این جت پرجرم سیاهچاله قدرتمندتر از لیزر ستاره مرگ است: “سیارات نابود خواهند شد”

جت ذرات باردار که با سرعتی تقریباً به سرعت نور حرکت می کند، ساخته شده از بقایای ستاره ای است که به طرز وحشیانه ای توسط یک سیاهچاله بسیار پرجرم از هم جدا شده است، یکی از درخشان ترین و پرانرژی ترین رویدادهایی است که اخترشناسان تاکنون در جهان شاهد بوده اند.
این جت که توسط اخترشناسان رویداد مختل شدن جزر و مد (TDE) ایجاد میشود، چنان قدرتمند است که یافتن پدیدهای در دنیای واقعی برای مقایسه با آن دشوار است. بنابراین اخترشناسان به رهبری ایوت سندز از دانشگاه اورگان، تصمیم گرفتند آن را با انرژی خروجی مورد انتظار یک دستگاه خیالی مقایسه کنند: «جنگ ستارگان» ستاره مرگ، که می تواند کل سیاره ها را منفجر کند.
سیارات برای اولین بار نابود خواهند شد سال نوری،سندز که یک ستاره شناس رادیویی است به Space.com گفت. من فقط مطمئن نیستم که این مورد چقدر از جت فاصله دارد.”
به طور خاص، کل انرژی این رویداد، که به طور رسمی به عنوان AT2018hyz فهرست شده است، به نحوه انتشار آن انرژی بستگی دارد. جت های نسبیتی از TDE ها بسیار نادر هستند و حدود 1٪ از همه موارد شناخته شده را تشکیل می دهند. 99 درصد باقیمانده یک جت کروی است که بسیار کندتر حرکت می کند. در مورد دوم، ما به خروجی انرژی 2 x 10^50 ergs نگاه خواهیم کرد (erg یک واحد انرژی است. خورشید خروجی 10^33 ergs در اوج خود دارد، در حالی که سناریوی جت که Cendes با توجه به روشنایی بسیار زیاد AT2018hyz از آن طرفداری می کند به 5 x 10^55 erg می رسد.
و تولید انرژی همچنان در حال افزایش است. مدلها نشان میدهند که در سال 2027 به اوج خود میرسد و سپس به تدریج سقوط میکند.
سندز گفت: “من در ارائه یک تخمین قطعی انرژی مردد هستم – چیزهای زیادی وجود دارد که به آن بستگی دارد و زمانی که ما واقعاً اوج را ببینیم مشخص می شود.” اما ما انتظار داریم که در اوج دو برابر روشن تر از الان باشد.”
پس چگونه این انفجار عظیم انرژی بوجود آمد؟ AT2018hyz در ابتدا در سال 2018 کشف شد و در آن زمان مانند یک TDE نسبتاً معمولی به نظر می رسید که بیش از 100 مورد از آن دیده شده است.
سندز گفت: “هیچ چیز از آن کشف اولیه باعث نشد فکر کنیم که چنین چیزی سال ها بعد اتفاق می افتد.”
TDE زمانی رخ می دهد که a ستاره بیش از حد به a نزدیک می شود سیاهچاله بسیار پرجرم. در مورد AT2018hyz، سیاهچاله در فضایی نسبتاً آرام قرار دارد کهکشان 665 میلیون سال نوری
نیروهای جزر و مدی که در آن یک طرف ستاره کشش گرانشی بیشتری را احساس می کند سیاه چاله نسبت به طرف مقابل، شروع به کشش و پاره کردن ستاره در یک چنگال گیره مانند کنید و عملاً آن را خرد کنید.
چند سال پس از کشف اولیه، اتفاق خاصی با AT2018hyz نیفتاد. ستاره شناسان مطمئن نیستند که چرا، اما اغلب یک دوره انتظار برای TDE وجود دارد. با توجه به این، یک فرضیه این است که زمان کوتاهی طول می کشد تا مواد ستاره ای خرد شده به دور سیاهچاله بپیچد و یک قرص برافزایشی را تشکیل دهد.
مقداری از مواد ستاره ای به سیاهچاله می ریزد، اما بیشتر آن توسط میدان های مغناطیسی از سیاهچاله دور می شود.
AT2018hyz در سال 2022 زمانی که ناگهان در امواج رادیویی روشن شد، دوباره زنده شد که احتمالاً توسط تشعشعات سینکروترون از جت ایجاد می شود. این جت به قدری قدرتمند است که ساندز حتی نام آن را «جتی مکجتفیس» – با اشاره به بدنام مک بوت فیس قایق تصادف – و اکنون 50 برابر روشن تر از زمانی است که برای اولین بار کشف شد. بیسابقهای در نظر گرفته میشود که ببینیم یک سیاهچاله سالها پس از بلعیدن یک ستاره همچنان انرژی زیادی منتشر میکند.
مزیت دیگر توضیح جت این است که معمای اینکه چرا تولید انرژی همچنان در حال افزایش است را حل می کند.
هنگامی که چنین جتهایی برای اولین بار تولید میشوند، به شدت با زاویه باز باریکی هماهنگ میشوند و اگر جت مستقیماً به سمت ما نبود، بلکه با زاویهای به سمت ما بود، طیف کامل آن را نخواهیم دید. با این حال، جت ها به مرور زمان گسترش می یابند.
سندز میگوید: «و اکنون با کاهش سرعت جت، به خط دید ما میرسد. “در مورد اینکه چگونه این جت های نسبیتی را از TDE دریافت می کنید، هیچ کس به طور قطع نمی داند، اما این یک منطقه تحقیقاتی فعال است. احتمالاً به میدان های مغناطیسی مربوط می شود، اما بدیهی است که چیزهای دیگری باید در جریان باشند، وگرنه ما آنها را بیشتر در TDE مشاهده خواهیم کرد.”
اکنون سندز می خواهد به دنبال این رویدادهای بسیار پر انرژی باشد. با توجه به اینکه آرایه کیلومتر مربعی (SKA) قرار است در دهه آینده آنلاین شود، اخترشناسان بالاخره ابزاری خواهند داشت که می تواند آسمان رادیویی را با دقت و حساسیت زیادی کاوش کند و به طور بالقوه جت های رادیویی بیشتری را نه تنها از TDE ها بلکه از کهکشان هایی که به طور منظم فعال هستند، بیابد.
یافته های تیم Cendes در 5 فوریه منتشر شد مجله اخترفیزیک.



