اپیدمی آنفولانزای پرندگان جهان را فرا گرفته است. اثرات دراز مدت آن نامشخص است

وقتی در میان صخره های پوشیده از مدفوع به سمت فلات جزیره ای کوچک در گالاپاگوس قدم می گذارم، بخشی از وجودم شاد می شود. نه تنها برای اولین بار سینه پاهای آبی معروف مجمع الجزایر را می بینم، بلکه منظره گوانو در همه جا و پرندگانی که دسته های جدید تولید می کنند مرا به یاد می آورد: اپیدمی مداوم آنفولانزای پرندگان هنوز این مکان زیبا را ویران نکرده است.
درختان پالو سانتو و بوتههای نمکی شبحآلود و بیبرگ در جزیره پراکندهاند که با سنگهایی در سایههای مختلف قرمز، سیاه و قهوهای احاطه شدهاند. تکههای سفید گوانو که روی صخرهها پاشیده شدهاند، به سختی میتوان از چشمانداز خشک جزیره سیمور شمالی در نوامبر، پایان فصل خشک، غافل شد. نادیده گرفتن منابع مدفوع نیز دشوار است.
این جزیره به دلیل میزبانی از یک کلنی بزرگ از پرندگان ناوچه با شکوه مشهور است (فرگاتا با شکوهبرخی از آنها در هوا بالای سر گردشگران آویزان است که از قایق پیاده می شویم و از مسیر صخره ای بالا می رویم. همانطور که من کیسه های گلوی قرمز شگفت انگیز پرندگان را تحسین می کنم – که نرها برای جذب ماده ها مانند بادکنک باد می کنند – امیدوارم هیچ کس مدفوع روی سرم نگذارد.

یک پیاده روی کوتاه در مسیری غبارآلود ما را به ستاره های سریال می رساند، به نظر من، جوانان پا آبی (سولا نبوکسی). پرندگان لاغر ظاهر هیچ نشانی از ترس ندارند، حتی زمانی که ما در اطراف لانه های آنها جمع می شویم و مشتاقانه عکس می گیریم.
داشتن فرصتی برای بازدید از این پرندگان در سیمور شمالی – در میان تمام فضولات آنها – پس از سفر بیش از 3000 مایل برای تعطیلات در پارک ملی گالاپاگوس، آرامش بخش بود. فقط دو ماه قبل، در پایان ماه سپتامبر، خبر منتشر شد آنفولانزای مرگبار پرندگان به مجمع الجزایر رسیده است.
وجود این ویروس یک تهدید جدی است. این جزایر محل زندگی پرندگانی مانند پنگوئن گالاپاگوس است که در هیچ کجای دنیا یافت نمی شوند. پارک ملی و مقامات دولتی برخی جزایر را به روی گردشگران بستند تا از پرندگان دریایی بومی محافظت کنند – تاکتیکی قابل درک که باعث شد من خودخواهانه درباره امکان ندیدن پرندگان نمادین از نزدیک فکر کنم. دامپزشک Gustavo Jiménez-Uzcategui از بنیاد چارلز داروین گفت: برای ردیابی ویروس، “ما چشمانی داریم که کل مجمع الجزایر را تماشا می کند.” علوم پایه در سپتامبر.
نگرانی معتبر است. در خارج از گالاپاگوس، پانزوتیک جهانی آنفولانزای پرندگان ویرانگر است. (پانزوتیک ها معادل حیوانات همه گیری های انسانی هستند.) وقتی در شهر جزیره ای پورتو آیورا ملاقات کردیم، مشخص نیست چرا مجمع الجزایر تاکنون از بدترین آنفولانزای پرندگان فرار کرده است. همچنین اثرات ماندگاری که شیوع ممکن است بر جمعیت پرندگان و اکوسیستم هایی که آنها بخشی از آن هستند در سراسر جهان داشته باشد ناشناخته است.
میشل ویل، بوم شناس ویروسی در مؤسسه عفونت پیتر دوهرتی، می گوید: “بیشتر مردم نمی دانند که ما در وسط یک وضعیت اضطراری حیات وحش، یک بیماری همه گیر حیوانات قرار داریم، و این می تواند برای برخی از گونه ها میخ بر تابوت باشد.” و بیماری های عفونی ایمنی در ملبورن، استرالیا، که آنفولانزای مرغی را مطالعه می کند. “خیلی نگران کننده است.”
آنفولانزای پرندگان میلیون ها حیوان را کشته است
در حالی که نوع ویروسی پشت شیوع است در سال 2020 در اروپا ظاهر شداین همهگیری تا اواخر سال 2021 شیوع پیدا نکرد. از آن زمان، آنفولانزای پرندگان احتمالاً کشته شده است. میلیون ها پرنده وحشی (SN: 3/6/23). در پرو، صدها هزار پرنده وحشی فوت کرد. مکان هایی مانند روسیه و کانادا ده ها هزار مرگ را ثبت کرده اند. حدود 9000 پرنده وحشی در ایالات متحده وجود دارد با مثبت شدن آزمایش آنفولانزای پرندگانبرخی از آنها پس از کشته شدن توسط شکارچیان گزارش شده است.
آنفولانزای پرندگان در ماه اکتبر برای اولین بار وارد منطقه قطب جنوب شد زمانی که مرگ و میر غیرقابل توضیح کدو قهوه ای در جزیره پرنده به ویروس نسبت داده شد.
اما پرندگان تنها حیواناتی نیستند که در معرض دید آنفولانزا هستند. ویل می گوید: «اگر می توانید هزاران پرنده مرده را تصور کنید، می توانید تصور کنید که چگونه یک «بوفه تمام روز» برای لاشخورها است. آزمایش پرندگان شکاری در سراسر جهان از جمله خرس و روباه مثبت شده است. پستانداران دریایی مانند فوکها و شیرهای دریایی که با پرندگان آلوده شنا میکنند یا میخورند، مرگهای جمعی را تجربه کردهاند. در قطب شمال، یک خرس قطبی در ماه اکتبر پس از ابتلا به ویروس جان خود را از دست داد. و در 11 ژانویه، محققان این موضوع را تایید کردند فیل ها و فوک ها در جنوب جورجیاجزیره زیر قطبی، آلوده شد.
در زمان سفر من در اواسط نوامبر، ترس از مرگ یک پرنده جمعی در گالاپاگوس هنوز محقق نشده بود. تا به امروز، تنها 34 عفونت آنفولانزای تایید شده در پاهای قرمز و پا آبی، لون نازکا، پرندگان ناوچه و پرندگان گرمسیری وجود داشته است.

نیکولا هیل، بومشناس بیماری در دانشگاه ماساچوست، بوستون، میگوید که این همهگیری جهانی اصلاً اتفاق میافتد، فصلی از یک داستان قابل پیشبینی است. و ورود ویروس به برخی از پستانداران “بسیار بدترین سناریویی است که می توانید برای آن تصور کنید.”
اثرات دراز مدت آنفولانزا همچنان نامشخص است
محققان مدتهاست میدانند که ویروسهای آنفولانزای پرندگان – که معمولاً باعث بیماری خفیف در پرندگان آبزی مانند اردک میشوند – میتوانند پس از گسترش و توسعه کشنده می شوند در مرغداری ها (SN: 9/2/05). هیل می گوید که بستگان نزدیک ویروس مسئول بیماری پانزوتیک در حال انجام، بیش از یک دهه است که در اوراسیا در حال جوشیدن هستند. و اکنون در سه سال گذشته پیامدهای بزرگی برای حیات وحش داشته است.
در حال حاضر، محققان بر روی مستندسازی مقیاس بزرگ مرگ و میر پرندگان و پستانداران متمرکز هستند. ویل میگوید: «احتمالاً تا سالهای آینده میزان واقعی آن را نمیدانیم. اثرات امواج بر روی اکوسیستم ها نیز سال ها طول می کشد تا ظاهر شود.
میزان مرگ و میر در میان گونه های پرنده متفاوت است. پرندگان آبزی مانند اردک ناقلان کلیدی آنفولانزای پرندگان هستند و حداقل محافظت داخلی در برابر ویروس دارند. به گفته هیل، از آنجایی که سیستم ایمنی آنها با ویروس های آنفولانزا تکامل یافته است، این حیوانات در مقایسه با سایر حیوانات “مزیت ایمنی” دارند. در همین حال، پرندگانی مانند عقابهای طاس و شاهینهای دم قرمز که سابقه آنفولانزای طولانی ندارند، “فقط به شدت ضربه میخورند.”
این اختلاف باعث میشود که هیل به این فکر کند که چقدر طول میکشد تا عفونتها کمتر کشنده شوند زیرا پرندگان وحشی در برابر ویروس مصونیت پیدا میکنند. هدف آزمایشگاه او بررسی چگونگی تکامل سیستم ایمنی پرندگان با آنفولانزای پرندگان است، از جمله اینکه کدام بخش از پاسخ ایمنی برای جلوگیری از خراب شدن ویروس و ایجاد مرگ در برخی از گونهها حیاتی است.
ویل میگوید در حال حاضر هیچ نشانهای مبنی بر کاهش سرعت پانزوتیسم وجود ندارد. اما بارقه های امید وجود دارد.
در ماه اکتبر، محققان اعلام کردند برخی از نتایج اولیه از آزمایش واکسن آنفولانزای مرغی در کندورهای کالیفرنیا پس از اینکه 10 پرنده دو دوز از واکسن را دریافت کردند، 6 مورد از آنها دارای سطوح آنتی بادی به اندازه کافی بالا بودند که حداقل محافظت نسبی در برابر مرگ داشته باشند. ویل میگوید: «اگر کار کند، نشان میدهد که ما میتوانیم تأثیر آنها را بر گونههای در معرض خطر محدود کنیم».
آب و هوا می تواند از گالاپاگوس محافظت کند
خیمنز- اوزکاتگی می گوید که چرا آنفولانزای پرندگان در گالاپاگوس نسبت به بسیاری از نقاط دیگر «تهاجمی» کمتری داشته است – و اینکه آیا این چنین باقی خواهد ماند یا خیر – یک سوال بزرگ باقی مانده است. اما او یک فرضیه جالب دارد.
“تفاوت منحصر به فرد با سایر بخش ها [of South America]او می گوید، مانند پرو، اکوادور، زیستگاه است.

آنفولانزا در انسان و پرندگان معمولا یک بیماری فصل سرد است (SN: 1/11/23). ال نینو پارسال وارد گالاپاگوس شد، آبهای گرمتر از حد متوسط را به سمت اقیانوس آرام جزایر می آورد. معمولاً شرایط آب و هوایی عرضه غذاهای دریایی را کاهش می دهد و بر بسیاری از حیواناتی که در آب های اطراف جزایر شنا می کنند تأثیر می گذارد. خیمنز- اوزکاتگی گفت که دمای ملایمتر ممکن است شیوع آنفولانزای پرندگان را سختتر کرده باشد.
در کنار هم قرار دادن پیوند بین آب و هوای محلی و عفونت های آنفلوانزا می تواند به درستی تصور جیمنز-اوزکاتگی کمک کند. او و تیمش همچنین امیدوارند که سیستم ایمنی و ژنتیک پرندگانی را که مجمع الجزایر را خانه می نامند، مطالعه کنند. با این حال، در حال حاضر، محققان و مقامات به نظارت بر جزایر برای آنفولانزا ادامه می دهند.
در پاشنه همهگیری کووید-19، تمرکز بر نگرانیهای مربوط به بیماریهای عفونی برای مردم آسان است، به ویژه به این دلیل که شیوع آنفولانزا می تواند ویرانگر باشد (SN: 10/27/21). اما بازدید من از پارک ملی گالاپاگوس – مکانی واقعاً ویژه برای دوستداران طبیعت – نشان داد که پرندگان وحشی در سراسر جهان بدترین شیوع آنفولانزا را تجربه می کنند. و با وجود نشانههای کوچک امید در این جزایر نمادین، تأثیر ویروس میتواند سالها طنینانداز شود.




