مقالات

بیان ژن با کوچک شدن و رشد مجدد مغز زمینیان تغییر می کند


الفبا نزدیک شدن به فصل زمستان، مردم در عرض های جغرافیایی بالاتر می توانند با جمع شدن در زیر انبوهی از پتوها یا رزرو اشتراک زمانی در فلوریدا آفتابی، سرما را غلبه کنند. به طور مشابه، برخی از حیوانات با کاهش متابولیسم خود به سمت خزیدن برای خواب زمستانی یا انجام مهاجرت های طولانی به آب و هوای مهمان نوازتر، با تغییرات فصلی کنار می آیند.

اما سوکس آرانئوسبه نظر می رسد که به عنوان گراز معمولی شناخته می شود، نمی تواند متابولیسم بسیار سریع خود را متوقف کند – این یکی از بالاترین نرخ های متابولیسم پایه را در بین پستانداران دارد – و قد کوچک آن مهاجرت های طولانی مدت را بسیار غیرعملی می کند.1 در عوض، محصول یک استراتژی تا حدودی عجیب را تکامل داد: کاهش می یابد.

دانشمندان نه تنها در کل توده بدن، بلکه در اندازه کبد، طحال، جمجمه و مغز گرازها کاهش یافته است.2،3 محققان پیشنهاد می‌کنند که کاهش توده بافت‌های گران‌قیمت از نظر متابولیسم به کرم‌های خاکی کمک می‌کند تا انرژی خود را حفظ کنند و به آن‌ها اجازه می‌دهد با غذای کمتری در طول ماه‌های زمستان که طعمه‌هایشان – حشرات، حلزون‌ها و کرم‌ها – سخت‌تر پیدا می‌شوند، زنده بمانند.

این از دست دادن بدون عواقب نیست – مغز منقبض شده آنها توانایی کمتری برای یادگیری فضایی دارد.4 خوشبختانه برای کرم‌های خاکی، این نیز برگشت‌پذیر است: پس از از دست دادن 20 درصد از توده مغزی خود در پاییز، در بهار سال بعد حدود 10 درصد دوباره به دست می‌آیند و تنها یک بار در طول عمر تقریباً یک ساله خود این روند را طی می‌کنند.3 اکنون، یک تیم بین‌المللی از محققان تفاوت‌هایی را در بیان ژن در مغز، هم در طول زمان و هم بین گونه‌ها مشخص کرده‌اند که می‌تواند انعطاف‌پذیری قابل‌توجه نقشه‌برداری مغز و توده بدن معروف به پدیده دهنل را توضیح دهد.5 آن‌ها یافته‌های خود را دیروز (19 نوامبر) به‌عنوان پیش‌چاپ بررسی‌شده در مجله منتشر کردند eLife.

لیلیانا داوالوس، زیست‌شناس تکاملی در دانشگاه استونی بروک که با دینا دهمن، بوم‌شناس رفتاری در موسسه رفتار حیوانات ماکس پلانک و جان نیلند، عصب‌شناس دانشگاه آلبورگ، این مطالعه را نویسندگی کرده‌اند، گفت: «این بسیار هیجان‌انگیز است. “پتانسیل زیادی برای درک مکانیزم سازماندهی مجدد مغز در ارگانیسمی که به طور طبیعی کوچک می شود و دوباره رشد می کند، وجود دارد، که چیزی است که [humans] نمی تواند انجام دهد. ما فقط در یک سفر یک طرفه برای کوچک شدن و انحطاط هستیم.»

این کرم‌های خاکی ریز و خرخر می‌توانند به محققان در درک مکانیسم‌هایی که منجر به کوچک شدن و رشد مجدد مغز می‌شوند کمک کنند.

کریستین زیگلر

در کار قبلی، تیم تحقیقاتی رونوشت‌هایی را در قشر و هیپوکامپ سنجاب‌های زمینی – نواحی مهم مغز برای یادگیری و حافظه – بررسی کردند، اما در مطالعه کنونی، آنها تمرکز خود را به هیپوتالاموس معطوف کردند.6 ویلیام توماس، محقق فوق دکتری در گروه تحقیقاتی داوالوس و یکی از نویسندگان این مطالعه، توضیح داد: «هیپوتالاموس یک مرکز رله در مغز برای حفظ هموستاز متابولیک است. اما ما به هیپوتالاموس نیز نگاه می‌کنیم، زیرا این ناحیه نیز کوچک می‌شود و دوباره رشد می‌کند، به این ترتیب، هیپوتالاموس می‌تواند بینشی در مورد سیگنال‌های متابولیکی که زمینه ساز بازسازی کل بدن است، و همچنین تغییرات اندازه در بدن را فراهم کند. خود مغز

محققان با تجزیه و تحلیل بیان ژن در گرازهای خاکی در نقاط مختلف چرخه زندگی، از جمله پاییز (زمانی که مغز گرازها در حال کوچک شدن بود) و بهار (زمانی که مغز آنها دوباره در حال رشد بود) شروع کردند. در مقایسه با نظرسنجی‌های پاییزی، بررسی‌های بهاری نشان داد که رونوشت‌هایی که اجزای سیناپس‌های مهاری را کد می‌کنند و چندین ژن در مسیر آپوپتوز تنظیم می‌شوند. اگرچه پیامدهای این تفاوت ها هنوز مشخص نیست، یافته ها نشان می دهد که شکل پذیری سیناپسی در هیپوتالاموس ممکن است با پدیده دهنل مرتبط باشد. علاوه بر این، نویسندگان حدس می زنند که فاکتورهای طرفدار و ضد آپوپتوز ممکن است به zemerova در کنترل مرگ سلولی و تکثیر سلولی در طول این فرآیند کمک کنند.

داوالوس و تیم او همچنین نمایه‌های بیان ژن در بررسی بهار را با داده‌های در دسترس عموم از گونه‌های چند ردیف دیگر از پستانداران مقایسه کردند، و به دنبال ژن‌ها یا مسیرهایی بودند که به نظر می‌رسد به طور منحصربه‌فرد تنظیم‌شده بالا یا پایین در S. araneus. در مقایسه با سایر پستانداران، دو مسیر به طور قابل توجهی در هیپوتالاموس گرازها غنی شده است: یکی از آنها شامل ژن های مربوط به سیگنال دهی داخل سلولی است و دومی شامل ژن هایی است که مسئول بازیافت پروتئین ها و سایر اجزای سلول هستند. در نهایت، محققان نتایج تجزیه و تحلیل‌های فصلی و بین گونه‌ای را برای شناسایی ژن‌های فردی که در دو مجموعه داده متفاوت بیان شده‌اند، مقایسه کردند. پنج ژن متناسب با مشخصات، از جمله CCDC22، که ممکن است در تنظیم سیگنال های التهابی نقش داشته باشد و FAM57Bکه ساختار سیناپسی را تنظیم می کند.7،8

اگرچه این مطالعه بسیاری از تفاوت‌های جالب را بین گونه‌ها شناسایی کرد، اما توماس خاطرنشان کرد که محدودیت‌هایی برای نتیجه‌گیری وجود دارد که می‌توان از این نوع مقایسه گرفت. از آنجایی که هیچ مجموعه داده RNA هیپوتالاموس در دسترس عموم برای سایر گونه های بررسی وجود نداشت، محققان قادر به مقایسه نبودند. S. araneus به بستگان خود او خاطرنشان کرد: «بنابراین ما نمی دانیم که آیا همه گرازها این افزایش مقررات را تجربه می کنند یا اینکه واقعاً به پدیده دهنل مربوط می شود. “این فقط می تواند برخی از تنظیم های بالا باشد که با متابولیسم بالا یا به طور کلی رفتار زشت مرتبط است.”

علاوه بر این، از آنجایی که بیان ژن هیپوتالاموس به تغییرات محیطی پاسخ می دهد، ممکن است تشخیص میزان تفاوت در بیان ژن، سازگاری یا پاسخ تکامل یافته به محیط فعلی حیوان دشوار باشد. با این وجود، توصیف جامع بیان ژن در طول زمان در گونه‌ای که چنین پلاستیسیته مغزی قابل توجهی از خود نشان می‌دهد هنوز ارزشمند است.

آنچه من در مورد این رویکرد دوست دارم استفاده از RNA است [sequencing]کریستین شوارتز، زیست شناس خواب زمستانی در دانشگاه ویسکانسین-لا کراس، که در این مطالعه شرکت نداشت، گفت: «این یک نوع رویکرد گسترده است. شوارتز گفت، در گونه هایی که اطلاعات نسبتا کمی در مورد آنها وجود دارد، بررسی یک ژن کاندید ممکن است چیزی به دست نیاید. اما اگر بتوانید خیلی تحقیق کنید [genes] در برخی مواقع در زمان‌های مربوطه… سپس می‌توانید این تغییرات بزرگ را در گروه‌هایی از ژن‌ها مشاهده کنید – یا شاید ژن‌هایی که حتی فکر نمی‌کنید می‌توانند در آن نقش داشته باشند. بنابراین این واقعاً از نظر علمی ارزشمند است.

داوالوس گفت این تازه شروع است. این مطالعه زمینه را برای مطالعات آینده در مورد عملکرد ژن و محرک های پدیده دهنل فراهم می کند. او همچنین خاطرنشان کرد که هنوز مشخص نیست که آیا این محرک‌های کوچک شدن و رشد مجدد مغز برای بیماری‌های عصبی در انسان قابل اجرا هستند یا خیر.

داوالوس گفت: «از یک طرف، ما فکر می‌کنیم که این بررسی به‌عنوان یک سیستم فوق‌العاده هیجان‌انگیز است، زیرا به ما ایده‌ای درباره محدودیت‌های کاری که یک پستاندار می‌تواند انجام دهد، می‌دهد. از سوی دیگر، ما باید به این واقعیت احترام بگذاریم که این یک سلاح است و قرار نیست گلوله جادویی پیدا کنیم. زیست شناسی به این شکل کار نمی کند.

داوالوس گفت: در حالی که کار آنها مبنایی برای تحقیقات مکانیکی است که می‌تواند روزی راهبردهایی را برای ارتقای بازسازی مغز در انسان ارائه دهد، داوالوس گفت: “ما همچنین به شکارچی علاقه زیادی داریم، برای خود شکارچی.”

  1. Ochocinska D، Taylor JRE. زندگی در محدودیت های فیزیولوژیکی: میدانی و حداکثر نرخ متابولیک در گراندهاگ معمولی (سوکس آرانئوس). Physiol Biochem Zool. 2005؛ 78 (5): 808-818.
  2. تیلور JRE و همکاران داده های پنجاه ساله تأثیر آب و هوا بر اندازه کل جمجمه و میزان تغییرات فصلی قابل برگشت در اندازه جمجمه (پدیده دهنل) را در بررسی رایج نشان می دهد. Ecol Evol. 2022؛ 12 (10): e9447.
  3. Lázaro J، Dechmann DKN. پدیده دنل Curr Biol. 2021؛ 31 (10): R463-R465.
  4. لازارو جی و همکاران مهارت های شناختی نقشه برداران عادی (سوکس آرانئوس) با تغییرات فصلی در اندازه جمجمه و توده مغز متفاوت است. J Exp Biol. 2018; 221 (بند 2): jeb166595.
  5. توماس دبلیو آر و همکاران شواهد فصلی و مقایسه ای برای بیان ژن تطبیقی ​​در شکل پذیری اندازه مغز پستانداران eLife. 2024؛ 13.
  6. توماس دبلیو آر و همکاران مکانیسم های مولکولی کوچک شدن و رشد مجدد فصلی مغز سوکس آرانئوس. bioRxivمنتشر شده آنلاین 23 فوریه 2024: 2023.10.02.560485.
  7. Starokadomskyy P، و همکاران. کمبود CCDC22 در انسان، فعال شدن سیگنالینگ NF-kB پیش التهابی را کاهش می دهد. جی کلین سرمایه گذاری. 2013; 123 (5): 2244-2256.
  8. Tomasello DL، و همکاران. تغییرات لیپیدی 16pdel در نورون های مشتق شده از iPSC و عملکرد FAM57B در متابولیسم لیپید و سیناپتوژنز. آی ساینس. 2021؛ 25 (1): 103551.


Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا