مقالات

اکسیداسیون به دیرگریدها سیگنال می دهد که به خواب زمستانی بروند



تیardgrades به نام علم چیزهای زیادی را پشت سر گذاشته اند. دانشمندان آنها را در فضاآنها را غوطه ور کنید زیر انجماد آب، و شلیک کرد آنها را از یک تفنگ1-3 آنها کاملاً تخریب ناپذیر نیستند، اما نزدیک هستند.

این خرس های آبی ملایم از استراتژی به نام کریپتوبیوز برای زنده ماندن از هر چیزی استفاده می کنند دمای شدید تا خشک شدن. هنگامی که با شرایط سخت مواجه می شوند، وارد یک حالت غیرفعال می شوند که در آن فرآیندهای متابولیک متوقف می شوند و به شکل توپی به نام تون منقبض می شوند. با این مکانیسم دفاعی، تاردیگریدها یکی از معدود گونه هایی هستند که قادر به زندگی در غیر مهمان نوازترین نقاط جهان هستند.

در حالی که دانشمندان به طور مکرر شاهد زنده ماندن دیرگرادها از شرایطی بودند که باید کشنده می‌شدند، آنها هنوز نمی‌توانستند بفهمند که چگونه تاردگریدها می‌دانند چه زمانی باید تون‌ها را تشکیل دهند و چگونه آن تن‌ها آنها را زنده نگه می‌دارند. یک مطالعه جدید منتشر شده در PLoS One برای اولین بار نشان می دهد که چگونه تاردیگریدها از مواد شیمیایی برای مقاومت در برابر برخی از محیط های کشنده استفاده می کنند.4 نتایج آنها روشن می کند که چگونه اصلاحات شیمیایی برگشت پذیر می تواند حالت دفاعی میکروب ها را روشن و خاموش کند.

می‌گوید: «یک تصور غلط رایج زمانی که مردم به دیرگریدها فکر می‌کنند این است که آنها افراطی دوست هستند دریک کولینگ، شیمیدان دانشگاه مارشال و نویسنده این مطالعه. بعضی ها می توانند در شرایط کاملاً نامساعدی در مقایسه با حیوانات دیگر زندگی کنند، اما در واقع نقطه قوت آنها تحمل شدید است.

ایده این مطالعه زمانی مطرح شد که کولینگ، که به دنیای شیمیایی میکروب‌ها علاقه داشت، تصمیم گرفت تاردیگرادها را در ماشینی قرار دهد که مولکول‌ها را با الکترون‌های جفت نشده، مانند اکسیدها اندازه‌گیری می‌کرد. در کمال تعجب، به نظر می رسد که تاردیگرادها این مولکول ها را تولید می کنند، به خصوص زمانی که ماهی تن را تشکیل می دهند. بسیاری از عوامل استرس‌زای رایج نیز می‌توانند تولید اکسیدهای مشابه را در ارگانیسم‌های مختلف تحریک کنند، بنابراین کولینگ به این فکر کرد که آیا مولکول‌های اکسید شده ممکن است در تشکیل ماهی تن نقش داشته باشند.

برای پاسخ به این سوال، او با لزلی هیکس، شیمیدان دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل و یکی از نویسندگان این مطالعه. آنها تصمیم گرفتند بر روی گونه ای از تاردیگراد تمرکز کنند، Hypsibius exemplaris. اعضای تیم ساعت‌ها در مقابل میکروسکوپ‌ها ایستادند و با زحمت از جلبک‌هایی که در آن رشد می‌کنند، تاردگرادها را بیرون می‌کشیدند. آنها سپس تاردیگرادها را در معرض طیف وسیعی از شرایط شدید قرار دادند. برخی از شرایط کشنده بودند، اما برخی دیگر، مانند دمای انجماد و فشار بالای آب، باعث شد که تاردیگریدها ماهی تن تشکیل دهند و از آزمایش‌ها زنده بمانند.

محققان به‌ویژه شیفته این شدند که وقتی آن‌ها را در پراکسید هیدروژن غوطه‌ور کردند تا تنش‌های شیمیایی را تقلید کنند، به سرعت ماهی تن را تشکیل دادند. به طور خاص، به نظر می‌رسد که اکسیدها با تغییر اسید آمینه‌ای به نام سیستئین در پروتئین‌های تاردیگراد باعث تشکیل ماهی تن می‌شوند. هنگامی که محققان از اکسید شدن سیستئین با استفاده از مواد شیمیایی دیگر جلوگیری کردند، تاردیگریدها دیگر به ماهی تن کوچک نشدند – نه تنها در پاسخ به پراکسید هیدروژن، بلکه همچنین در هنگام یخ زدن یا تحت فشار بالای آب، که نشان می دهد سیگنال های اکسیداتیو نقش اصلی را در ماهی تن بازی می کنند. دفاع دیرگرید در برابر انواع عوامل استرس زا.

کولینگ گفت: به نظر می رسد اکسیداسیون یک کلید روشن و خاموش برای تشکیل ماهی تن باشد. در محیط‌های پر استرس، سیستئین‌ها اکسید می‌شوند و فرآیند تشکیل ماهی تن را آغاز می‌کنند. هنگامی که محیط به حالت عادی بازگشت، سیستئین های اکسید شده به حالت اولیه خود بازگشتند و تاردیگرادها از موارد آنها تکامل یافتند.

کولینگ گفت: «این واقعاً نشان می‌دهد که این بقایا درگیر هستند.

این واقعیت که دفاع دیررس می تواند توسط مواد شیمیایی سمی ایجاد شود – فرآیندی به نام هموبیوز – قبلاً به طور قانع کننده ای در تاردیگرادها ثابت نشده بود. لوکاس کاچمارکیک بوم شناس در دانشگاه آدام میکیویچ، که در این مطالعه شرکت نداشت. Kaczmarek معتقد است که مطالعه جدید شکاف مهمی را در درک دانشمندان از انعطاف پذیری دیررس پر می کند.

Kaczmarek گفت: “ما اکنون می دانیم که هموبیوز یک پاسخ واقعی به tardigrades است.” اما او تأکید کرد که هنوز چیزهای زیادی برای یادگیری در مورد کریپتوبیوز به طور کلی وجود دارد. او گفت: «ما تقریباً هیچ نمی دانیم. ما می دانیم که برخی از مولکول ها در این فرآیند نقش دارند، اما چگونه کار می کنند؟ ما نمی دانیم.»

برای شروع، Kaczmarek اشاره کرد که این مطالعه بر روی یک گونه دیرگرید و مجموعه محدودی از عوامل استرس زا متمرکز شده است. او به این فکر کرد که آیا می توان پاسخ های مشابهی را در سایر گونه های دیرگرید یا در پاسخ به سایر عوامل استرس زا یافت. تیم کولینگ و هیکس بر روی این گونه از تاردیگراد تمرکز کردند زیرا کار با آن نسبتاً آسان است، اما آنها همچنین علاقه مند به مطالعه نقش اکسیداسیون در کریپتوبیوز در بسیاری از گونه های دیگر تاردیگراد و سایر موجودات هستند.

کولینگ گفت: «این یک مطالعه شیمیایی یک سیستم بیولوژیکی بود، و من فکر می‌کنم کارهای زیادی باید انجام شود و سؤالات مهمی باید در این زمینه پاسخ داده شود.»

منابع

  1. Jonsson KI، و همکاران. تاردیگرادها از قرار گرفتن در فضا در مدار پایین زمین زنده می مانند. Curr Biol. 2008؛ 18 (17): R729-R731.
  2. گویدتی آر، و همکاران. بقای انجماد دیرگرادهای هیدراته ساکن در زیستگاه های خشکی و آب شیرین. جانور شناسی. 2011; 114 (2): 123-8.
  3. Traspas A، Burchell MJ. محدودیت‌های بقای دیرگرید در ضربه‌های با سرعت بالا – پیامدهایی برای پان اسپرمی و جت‌های نمونه‌گیری ساطع شده از جهان‌های یخی. اختر زیست شناسی. 2021; 21 (7): 845-852.
  4. اسمایترز آل، و همکاران. هموبیوز نشان می دهد که تشکیل ماهی تن دیرگرید به اکسیداسیون برگشت پذیر سیستئین بستگی دارد.. PLoS One. 2024؛ 19 (1): e0295062.



Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا