اطلس سلولی التهاب روده


پبیماران مبتلا به بیماری التهابی روده (IBD) از درد شکمی، اسهال، خونریزی مقعدی و کاهش وزن رنج می برند. با ایجاد این علائم، محیط سلولی در روده دستخوش دگرگونی چشمگیری می شود. با این حال، دانشمندان اطلاعات کمی در مورد جغرافیای سلولی این بازسازی با پیشرفت بیماری دارند.
برای ترسیم فضایی این مسیرهای سلولی در روده، یک تیم تحقیقاتی به رهبری یک زیست شناس تک سلولی جفری مافیت از بیمارستان کودکان بوستون و یک متخصص ایمنی رونی نووارسکی از بیمارستان بریگهام و زنان، مولکولهای RNA سلولهای روده را در مدل موشی کولیت، قبل، در حین و بعد از التهاب تصویربرداری کردند. در مطالعه آنها، منتشر شده در سلولتیم نشان داد که با پیشرفت بیماری، یک دگرگونی فضایی تدریجی روده وجود دارد که تا حدی با حضور و توزیع زیرجمعیتهای مختلف فیبروبلاستهای مرتبط با التهاب شکل گرفته است.1 هفتهها پس از حذف داروی محرک کولیت، برخی از این فیبروبلاستها خاطرهای از التهاب را حفظ کردند.
گفت: بافت فضایی در زیست شناسی مهم است کایلی جیمز، یک ایمونولوژیست مخاطی در موسسه تحقیقات پزشکی گاروان که در این مطالعه شرکت نداشت. دانستن محل قرارگیری سلول ها در دیواره دستگاه گوارش برای درک نقش آنها در فرآیندهای التهابی و نقش آنها در بیماری مهم است. او توضیح داد: «به طور سنتی، این اطلاعات از بین میرود، زیرا محققان اغلب این سلولها را پس از برداشتن از بافت تجزیه و تحلیل میکنند. در حالی که قبلی مطالعات از رونویسی فضایی برای ترسیم امضاهای سلولی در معماری روده استفاده کرد، “یکی از جنبه های منحصر به فرد در اینجا این است که آنها همچنین به کل مسیر التهاب نگاه کردند و انجام دادند. [at] جیمز گفت: چندین نقطه زمانی برای درک چگونگی تغییر امضاهای سلولی.2،3
در این مطالعه، محققان از فلورسانس متحمل به خطا در محل هیبریداسیون (MERFISH)، یک فناوری رونویسی فضایی، برای دنبال کردن مسیرهای بیان ژن در طول پیشرفت بیماری استفاده کردند. آنها قبل از تجویز داروی محرک کولیت (روز صفر)، در اوایل بیماری (روز سوم)، در اوج التهاب (روز نهم)، و پس از بهبودی (روز 21 و روز 35)، 940 ژن را در روده بزرگ موش نقشه برداری کردند. ).
با استفاده از این داده ها، آنها 25 مجاورت بافتی را که به صورت آماری از مجموعه های محلی مکرر سلول ها تعیین شده بودند، شناسایی کردند. هر محله از مخلوط منحصر به فردی از انواع مختلف سلول مانند اپیتلیال، اندوتلیال، ایمنی و فیبروبلاست ها به نسبت های خاص تشکیل شده است. برخی از محله ها در تمام مراحل (مثلاً سالم و بیمار) حضور داشتند، در حالی که برخی دیگر منحصر به نقاط زمانی خاص بودند.
محققان دریافتند که با پیشرفت بیماری، توزیع بسیاری از محله ها تغییر می کند: حضور برخی از محله های سالم کاهش می یابد، در حالی که برخی از محله های التهابی ظاهر می شوند. یکی از مشخصههای بیشتر این محلههای ناشی از بیماری، وجود زیرجمعیتهای متمایز از فیبروبلاستهای مرتبط با التهاب است که از فیبروبلاستهای سالم به وجود میآیند. فیبروبلاست ها تنظیم کننده های کلیدی ایمنی هستند و چندگانه مطالعات قبلاً به درجاتی از ناهمگنی در فیبروبلاست های التهابی در طول IBD اشاره شده بود.4.5 مطالعه حاضر زیرجمعیتهایی از فیبروبلاستهای مرتبط با التهاب را شناسایی کرد که در بیان ژن، موقعیت مکانی و مرحله بیماری که در آن ایجاد میشوند متفاوت هستند.
نووارسکی گفت: «در سطح عملکردی، ما هنوز به خوبی نمیدانیم که این زیرمجموعههای مختلف فیبروبلاستها چه کاری انجام میدهند. “آنچه ما توانستیم در این کار نشان دهیم این است که تنوعی از این زیرمجموعه های فیبروبلاست قدردانی نشده است.”
برخی از این جمعیتهای فیبروبلاست نشانگرهای التهابی را هفتهها پس از رفع کولیت حفظ میکنند که نشاندهنده خاطره بالقوه بیماری است. “این واقعا جالب است زیرا در محیط انسانی ما می توانیم این را حتی زمانی که مردم در داخل هستند ببینیم [IBD] جیمز گفت که بهبودی، روده آنها هنوز با یک فرد سالم متفاوت است. به عنوان مثال، بسیاری از بیماران ممکن است یک وضعیت متناوب و غیر قابل پیش بینی را تجربه کنند عود می کند.6 «فکر میکنم اطلاعات مربوط به زمان [presented in this study] ممکن است به ما در درک IBD کمک کند حتی زمانی که التهاب فعال وجود ندارد.
موفیت، نووارسکی و همکارانشان با کاوش در داده های انسانی منتشر شده توسط گروه های دیگر، همولوگ های انسانی بسیاری از نشانگرهای مولکولی مربوط به حالات التهابی زیرجمعیت های فیبروبلاست را در بیماران مبتلا به کولیت اولسراتیو پیدا کردند. این نشان میدهد که کولون ملتهب انسانی ممکن است میزبان زیرمجموعههای مختلفی از فیبروبلاستهای مرتبط با التهاب باشد در حالی که تغییرات مشابهی را با آنچه در این مطالعه گزارش شده است تجربه میکند.
با این حال، نویسندگان تاکید میکنند که فیبروبلاستها تنها سلولهایی نیستند که در حال تغییر شکل هستند. نویسنده همکار گفت: ما می بینیم که تقریباً همه انواع سلولی به این بیماری پاسخ می دهند پائولو کادینو از بیمارستان کودکان بوستون و دانشکده پزشکی هاروارد. اگرچه ممکن است این یک نتیجه گیری بی اهمیت به نظر برسد، «در عین حال [it] همچنین بسیار قدرتمند است زیرا به ما می گوید که مطالعات آینده باید واقعاً به جزئیات نگاه کنند و فقط روی چگونگی تمرکز نکنند [a few cell types] درگیر بیماری است.”



