مقالات

التهاب پیش از تولد موش ها را مستعد ابتلا به آسم می کند


الفآسم یک بیماری مزمن بهداشتی است که نزدیک به 25 میلیون نفر در ایالات متحده را تحت تاثیر قرار می دهد.1 اگرچه محققان چندین سال پیش سلول های لنفوئیدی نوع دو (ILC2) ذاتی را به عنوان عامل آسم آلرژیک شناسایی کردند، نقش آنها در ایجاد اولیه آسم نامشخص است.2

آنا بودین، زیست‌شناس سلول‌های بنیادی خونساز (HSC) در دانشگاه یوتا، می‌گوید: «کاری که ما در تلاشیم انجام دهیم این است که نقاط بین عفونت‌های اولیه زندگی و ILC2 را به عنوان محرک‌های اولیه حساسیت به آسم و پاتوژنز آسم به هم متصل کنیم. او و تیمش تأثیر التهاب پیش از تولد بر روی ILC2 در ریه‌ها و تأثیر آن بر آسم ناشی از آلرژی در موش‌ها را بررسی کردند.3 یافته ها، منتشر شده در گزارش های سلولیدرک بهتر عوامل اولیه زندگی منجر به شرایط آلرژیک را آغاز کنید.

نیکلاس لوکاچ، ایمونولوژیست از دانشگاه میشیگان که به این مطالعه وابسته نبود، گفت: رشد ریه در اوایل زندگی می تواند اثرات مادام العمر داشته باشد. ما اکنون شروع به دیدن مطالعات بالینی می کنیم که نشان می دهد اختلالات اولیه زندگی افزایش یافته است [allergic T cell] محیط می تواند نحوه رشد ریه را تغییر دهد، و این پاسخ مضر ریه در سنین پایین می تواند اثرات مادام العمر، از جمله افزایش آسم در اواخر دوران کودکی و بزرگسالی داشته باشد.

برای بررسی تأثیر التهاب بر روی سیستم ایمنی در حال رشد، تیم Beaudin موش‌های باردار را با پلی‌اینوزینیک: پلی‌سیتیدیلیک اسید (poly(I:C))، یک فعال‌کننده سلول‌های ایمنی غیر میکروبی، در 14.5 روز بارداری (E14.5) درمان کردند. القای پاسخ التهابی مادر پس از تولد حیوانات، محققان مشاهده کردند که موش‌های در معرض پلی (I:C) ILC2 بیشتری در ریه‌های خود در مقایسه با موش‌های در معرض سالین از روز نهم تا چهاردهم داشتند و این روند تا بزرگسالی ادامه داشت. ILC2های موش‌های در معرض پلی (I:C) نیز پس از تحریک سلول‌ها با یک آگونیست التهابی متفاوت، مقادیر بیشتری از اینترلوکین (IL) 5 و IL-13 مرتبط با آلرژی تولید کردند.

برای تعیین اینکه آیا التهاب پیش از تولد باعث تغییر سلول‌های پیش‌ساز تولیدکننده ILC2 می‌شود، تیم HSCs را یک روز پس از درمان با E14.5 poly(I:C) یا سالین جدا کردند و این سلول‌های بنیادی را به موش‌های بالغ منتقل کردند. چهار هفته پس از انتقال HSC، تیم مشاهده کردند که ILC2های ایجاد شده از HSCهای دهنده، IL-5 و IL-13 بیشتری را پس از تحریک با آگونیست دوم تولید می کنند. بودین گفت: «این یک اصل اثبات است که برنامه‌ریزی در سطح سلول‌های بنیادی منجر به بیش فعال شدن ILC2 در فرزندان می‌شود.»

محققان سپس تغییرات رونویسی در ILC2s ناشی از التهاب قبل از تولد را بررسی کردند. آنها دو خوشه از ILC2s را با جمعیت های تغییر یافته بین موش هایی که در معرض polyI:C و سالین قرار گرفتند با توالی یابی تک سلولی شناسایی کردند. در ILC2های گروه در معرض polyI:C، یکی از این خوشه‌ها ژن‌های مرتبط با سلول‌های فعال شده را بیان می‌کرد، در حالی که گروه دوم ژن‌های مرتبط با فعالیت‌های پیش ساز و شبیه حافظه را بیان می‌کرد.

این تیم به مطالعه تاثیر ILC2 های بیش فعال بر پاسخ های ایمنی ریه روی آوردند. التهاب پیش از تولد، جمعیت سلول های T را به سمت سلول های کمک کننده T نوع 2، که در ایجاد آلرژی نقش دارند، منحرف می کند. علاوه بر این، جمعیت ILC2 پس از چالش در حیوانات 14 روزه با آلرژن پاپاین در موش‌هایی که در معرض سالین قبل از تولد و موش‌های پلی (I:C) قرار داشتند، گسترش یافت، اما در حیواناتی که در معرض محرک التهابی قرار گرفتند، به میزان بیشتری افزایش یافت. چالش پاپاین همچنین تعداد ائوزینوفیل‌ها را در ریه افزایش داد، اما فقط در موش‌های در معرض پلی (I:C).

قرار گرفتن در معرض التهاب قبل از تولد ترکیب ریه را در موش های بالغ تغییر می دهد. موش‌هایی که در داخل رحم در معرض پلی (I:C) قرار گرفته‌اند (سالین ریه بزرگسالان-pIC، وسط) پاتولوژی پایه ریه دارند که شبیه موش‌هایی است که در بزرگسالان در معرض آلرژن پاپاین قرار گرفته‌اند (پاپائین ریه-سالین بزرگسالان، سمت چپ). درمان پاپایین پس از قرار گرفتن در معرض التهاب پیش از تولد، معماری ریه را مختل می کند (Adult Lung-pIC Papain، سمت راست).

الیزابت مایرز

برای تعیین اینکه آیا اثرات التهاب پیش از تولد بر پاسخ‌های آلرژیک ریه تا بزرگسالی ادامه می‌یابد، تیم موش‌های بالغ را در معرض پاپائین قرار دادند. مقدار ILC2 در موش‌هایی که در معرض التهاب قبل از تولد بودند در مقایسه با موش‌های مواجه نشده بالا باقی ماند، اما بر خلاف موش‌های جوان، جمعیت ILC2 پس از چالش با آلرژن افزایش پیدا نکرد. با این حال، ریه‌های موش‌هایی که در داخل رحم در معرض پلی (I: C) قرار گرفتند، تعداد سلول‌های مخاطی و رسوبات را در ابتدا افزایش دادند، که شبیه ریه‌های موش‌هایی بود که در معرض پاپائین به چالش کشیده بودند.

التهاب پیش از تولد همچنین عملکرد تنفسی اولیه را مختل کرد که با درمان پاپائین بدتر شد. بودین توضیح داد: “ما معتقدیم این به دلیل این است که این ILC2 ها باعث ایجاد لحن ایمنی در بافت ما می شوند که تا بزرگسالی ادامه می یابد.”

“[This study] بر اساس این ایده است که چیزی در حال رخ دادن است [in utero] لوکاچ گفت: تأثیر قابل توجهی بر توسعه پاسخ ایمنی در فرزندان دارد. او گفت که در حالی که این مطالعه تایید می کند که ILC2s به طور مکانیکی در ساختار و عملکرد ریه های تغییر یافته دخیل هستند، مطالعات آینده باید این سلول ها را تخلیه کنند تا با اطمینان مشخص شود که آیا آنها نیروی محرکه حساسیت به آسم آلرژیک هستند یا خیر.

بودین گفت: “این واقعا نشان می دهد که چگونه التهاب در اوایل زندگی می تواند یک عامل خطر مستعد کننده برای ابتلا به آسم باشد.” ما می‌توانیم از این برای کشف مکانیسم‌هایی که این اتفاق می‌افتد و اینکه چگونه ممکن است در آینده از آسم جلوگیری کنیم، استفاده کنیم.»


Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا