باکتری های چند سلولی دفاعی شبیه به سیستم ایمنی ایجاد می کنند

تیاکثریت قریب به اتفاق باکتری ها موجودات تک سلولی هستند که برای بقا با یکدیگر رقابت می کنند. با این حال، برخی از باکتری ها به هم می پیوندند و جوامع چند سلولی را تشکیل می دهند. در حالی که باکتری های منفرد دارای تنوع ژنتیکی چشمگیر هستند، باگ های همکاری از نظر ژنتیکی مشابه هستند تا اطمینان حاصل شود که هیچ عضوی دارای جهشهایی نیست که به نفع رشد خود به ضرر گروه باشد.1 تنوع ژنتیکی کم خطر نابودی جمعیت توسط یک اپیدمی باکتریوفاژ را افزایش میدهد و باکتریهای چند سلولی باید به سرعت دفاع تطبیقی برای ایجاد مقاومت ایجاد کنند. اکنون محققان الف را کشف کرده اند سیستم جهش زایی در جوامع باکتریایی که از چند جهت شبیه سیستم ایمنی انسان است.2 یافته های آنها، گزارش شده در مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم، این دیدگاه را به چالش می کشد که باکتری ها فاقد سیستم های دفاعی پیچیده برای دفع مهاجمان هستند.
دانشمندان در مورد این سیستم جهش زایی خاص شناخته شده به نام عناصر تجدیدپذیر مولد تنوع (DGR)مدتی بود، اما هدفش را فاش نکرده بود.3 او گفت: “هیچ کس متوجه نشد که باکتری ها یا باستانی ها با آنها چه می کنند.” الیزابت ویلبانکسمیکروبیولوژیست در دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا و یکی از نویسندگان این مطالعه.
بازوی ذاتی سیستم ایمنی انسان حمل می کند گیرنده های شبه عوارض (TLR) که سیگنال های رایج از عوامل عفونی، مانند اجزای غشاء باکتری یا دیواره سلولی قارچ را تشخیص می دهد.4 به طور مشابه، DGR پروتئین های حاوی دامنه هایی را رمزگذاری می کند که تهدیدات باکتریایی رایج را شناسایی می کند، مانند دامنه شبه گیرنده الیگومریزاسیون نوکلئوتیدی (NLR).که DNA خارجی ناشی از باکتریوفاژها را تشخیص می دهد.5
” [DGR proteins are] از نظر تکاملی مرتبط نیستند اما [are] از نظر ساختاری مشابه آنتی بادی ها است آراویند ایر، یک زیست شناس محاسباتی در مؤسسه ملی بهداشت که در این کار دخالتی نداشت. “استنباط این خواهد بود که او چیزی شبیه به قیاس را انجام می دهد.”
در سلولها، آنها آنتیبادیهایی تولید میکنند و ساختار خود را تنظیم میکنند تا قویتر به آنتیژنهایشان متصل شوند. هیپرجهش ژن آنتی بادیدر حالی که DGR ها با استفاده از یک پلیمراز مستعد خطا، مکان های خاصی را در ژن های هدف هیپرجهت می دهند.6 این سیستم ممکن است به باکتری ها اجازه دهد تا به سرعت حسگرهای ایمنی را برای سازگاری با عوامل عفونی مختلف تغییر دهند.
ویلبانکس و تیمش که از شباهت آن به ایمنی انسان شگفت زده شده بودند، این دستگاه گریزان را بیشتر بررسی کردند. برای بررسی اینکه آیا DGR میتواند از باکتریهای چند سلولی در برابر تهدیدات عفونی محافظت کند، این تیم توتهای صورتی را انتخاب کردند که مجموعهای میلیمتری از باکتریهایی هستند که در کف باتلاقهای نمکی در وودز هول، ماساچوست زندگی میکنند و تمایل به رشد آهسته دارند. ویلبانکس میگوید: «نکته بسیار خوب در مورد روزاسه این است که آنها در آن نقطه شیرین وحشی هستند، اما نه آنقدر زودگذر و در حال تغییر که نتوانیم سؤالات مکانیکی بپرسیم».
موجود در تنها دو درصد از ژنوم های پروکاریوتیDGRها به طور قابل ملاحظهای کمیاب هستند و در میان گونههایی که حامل آنها هستند، تنها دو درصد دارای بیش از یک نسخه از سیستم هستند.7 این تیم ژنوم باکتری گوگرد بنفش را توالی یابی کردند تیوهالوکپسا PB-PSB1، گونه غالب در میوه گل رز، و آن را برای DGR بررسی کرد. این باکتری دارای 9 گونه است. این گنجینه از سیستمهای جهشزایی به گونهها اجازه میدهد 21 توالی در 15 ژن هدف را بیش از حد تغییر دهند و آنها را قادر به تولید 10 ژن حیرتانگیز کند.282 تغییرات، تنوع تقریبا بی حد و حصر، بیشتر از تعداد پروتون های جهان.
ویلبانکس و تیمش برای ارزیابی تعداد دفعاتی که سایر گونههای باکتری DGRs را در ژنوم خود حمل میکنند، یک غربال فیلوژنتیکی از توالیهای ژنومی در دسترس عموم انجام دادند. آنها دریافتند که تنها باکتریهای چند سلولی دارای چندین DGR هستند، به استثنای یک استثنای تک سلولی، که نشان میدهد این سیستمها برای حفظ حیات چند سلولی حیاتی هستند. ویلبانکس گفت: «این از نقطه نظر تکامل همگرا به ما می گوید که ایجاد یک پاسخ ایمنی پیچیده خیلی زود برای بقای یک شکل چند سلولی بسیار مهم است.

محققان کف حوضچههای مرداب را برای جمعآوری تودههایی از باکتریهای چند سلولی به نام توتهای صورتی که شباهت ژنتیکی قابل توجهی دارند، بررسی کردند.
الیزابت ویلبانکس
برای تأیید اینکه DGR ها اهداف خود را بیش از حد تغییر می دهند، تیم به دنبال تغییراتی در ژن های هدف بودند. با تعیین توالی ژنوم های منفرد در صدها میوه رز، آنها تنوع زیادی را در مکان های هدف مشاهده می کنند. در مقابل، آنها شباهت زیادی در بقیه ژنوم ها دیدند که بیش از 98.9 درصد از توالی های خود را به اشتراک گذاشتند. این نشان داد که ژنهای هدف DGR بسیار سریعتر از بقیه ژنوم جهش مییابند، و این نشان میدهد که آنها باید به سرعت با شرایط متغیر محیطی یا شیوع بیماری سازگار شوند.
اگرچه یافتههای آنها نشان میدهد که DGR باکتریها را در برابر مهاجمان مسلح میکند، هنوز چیزهای زیادی برای کشف باقی مانده است. آیر گفت: “مهمترین چیز این است که ببینیم چه نوع ویروس هایی شناسایی شده اند و چه مولکولی در آن ویروس ها وجود دارد.”
اینکه چگونه آنها گسترش پاتوژن ها را محدود می کنند نیز باید مورد بررسی قرار گیرد. هنگامی که سلول های انسانی آلوده می شوند، اغلب توسط آپوپتوز کشته می شوند پاتوژن را دفن کنید به اجسام آپوپتوز کوچک تبدیل می شود و گسترش آن را به سلول های دیگر محدود می کند.8 مانند این سیستم، حسگرهای ایمنی کدگذاری شده توسط ژن های هدف در DGR در مسیرهای مرگ سلولی برنامه ریزی شده شرکت می کنند، به طوری که باکتری های آلوده می توانند به طور مشابه خود را فدای خیر کلنی کنند. ویلبانکس پیشنهاد کرد: “این در سیستمی مفید می شود که می توانید از بقیه افراد در برابر آلودگی محافظت کنید.”
اگرچه شواهد رو به رشد نشان می دهد که DGR از عوامل بیماری زا جلوگیری می کند، دانشمندان این را مستقیماً به صورت تجربی ثابت نکرده اند. به عنوان جایگزینی برای دفاع ایمنی، این سیستم ها ممکن است به باکتری ها اجازه دهند تا متوجه شوند که آیا بستگان نزدیک در نزدیکی هستند یا خیر. برخی از گونههای قارچها سلولهای خود را به هم میآمیزند و نمیتوانند گونهها یا سویهها را مخلوط کنند آنها از دامنه های NLR استفاده می کنند قبل از ادغام، بررسی کنید که آیا یک سلول نزدیک شاخه دیگری است یا خیر.9 ویلبانکس فکر می کند که برادران باکتریایی در توت های رز می توانند از دستگاه های DGR برای ممیزی های مشابه استفاده کنند. او میگوید: «میتوان از آنها برای تشخیص تغییرات ظریف در سطح تنش در تصمیمگیری با چه کسی استفاده کرد.» این یکی دیگر از احتمالات واقعاً جذاب است که میتوان از آنها برای چه چیزی استفاده کرد.»
منابع
1. Wucher BR، و همکاران. تشریح معماری تعاونی کلونال در بیوفیلم های چند گونه ای و اکولوژی فضایی شکار. Proc Natl Acad Sci USA. 2023؛ 120 (6): e2212650120.
2. دوره اچ و همکاران. هیپرجهش هدفمند حسگرهای آنتی ژن فرضی در باکتری های چند سلولی. Proc Natl Acad Sci USA. 2024؛ 121 (9): e2316469121.
3. Kaur G، و همکاران. مرگ باکتریایی و دامنه های TRADD-N به تعریف مکانیسم های جدید آپوپتوز و ایمنی مشترک توسط پروکاریوت ها و متازوئن ها کمک می کند.. eLife. 2021؛ 10: e70394.
4. فیتزجرالد KA، کاگان جی سی. گیرنده های تلفن مانند و کنترل ایمنی. سلول. 2020; 180 (6): 1044-1066.
5. Kibby EM، و همکاران. پروتئین های مرتبط با NLR باکتریایی در برابر فاژها محافظت می کنند. سلول. 2023; 186 (11): 2410-2424.e18.
6. Di Noia JM، Neuberger MS. مکانیسم های مولکولی هیپرجهش آنتی بادی سوماتیک. Annu Rev Biochem. 2007؛ 76 (1): 1-22.
7. روکس اس، و همکاران. اکولوژی و اهداف مولکولی هیپرجهش در میکروبیوم جهانی. Nat Commun. 2021; 12 (1): 3076.
8. Kwansakul M. عفونت ویروسی و آپوپتوز. ویروس ها. 2017; 9 (12): 356.
9. Daskalov A و دیگران. مکانیسم های مولکولی تنظیم کننده همجوشی سلولی و تشکیل هتروکاریون در قارچ های رشته ای. طیف میکروبیول. 2017؛ 5 (2): 5.2.02.




