اسرار فضایی: آیا همه سیارات میدان مغناطیسی دارند؟

یکی از مشخصه های زمین میدان مغناطیسی آن است. این یک سپر محافظ در برابر ذرات پرانرژی خارج شده از آن تشکیل می دهد آفتاب و بنابراین احتمالاً زندگی را با مکان امن تری برای رشد به آرایه پیچیده ای از موجودات که امروزه می بینیم فراهم کرده است.
خیره کننده ترین نشانه ها برای میدان مغناطیسی زمین هستند شفق شمالیپرده های رقص نور رنگی که در نزدیکی قطب شمال و جنوب در طول فعالیت های خورشیدی زیاد ظاهر می شوند. نشانه دیگری که زمین یک میدان مغناطیسی وجود دارد که قطب نما در هر کجای سیاره که هستید به سمت شمال است.
اما چگونه می توان تشخیص داد که سایر سیارات یا اجرام منظومه شمسی دارای میدان مغناطیسی هستند؟ و آیا می توان آن را از راه دور دانست سیارات فراخورشیدی میدان مغناطیسی دارند؟
متصل: چرا قطب های مغناطیسی زمین معکوس می شوند؟
می دانیم که غول های گازی منظومه شمسی (سیاره مشتری و زحل) و غول های یخی (اورانوس و نپتون) میدان مغناطیسی ذاتی قوی دارند. با این حال، این کمی پیچیده تر از این است سیارات زمینی و قمرها، به گفته جوزف G. O’Rourke، دانشمند سیارهشناسی در دانشگاه ایالتی آریزونا.
زمین، سیاره تیر و قمر مشتری گانیمد امروزه همه میدانهای مغناطیسی داخلی دارند. مریخ و ماه زمین اورورک گفت که سنگهای پوستهای قدیمی دارند که بقایای مغناطیسی میدانهای مغناطیسی را که در اوایل تاریخشان وجود داشته، حفظ میکنند.
در مورد دیگر همسایه زمین، «هیچ مغناطیس ذاتی در آن شناسایی نشده است سیاره زهرهاما ما ابزاری را به اندازه کافی نزدیک به سطح تحویل ندادهایم تا به دنبال پوسته مغناطیسی باشیم.»
برای اینکه میدان مغناطیسی در یک سیاره یا ماه وجود داشته باشد، باید حجم زیادی از سیال رسانا در داخل آن جسم در حال حرکت باشد. یک جسم می تواند میدان مغناطیسی خود را از دست بدهد اگر آن مواد از حرکت بازایستند، یا اگر اختلاف دمای کافی بین گرمایش و سرد شدن مواد وجود نداشته باشد تا جابجایی سیالات در داخل سیاره یا ماه را هدایت کند، در این صورت سیالات حرکت می کنند. اورورک گفت خیلی آهسته.
به گفته اورورک، در مورد فقدان آشکار مغناطیس کره در زهره، چهار احتمال وجود دارد.
ایده کلی این است که زهره دارای یک هسته زمین مانند است که خیلی آرام سرد می شود. از آنجایی که زهره فاقد تکتونیک صفحه ای است، ممکن است درون آن کندتر از زمین سرد شود.

با این حال، یک احتمال جایگزین این است که درون زهره کاملاً جامد باشد. این امر مستلزم آن است که هسته سیاره بسیار سردتر از زمین باشد، که اوروک می گوید بعید است. ماموریت تابش، علوم رادیویی، InSAR، توپوگرافی و طیفسنجی ناسا در سال 2031 و ماموریت EnVision آژانس فضایی اروپا تلاش خواهند کرد تا دریابند که آیا هسته زهره حداقل تا حدی مایع است یا خیر.
از طرف دیگر، زهره ممکن است فاقد یک هسته داخلی باشد. هسته داخلی زمین به تولید میدان مغناطیسی سیاره ما کمک می کند. همانطور که متبلور می شود، ناخالصی ها (عناصر سبک تر از آهن) را می ریزد که باعث ایجاد شناوری شیمیایی می شود که حرکت سیال را به حرکت در می آورد. شاید زهره هنوز یک هسته درونی تشکیل نداده است، بنابراین فاقد این منبع اضافی انرژی است.
اورورک گفت احتمال چهارم این است که هسته زهره از نظر شیمیایی طبقه بندی شده است. برخوردی که ماه را تشکیل داد، ممکن است هسته زمین باستانی را به هم زده باشد و به آن اجازه داده باشد که با شروع سرد شدن، میدان مغناطیسی ایجاد کند. با این حال، زهره قمر ندارد، که ممکن است به این معنی باشد که هیچ چیز هرگز هسته آن را با هم مخلوط نکرده است.
بهترین راه برای تعیین اینکه آیا اجسام در منظومه شمسی دارای میدان مغناطیسی هستند یا نه این است که یک فضاپیما به سمت جسم حرکت کند تا شدت میدان مغناطیسی را با یک مغناطیس سنج اندازه گیری کند. با این حال، دانشمندان توانستند از راه دور تشخیص دهند میدان مغناطیسی مشتری در دهه 1950 با برداشتن تشعشعات رادیویی از شفق های قطبی سیاره.
O’Rourke گفت میدان های مغناطیسی یکی از بهترین راه ها برای یادگیری در مورد فضای داخلی سیاره ها هستند. وجود یک میدان مغناطیسی قوی به دانشمندان می گوید که این سیاره دارای مخزن بزرگی از سیال رسانای الکتریکی است که می تواند حرکت کند.
اوروک توضیح داد: دینام فرآیندی است که در آن انرژی حرکت سیال به میدان مغناطیسی تبدیل می شود. در سیارات زمینی، هستههای فلزی میتوانند مانند زمین امروزی میزبان دینام باشند. با این حال، سیلیکاتهای مایع (اساساً سنگ مذاب) در فشارها و دماهای شدید رسانای الکتریکی هستند. هیدروژن در اعماق غولهای گازی مانند مشتری و زحل فلزی میشود. که به میدان های مغناطیسی قوی آنها اجازه می دهد.”
آیا سیارات فراخورشیدی میدان مغناطیسی دارند؟
وقتی صحبت از سیارات فراخورشیدی می شود – سیارات خارج از منظومه شمسی – دانشمندان سیارهشناسی هنوز وجود میدان مغناطیسی را بهصراحت تشخیص ندادهاند. با این حال، O’Rourke فکر می کند که ما خیلی دور نیستیم. ستارهشناسان شفقهای قطبی را که از میدانهای مغناطیسی به وجود میآیند، در ستارگان کوچکی که به نام شناخته میشوند، کشف کردهاند کوتوله های قهوه ای و کوتوله های M کم جرم.
اورورک گفت: “حدس من این است که نسل بعدی ابزارها می توانند میدان های مغناطیسی را از سیارات فراخورشیدی مشابه مشتری شناسایی کنند.” “تشخیص میدان های مغناطیسی از سیارات مشابه زمین در افق دورتر است، اما امیدواریم در چند دهه آینده.” به طور کلی، ما میتوانیم میدانهای مغناطیسی سیارههای فراخورشیدی را مستقیماً (مثلاً با مشاهده شفقهای قطبی یا کمربندهای تشعشعی) یا غیرمستقیم (مثلاً با مشاهده برهمکنش میدانهای مغناطیسی سیارهای با ستارههای مادرشان) شناسایی کنیم.”
دانشمندان سیارهشناسی در حال حاضر در حال بحث هستند که آیا میدانهای مغناطیسی به طور کلی از جو سیارهها محافظت میکنند یا خیر. برای یک چیز، میدان های مغناطیسی می توانند جو را در برابر بادهای ستاره ای محافظت کنند، به ویژه در نزدیکی استوای مغناطیسی. از سوی دیگر، میدان های مغناطیسی می توانند ذرات باردار را به مناطق قطبی هدایت کنند و تعدادی از مکانیسم هایی که به فرار از جو کمک می کنند، به شدت تحت تأثیر میدان های مغناطیسی قرار نمی گیرند.
اورورک گفت: زمین هم میدان مغناطیسی و هم سطح قابل سکونت را برای میلیاردها سال حفظ کرده است. مریخ در زمانی که میدان مغناطیسی اش از بین رفت، بیشتر آب خود را در فضا از دست داد. زهره، دنیای جهنمی، میدان مغناطیسی ندارد. در منظومه شمسی ما، مغناطیس با قابلیت سکونت مرتبط است. با این حال، همبستگی علیت نیست.»
همانطور که اندازه نمونه بزرگتری از سیارات فراخورشیدی را از طریق مشاهدات با تلسکوپ فضایی جیمز وبدانشمندان سیارهشناسی شروع به کشف رابطه بین میدانهای مغناطیسی و قابلیت سکونت سیارهها خواهند کرد. شفق های قطبی ممکن است یکی از اولین نشانه هایی باشند که باید کمی دقیق تر به دنبال نشانه های حیات باشیم.




