی هیجان زده آنها مهم است […] بازنشانی نور ستاره و تشخیص سیارات سیارات ، “اضافه کردن اوزر”. به این ترتیب ، ما می توانیم فوتون های ساطع شده توسط ستاره را به دور از فوتون های ساطع شده توسط سیارات سیار منتشر کنیم. “
این بیش از پردازش تصویر دیجیتال است و نور ستاره را پس از واقعیت از بین می برد – به عبارت دیگر ، قبل از اینکه نور حتی به یک ردیاب برسد ، نور ستاره را در دامنه نوری حذف می کند. Deshler توضیح داد: “هنگام جستجوی سیارات سیارات ، این تلسکوپ می چرخد تا مستقیماً ستاره آینده را هدایت کند که ما به عنوان منبع نور از نور مدل می کنیم.” “تحت این تراز بین ستاره و محور تلسکوپ ، تمام فوتونهای ساطع شده از زوج ستاره به [telescope’s] یک رژیم اساسی-رژیم مکانی خاص که از در نظر گرفتن منبع محور هیجان زده است. “
در این تراز ، تمام فوتونهای ساطع شده توسط جفت ستاره به حالت اصلی. با فیلتر کردن این حالت ، Deshler ، Ozer و همتایان آنها توانستند به طور مؤثر نور ستاره را از بین ببرند و فقط نور را از سیارات سیارات آشکار می کنند.
اوزر گفت: “نور سیارات سیارات به طور نادرست به محور تلسکوپ تراز شده و رژیم مکانی متفاوت توسط ستاره را تحریک می کند.” “روش ما تا حد امکان بخش ممکن از فوتون های بی سابقه باکره از سیارات سیارات را حفظ می کند ، که به نظر می رسد تمام اطلاعات موجود را حمل می کند.”
در آزمایشگاه ، این تیم قصد دارد نشان دهد که دستگاه آنها می تواند سیارات سیاره ای را که بسیار نزدیک به ستاره های میزبان خود هستند – نزدیکتر از اجازه محدودیت های سنتی وضوح پیدا کنند. آنها با استفاده از دو نقطه از نور آزمایش کردند: روشن برای نشان دادن ستاره و بسیار بدتر برای شبیه سازی سیارات. آنها با حرکت تدریجی نور کمرنگ و ضبط تصاویر به دست آمده ، آنها ارزیابی کردند که چگونه دستگاه می تواند سیارات سیارات را پیدا کند.
آنها دریافتند که وقتی سیارات مصنوعی بسیار نزدیک به ستاره کمتر از یک دهم از جدایی تلسکوپ های فعلی بود ، بیشتر فوتون های آن با نور ستاره فیلتر می شدند. با این حال ، در بخش های بزرگتر ، سیگنال سیارات فراتر از سر و صدای پس زمینه بالا می رود و با پیش بینی های نظری تراز می شود.
علاوه بر این ، با تنظیم ستاره 1000 برابر روشن تر از سیاره و تجزیه و تحلیل تصاویر با حداکثر ارزیابی احتمال ، تیم در چند درصد از مرز نظری در طیف گسترده ای از موقعیت های روی کره زمین تحت پراش به نتایج رسیده است.
Deshler گفت: “این شواهدی از این اصل است که مرتب سازی رژیم های فضایی کرونرها می توانند دسترسی به سیارات پراش عمیق را فراهم کنند که برای سیستم های پیشرفته فعلی از محدوده خارج هستند.” “ما امیدواریم که این روش بتواند به اخترشناسان اجازه دهد تا مرزهای سیارات سیارات موجود با تصاویر مستقیم را فشار دهند.”
این تیم می گوید که فناوری مورد نیاز برای ساخت و اعمال عروق کرونر بهینه شده کوانتومی خود که از قبل وجود دارد. آنها اکنون در تلاشند تا دستگاه را به یک سیستم آشکار که اهداف بهره وری را برآورده می کند ، اصلاح کنند.
اوزر توضیح داد: “محدودیت اصلی وفاداری به تنوع رژیم است.” “در آزمایشگاه ، ما” خلوص “حالت ها توسط یک متریک به نام یک ماتریس متقاطع را اندازه گیری می کنیم که جریان ناخواسته فوتون را توصیف می کند ، که بین رژیم های مستقل اتفاق می افتد. صحبت کردن متقاطع تا حد زیادی ناشی از تولید نواقص و اختلافات تجربی کوچک است. […] در صورت مجاز بودن برنامه سیارات ، حالت Varietal باید هر فوتون را در حالت اصلی جدا کند تا بهتر از یک قسمت در یک میلیارد باشد. “
این تیم می گوید تولید دقیق برای تولید ماسک های فاز با کیفیت بالا که می توانند این الزامات را برای “صلیب متقاطع” برآورده کنند ، ضروری است. Deshler گفت: “ما استفاده از تکنیک های مدرن مانند فوتولیتوگرافی ، تولید مکمل ها یا میکروماسیناسیون را برای ساخت سطوح پراش بسیار دقیق پیش بینی می کنیم.”
این دوتایی امیدوار است که این فناوری یک روز داده های اضافی را برای مأموریت های پیشرو در تلسکوپی آینده مانند رصدخانه قابل سکونت جهان ، وارث تلسکوپ فضایی هابل ، JWST و تلسکوپ فضایی روم نانسی گریس ارائه دهد.
اوزر توضیح داد: “تصویر مستقیم یکی از معدود استراتژی های مشاهده است که می تواند طیف طول موج سیارات سیارات را اندازه گیری کند.” “از طرف خود ، این طیف ممکن است شامل سرنخ هایی برای ترکیب جوی سیارات سیارات باشد و بیوسکوهای شیمیایی بالقوه را نشان دهد.”
Deshler افزود: “ما تصور می کنیم که کرونرهای رژیم می توانند ابزار نجوم را افزایش داده و ویژگی بهتری از سیارات فراگیر را فراهم کنند.” “با این حال ، دشواری در تشخیص سیارات سیاره نیاز به یک چک متقاطع با تکنیک های مشاهده بیشمار مانند ترانزیت ، سمومتریک دوچرخه و میکرو -مرکز گرانشی دارد. بنابراین ، این فناوری به هیچ وجه یک راه حل واحد نیست.”
این مطالعه در 22 آوریل در Optica منتشر شد.



