شرکت داروسازی Vertex مستقر در بوستون روز سه‌شنبه اعلام کرد که دارویی آزمایشی ساخته است که با مسدود کردن سیگنال‌های درد قبل از رسیدن به مغز، دردهای متوسط تا شدید را تسکین می‌دهد. این فقط بر روی اعصاب محیطی – اعصاب خارج از مغز و نخاع – کار می کند که آن را از مواد افیونی متفاوت می کند. ورتکس می گوید انتظار می رود داروی جدیدش از پتانسیل اعتیادآور مواد افیونی جلوگیری کند.
این شرکت گفت که دو کارآزمایی تصادفی‌سازی شده را تکمیل کرده است، اولین کارآزمایی بر روی 1118 نفر که ابدومینوپلاستی انجام داده‌اند و دیگری روی 1073 نفر که جراحی بونیون انجام داده‌اند. هر دو روش معمولاً در مطالعات افراد مبتلا به درد حاد که موقتی است، توسط چیزی شبیه یک روش جراحی شروع می شود و احتمالاً در طول زمان فروکش می کند، استفاده می شود.
ورتکس در کارآزمایی‌های بالینی خود، اثر دارو را با مقیاس استاندارد درد اندازه‌گیری کرد که در آن بیماران شدت درد را از 1 تا 10 ارزیابی می‌کردند که 10 بدترین آن بود. او گزارش می دهد که کسانی که داروی او را مصرف می کردند از نظر آماری و بالینی کاهش قابل توجهی در درد داشتند. مطالعه سوم به ایمنی و تحمل دارو در افرادی که درد ناشی از شرایط مختلف را تجربه می کنند، پرداخت.
با تقویت نتایج، که هنوز منتشر نشده یا در جلسه ای ارائه نشده است، ورتکس قصد دارد تا اواسط سال برای تأیید بازار دارو، قرصی که در حال حاضر VX-548 نامیده می شود، از سازمان غذا و دارو درخواست کند.
این شرکت نگفت چه زمانی نتایج و داده‌های کامل در دسترس خواهد بود، اما دانشمندانی که در توسعه دارو دخالتی نداشتند، گفتند اطلاعاتی که شرکت منتشر کرده امیدوارکننده است.
دکتر هنری کرانزلر، استاد روانپزشکی و مدیر مرکز تحقیقات اعتیاد در دانشکده پزشکی پرلمن در دانشگاه پنسیلوانیا، این دارو را “پیشرفت درمانی” نامید.
او گفت که توسعه آن بر اساس علم جامد است و حداقل برای دردهای حاد، “بسیار امیدوارکننده به نظر می رسد” با اثربخشی که اگرچه بهتر از اکسی کدون اپیوئیدی نیست، بدتر هم نیست.
دکتر استفان واکسمن، استاد عصب شناسی، علوم اعصاب و فارماکولوژی در دانشگاه ییل، گفت: «این پتانسیل تبدیل شدن به یک فیلم پرفروش را دارد. دکتر واکسمن به این مطالعه وابسته نبود، اما 1000 دلار افتخار سخنرانی از شرکت دریافت کرد. او پیش‌بینی می‌کند که داروی Vertex اولین اقدام در این زمینه جدید خواهد بود.
او گفت: “من دوست دارم فکر کنم این شروع داروهای ضد درد غیراعتیادآور است.”
دکتر جیمز پی راتمل، استاد بیهوشی در دانشکده پزشکی هاروارد، گفت: “این رویایی است که همه ما در این تجارت برای مدت طولانی دیده ایم.”
در حال حاضر، اکثر افرادی که نیاز به تسکین درد متوسط تا شدید دارند، دو گزینه دارند: داروهایی مانند ایبوپروفن و مهارکننده‌های COX-2 یا مواد افیونی. داروهایی مانند ایبوپروفن خیلی موثر نیستند و مواد افیونی به دلیل نحوه عملکردشان به خوبی اعتیادآور هستند. هیچ راهی برای جدا کردن اثرات مواد افیونی – تسکین درد – از عوارض جانبی: تغییر در تفکر، شناخت، انرژی و احساسات وجود ندارد.
بحران مواد افیونی، یکی از جدی ترین مشکلات بهداشت عمومی در ایالات متحده، بیش از دو دهه پیش آغاز شد و افرادی را درگیر می کند که شروع به مصرف داروهای ضد درد کردند اما معتاد شدند. از آنجایی که ایالت ها مقررات مربوط به مواد افیونی تجویزی را تشدید کرده اند، بسیاری از آنها به مواد مخدر خیابانی غیرقانونی مانند هروئین و فنتانیل روی آورده اند. اگرچه پزشکان در حال حاضر در مورد تجویز مواد افیونی محتاط تر هستند، اما بسیاری هنوز این کار را انجام می دهند زیرا جایگزین های کمی وجود دارد.
تلاش‌ها برای تولید دسته جدیدی از مسکن‌ها به طور جدی در دهه 1990 آغاز شد. محققان پرسیدند آیا کانال های سدیمی وجود دارد که مختص اعصاب محیطی باشد؟ این ها پورتال هایی هستند که برای ارسال سیگنال های درد از اعصاب به مغز باز می شوند و سپس برای توقف انتقال بسته می شوند. اگر پورتال‌هایی وجود داشت که فقط سیگنال‌های اعصاب محیطی را کنترل می‌کرد، این احتمال وجود داشت که داروها می‌توانند آنها را مسدود کرده و درد را بدون تأثیر بر مغز و بدون ایجاد اعتیاد کنترل کنند. درد را می توان در منبع آن متوقف کرد.
بنابراین محققان شروع به جست‌وجوی کره زمین برای یافتن افرادی کردند که دارای جهش‌های ژنتیکی هستند که از انتقال سیگنال‌های درد توسط اعصاب محیطی جلوگیری می‌کند یا باعث می‌شود اعصاب محیطی تقریباً دائماً سیگنال درد را نشان دهند. اگر آنها این جهش ها را پیدا کنند، ژن های درگیر را می توان با داروها هدف قرار داد.
در نهایت، آنها هر دو نوع جهش را پیدا کردند.
در آلاباما، یک جهش ژنی باعث شد یک خانواده به بیماری معروف به سندرم مرد سوزان مبتلا شوند که اعصاب محیطی را تحت فشار قرار می دهد. مردم درد سوزشی را احساس می کنند که برخی می گویند مانند گدازه داغ درونشان است. هر نوع گرمایی می تواند آن را تحریک کند – پوشیدن جوراب یا ژاکت یا بیرون رفتن در دمای 70 درجه فارنهایت.
دکتر واکسمن گفت: «این یک بیماری غم انگیز است. “این به معنای واقعی کلمه برخی را به کشتن خود سوق می دهد.”
پس از سال‌ها جستجو، محققان افرادی را یافتند که دارای جهش ژنی بودند که اثر معکوس داشتند. این کشف با یک نوجوان در پاکستان آغاز شد. او با راه رفتن روی زغال سنگ یا بریدن خود با تیغه های تیز در اجراهای خیابانی درآمد کسب می کرد. دکتر واکسمن گفت که اعضای خانواده او جهش مشابهی با “شکستگی های بدون درد، سوختگی بدون درد، دندان درآوردن بدون درد و زایمان بدون درد” داشتند.
او گفت، اینطور نیست که افراد مبتلا به چنین جهش‌هایی درد کمتری احساس کنند. “آنها دردی احساس نمی کردند.”
این جهش ها و تحقیقات بعدی محققان را به کشف دو ژن موسوم به Nav1.7 و 1.8 برای انتقال درد سوق داد. این رقابت در جستجوی دارویی مبتنی بر یکی از این ژن ها بود.
دکتر دیوید آلتشولر، مدیر ارشد علمی Vertex Pharmaceuticals گفت: «هر شرکت بزرگی روی آنها کار می کند.
اما ثابت شده است که یافتن دارویی که کار می کند کار دشواری است. دکتر آلتشولر گفت ورتکس 20 سال را صرف این پروژه کرد.
نتیجه VX-548 است. با مسدود کردن موقت پروتئین مورد نیاز اعصاب برای انتقال سیگنال های درد، Nav1.8 را مهار می کند.
این مطالعات شامل افرادی با درد حاد بود. اما اکنون این شرکت در حال مطالعه بر روی افراد مبتلا به درد مزمن ناشی از نوروپاتی محیطی دیابتی و بیماران مبتلا به نوعی کمردرد، رادیکولوپاتی لومبوساکرال، ناشی از آسیب عصبی یا آسیب در ستون فقرات کمری است.
در حال حاضر، داروی Vertex، در صورت تایید، تنها برای طیف نسبتاً محدودی از شرایط استفاده خواهد شد. نیاز بیشتر به داروهای غیراعتیادآور برای کنترل درد مزمن است، و در حالی که مطالعات در حال انجام است، تا کنون تنها کسانی که درد حاد دارند سود می برند.
