مقالات

از آن استفاده کن یا آن را از دست بده: چگونه جلبک های دریایی دریا را تسخیر کردند


علف‌های دریایی پایه و اساس یکی از متنوع‌ترین و در عین حال آسیب‌پذیرترین اکوسیستم‌های دریایی ساحلی در سراسر جهان را فراهم می‌کنند. آنها در سه دودمان مستقل از اجداد آب شیرین خود در حدود 100 میلیون سال پیش به وجود آمدند و تنها گیاهان گلدار دریایی هستند که کاملاً در آب فرو رفته اند. حرکت به چنین محیط کاملاً متفاوتی یک رویداد تکاملی نادر است و مطمئناً آسان نیست. آنها چطور این کار را کردند؟ ژنوم‌های با کیفیت مرجع جدید سرنخ‌های مهمی را در مورد حفاظت و کاربرد بیوتکنولوژیکی آن‌ها ارائه می‌کنند.

یک گروه بین المللی متشکل از 38 محقق با هماهنگی پروفسور دکتر ایو وان دی پیر، دانشگاه گنت، بلژیک، پروفسور دکتر جانین اولسن، دانشگاه گرونینگن، هلند، پروفسور دکتر تورستن رویش، مرکز تحقیقات اقیانوسی GEOMAR هلمهولتز، کیل، آلمان، دکتر گابریل پروکاچینی، Stazione Zoologica Anton Dohrn از ناپل، ایتالیا، و مؤسسه ژنوم متحد، برکلی، کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا، ژنوم سه گونه از مهم‌ترین گونه‌های علف دریایی – علف نپتونیا بومی مدیترانه را تعیین توالی و تجزیه و تحلیل کردند.پوزیدونیا اقیانوسیکا، علف نپتون کوچک (Cymodocea nodosa) و لاک پشت بومی کارائیب (Thalasia testudinum). محققان ابتدا ساختار ژنوم را مورد بررسی قرار دادند و سپس خانواده‌های ژنی و مسیرهای مرتبط با سازگاری‌های ساختاری و فیزیولوژیکی بین علف‌های دریایی و خویشاوندان آب شیرین مرتبط با آنها را مقایسه کردند.

یافته‌های آنها امروز در یک نشریه معتبر ارائه شده است گیاهان طبیعی، با عنوان “ژنوم های علف دریایی پلی پلوئیدی باستانی و سازگاری با محیط های دریایی را نشان می دهد”.

اکوسیستم های مبتنی بر علف دریایی عملکردها و خدمات متعددی را ارائه می دهند – به عنوان مثال، به عنوان محافظت در برابر فرسایش که مناظر دریایی ساحلی را حفظ می کند، به عنوان کانون تنوع زیستی برای حیوانات و جلبک های مرتبط، و به عنوان یک راه حل مبتنی بر طبیعت برای کاهش آب و هوا به دلیل ظرفیت ذخیره کربن در زیر زمین. زیست توده حفاظت و مرمت هر دو حوزه های تحقیقاتی شدید هستند زیرا علف های دریایی و صخره های مرجانی به دلیل گرم شدن آب و هوا و سایر تأثیرات انسانی از بین می روند.

همانطور که گفته می‌شود، «دست‌ها/مغزهای زیادی کار را آسان‌تر می‌کنند»: برای شروع، کنسرسیوم تحقیقاتی نگاهی تکاملی عمیق به ساختار خود ژنوم‌ها داشت و سپس تجزیه و تحلیل مقایسه‌ای بیش از 20000 ژن آن‌ها و مسیرهای مربوطه را انجام داد. که در سازگاری های دریایی خاص تکامل یافته اند. سپس 23 تیم تحقیقاتی همکار، که هر کدام بر روی مجموعه‌های مختلف ساختاری یا عملکردی ژن‌ها، از جمله عملکردهای فیزیولوژیکی آنها، تمرکز می‌کنند. یک سوال کلیدی این بود که آیا سازگاری‌های ژنومی به صورت موازی اتفاق می‌افتند یا به طور مستقل ایجاد می‌شدند و شاید حتی مجموعه‌های مختلفی از ژن‌ها را شامل می‌شدند.

پروفسور دکتر اولسن خاطرنشان می‌کند: «علف‌های دریایی تحت مجموعه‌ای بسیار نادر از سازگاری‌ها قرار گرفته‌اند. در حالی که سازگاری مجدد با محیط های آب شیرین بیش از 200 بار در تاریخ تکامل گیاهان گلدار – شامل صدها اصل و نسب و هزاران گونه – رخ داده است – علف های دریایی تنها سه بار از اجداد آب شیرین خود تکامل یافته اند – شامل 84 گونه. بنابراین، برای مثال، برای شوری زیاد، نور کمتر، طیف وسیعی از تحمل دما، جذب کربن زیر آب برای فتوسنتز، دفاع‌های مختلف در برابر عوامل بیماری‌زا، انعطاف‌پذیری ساختاری و گرده‌افشانی زیر آب، تحمل اکولوژیکی تخصصی مورد نیاز است.

یکی از نتایج اصلی این بود که علف‌های دریایی توانستند یک سازگاری رادیکال را از طریق تکرار ژنوم آغاز کنند، که اغلب با استرس شدید محیطی همراه است.

“مقایسه سه اصل و نسب مستقل علف های دریایی، از جمله دودمان خواهر آب شیرین، سه برابر شدن مشترک کل ژنوم باستانی را در حدود 86 میلیون سال نشان داد. پروفسور دکتر ون دی پیر می‌گوید: «این بسیار هیجان‌انگیز بود، زیرا بخش‌های بزرگی از اقیانوس در آن زمان بدون اکسیژن بود و همچنین یک رویداد متحدکننده شامل سه خط است.»

علاوه بر این، محققان دریافتند که حفظ و گسترش برخی از خانواده‌های ژنی را می‌توان از طریق بلوک‌های مصنوعی حفظ شده تا این رویدادهای تکراری اولیه، به عنوان مثال فلاونوئیدها برای محافظت در برابر اشعه ماوراء بنفش و قارچ‌ها و در عین حال ترویج جذب باکتری‌های تثبیت‌کننده نیتروژن، ردیابی کرد. ; سیستئین اکسیدازهای توسعه یافته برای مقابله با رسوبات هیپوکسیک و ژن های مربوط به ساعت شبانه روزی. نتایج همچنین نشان داد که “ژن های پرش” – عناصر قابل جابجایی – نقش عمده ای در ایجاد تغییرات ژنتیکی جدید برای انتخاب دارند. این به ویژه برای ژنوم های بزرگ صدق می کند Thalasia testudinum و پوزیدونیا اقیانوسیکا.

تیم همچنین دریافت که چندین سازگاری از همگرایی حاصل شده است. این به طور عمده در مورد صفاتی است که در یک محیط دریایی غوطه‌ور، بسیار شور، زائد یا مضر شده‌اند. از دست دادن ژن برای روزنه ها – سوراخ های کوچک در سطح برگ که امکان تبادل گاز با جو را فراهم می کند – از دست دادن ژن های فرار و سیگنال برای دفاع در برابر عوامل بیماری زا و تحمل امواج گرمای دریایی، به ویژه عوامل شوک حرارتی، نمونه های قانع کننده ای هستند. استفاده کنید یا آن را از دست بدهید.”

دکتر پروکاچینی توضیح می‌دهد: «روشن است که تنظیم دقیق مسیرهای حمایتی به جای اینکه ژن‌ها کارکردهای اصلی جدید را به عهده بگیرند، نقش غالب را ایفا کرده است. تحمل به نمک مثال خوبی است که در آن فرآیندهای متعددی برای تنظیم موثرتر سدیم، کلر و پتاسیم مشاهده می شود. تغییرات تکاملی همچنین به گونه‌های مختلف توانایی مقاومت در برابر محیط‌های مختلف را داده است.»

پروفسور دکتر رویش به طور خلاصه می گوید: «بیشتر عملکردهای مهم از نظر اکولوژیکی صفات پیچیده ای هستند که شامل تعامل بسیاری از ژن ها از طریق مسیرهای انعطاف پذیر است. با ابزارهای ژنومی که اکنون برای علف های دریایی کلیدی ساخته شده است، می توانیم آزمایش تجربی و دستکاری آنها را آغاز کنیم. این امر به ویژه برای بازیابی تحت سناریوهای تغییرات آب و هوایی که شامل بسیاری از شرایط مورد بحث در اینجا است، مهم است.

منابع ژنومی جدید، مطالعات تجربی و عملکردی را که به‌ویژه به مدیریت تحول‌آفرین و احیای اکوسیستم‌های علف‌دریایی مرتبط هستند، سرعت می‌بخشد. آنها منبع بزرگی برای جامعه تحقیقاتی هستند.



Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا