باکتری های مفید به بهبود زخم ها کمک می کنند

اسزخم های نسبی که در یک دوره زمانی عادی بهبود نمی یابند، مزمن تلقی می شوند و حدود دو درصد از جمعیت جهان در طول زندگی خود دچار زخم مزمن می شوند.1 علاوه بر درد شدید، افراد مبتلا به زخم های مزمن ممکن است به دلیل ماهیت مداوم این بیماری و خطر عود، با مشکلات روانی نیز مواجه شوند. این به طور قابل توجهی بر کیفیت زندگی آنها تأثیر می گذارد و بر نیاز به درمان مؤثر تأکید می کند.
با توجه به این نیاز بالینی برآورده نشده، محققان در حال بررسی مرز جدیدی هستند – میکروبیوم زخم.2 الن وایت، میکروبیولوژیست در تیم تحقیقاتی الیزابت گریس در دانشگاه پنسیلوانیا، گفت: مطالعات قبلی منتشر شده عمدتاً بر روی فرآیندهای معیوب در سلولهای پوست متمرکز شدهاند که به اختلال در بهبودی کمک میکنند.3 اما اخیراً متوجه شده ایم که یک میکروبیوم زخم وجود دارد – یک اکوسیستم کامل که زخم ها را کلونی می کند و می تواند بر بهبود زخم تأثیر بگذارد.
وایت و همکارانش با تاکید بر این موضوع نشان دادند که یک باکتری موجود در زخم های مزمن می تواند باعث بهبود زخم در موش ها شود.4 نتایج منتشر شده در پیشرفت علمیمکانیسمی را برای ترمیم زخم مبتنی بر باکتری نشان می دهد و مبنایی برای توسعه درمان های مبتنی بر میکروبیوم فراهم می کند.
ایرنا پاستار که بر روی تعاملات میکروبیوم در بیماری های پوستی در دانشکده پزشکی دانشگاه میامی میلر مطالعه می کند و در این مطالعه شرکت نداشت، می گوید: «این مطالعه از نظر روشن کردن بخش خوب میکروبیوم زخم مزمن منحصر به فرد است.
برای شناسایی میکروبیوتای مرتبط با زخم مزمن، تیم گریس از 100 شرکتکننده نمونهبرداری از زخم پای دیابتی گرفته و DNA آن نمونهها را توالییابی کردند.5 در میان باکتریهایی که به وفور در نمونهها وجود دارند، یک باکتری محیطی و غیر بیماریزا به نام شناسایی کردند. Alcaligenes faecalis. تیم تحقیقاتی با کاوش در مجموعه داده های منتشر شده دریافت که این باکتری در انواع مختلف زخم های مزمن مانند زخم های فشاری و زخم های وریدی پا غالب است.6،7 این باعث شد که آنها نقش را بررسی کنند A. faecalis در زخم های مزمن
این تیم برای آزمایشات خود از یک مدل موش دیابتی استفاده کردند که ترمیم زخم را با مشکل مواجه کرد. آنها زخم هایی به قطر حدود هشت میلی متر روی پوست پشت این موش ها ایجاد کردند و آنها را درمان کردند A. faecalis فرهنگ آنها در زمان های مختلف از این زخم ها عکس گرفتند و مشاهده کردند که زخم ها کلونی می شوند A. faecalis به طور قابل توجهی کوچکتر از زخم های درمان شده با محلول شاهد بودند.
برای درک بهتر چگونه A. faecalis بر بهبود زخم تأثیر میگذارد، محققان از روشهای آزمایشگاهی برای بررسی اینکه آیا این باکتری باعث مهاجرت سلولی میشود، استفاده کردند، فرآیندی حیاتی که در لایه بیرونی پوست در مراحل اولیه بهبود زخم رخ میدهد.
آنها کراتینوسیت ها، سلول های خارجی ترین لایه پوست، را از موش های دیابتی جدا کردند و در ظروف آزمایشگاهی کشت دادند. پس از اینکه سلول ها یک لایه در رگ تشکیل دادند، محققان یک خراش نازک در وسط ایجاد کردند که لایه پیوسته سلول ها را مختل کرد. آنها سیستم را با یکی از دو مورد برخورد کردند A. faecalis یا راه حل را کنترل کنید و در طول زمان عکس بگیرید تا سرعت سلول ها از سمت دست نخورده به سمت خراش حرکت کنند تا فضای خالی را پر کنند. در مقایسه با سلول های تیمار شده با کنترل، A. faecalis درمان سرعت مهاجرت کراتینوسیت ها را افزایش می دهد. آنها نتایج مشابهی را هنگام تکرار این آزمایش با سلول های پوستی به دست آمده از افراد مبتلا به دیابت مشاهده کردند که نشان می دهد این باکتری احتمالاً از طریق مکانیسم مشابهی بر بهبود زخم در انسان تأثیر می گذارد.
یک باکتری ایزوله برای درمان Alcaligenes faecalis، موجود در زخم ها روی صفحه خون آگار قرار می گیرد.
الن وایت
تا ایده ای در مورد چگونگی A. faecalis محققان از موش های دیابتی تحت درمان زخم برداشتند A. faecalis و RNA را از بافت توالی یابی کرد. در مقایسه با بافت درمان نشده، زخم های درمان شده با A. faecalis کاهش بیان چندین ژن را نشان می دهد. این ژن ها به طور قابل توجهی متالوپروتئینازهای ماتریکس رمزگذاری شده (MMPs) را کاهش دادند، آنزیم هایی که ماتریکس خارج سلولی سلول ها را تجزیه می کنند. مطالعات قبلی نشان دادهاند که کراتینوسیتهای نزدیک به لبه زخم، MMPs را بیان میکنند که به این سلولها کمک میکند تا به داخل زخم مهاجرت کنند تا به بهبود آنها کمک کنند.8 با این حال، شرایط دیابتی باعث افزایش بیان بیش از حد MMP ها می شود که برای بهبود زخم مضر است.9
تجزیه و تحلیل ایمونوفلورسانس بافت زخم موش های دیابتی بیانگر MMP بالایی در نزدیکی لبه زخم را نشان داد که پس از کاهش یافت. A. faecalis درمان MMP را اضافه کنید A. faecalisزخمهای درمانشده منجر به رفتاری مشابه زخمهایی شدند که با باکتریها درمان نشدهاند و این امر را تأیید میکند A. faecalis با کاهش MMP در محل زخم، به خواص درمانی خود دست می یابد.
وایت از این یافتههای غیرمنتظره هیجانزده شد و افزود: «ما در ابتدا به دنبال یافتن باکتریهای حامی بهبودی نبودیم. بیشتر زخمها در نهایت بهبود مییابند، به این معنی که همه کلونیزاسیون باکتریها بد نیستند. وایت گفت: همچنین برخی از باکتری های مفید وجود دارد که می توانیم از آنها برای درمان زخم استفاده کنیم.
پاسار گفت: “نتایج نشان می دهد که ما باید در مورد چگونگی حفظ باکتری های مفید و در عین حال استفاده از رویکردهای ضد میکروبی کمتر تهاجمی برای حذف پاتوژن ها از محیط زخم مزمن فکر کنیم.”
کار آینده ممکن است بر شناسایی عوامل پیش درمانی ترشح شده توسط تمرکز کند A. faecalis پاستور گفت و آنها را در آزمایشات بالینی آزمایش کنید. پوست مملو از گونه های باکتریایی متعددی است که با هر یک و همچنین انواع مختلف سلول های پوست ارتباط برقرار می کنند.10 “پس بیایید ببینیم چگونه A. faecalis او توضیح داد که تعامل با عامل اصلی ترمیم زخم مهار شده، کاربرد بالینی را بهبود می بخشد.
سفید موافقت کرد. او گفت: «تعامل بین میکروبها احتمالاً بخش مهمی از تصویر است. او افزود: «اما برای داشتن این تصویر در سطح جامعه، ما همچنین باید درک بهتری از میکروبها داشته باشیم.»
- فالانگا وی و همکاران. زخم های مزمن پرایمرهای Nat Rev Dis. 2022; 8 (1): 1-21.
- Nussbaum SR، و همکاران. ارزیابی اقتصادی تأثیر، هزینهها و پیامدهای سیاست مدیکر بر زخمهای مزمن غیر التیامپذیر. برای سلامتی ارزش قائل شوید. 2018; 21 (1): 27-32.
- رودریگز ام، و همکاران. بهبود زخم: دیدگاه سلولی Physiol Rev. 2019; 99 (1): 665-706.
- وایت EK و همکاران Alcaligenes faecalis بیان غیر طبیعی متالوپروتئیناز ماتریکس را اصلاح می کند تا اپیتلیال مجدد زخم های دیابتی را تقویت کند. Sci Adv. 2024؛ 10 (26): eadj2020.
- Kalan LR و همکاران. تغییرات در سطح سویه و گونه در میکروبیوم زخم دیابتی با نتایج بالینی و اثربخشی درمانی مرتبط است. میزبان سلول میکروبی. 2019; 25 (5): 641-655.e5.
- داود اس ای و همکاران بررسی تنوع باکتریایی در زخم های مزمن با استفاده از پیروزه یابی، DGGE و توالی یابی کامل تفنگ ساچمه ای ریبوزوم. BMC Microbiol. 2008; 8 (1): 43.
- تامسن TR، و همکاران. بررسی باکتریولوژی زخم وریدی مزمن پا با روشهای مولکولی مستقل از کشت Regen ترمیم زخم. 2010; 18 (1): 38-49.
- کرامپرت ام و همکاران. فعالیت های ماتریکس متالوپروتئیناز استروملیزین-2 (MMP-10) در تخریب ماتریکس و سازماندهی کراتینوسیت در پوست آسیب دیده. مول بیول سلول. 2004؛ 15 (12): 5242-5254.
- لیو یو و همکاران افزایش ماتریکس متالوپروتئیناز-9 بهبود ضعیف زخم را در زخم پای دیابتی پیش بینی می کند. مراقبت از دیابت. 2009؛ 32 (1): 117-119.
- Tomic-Canic M و همکاران. میکروبیوتای پوست و تعامل آن با بهبود زخم درماتول جی کلین هستم. 2020; 21 (S1): 36-43.



