بیومارکرهای کوچک برای بیماران آسیب مغزی کوچک

Uمرغ A نوزاد بعد از یک رویداد حاد پری ناتال یا زایمان سخت شروع به تجربه مشکلات تنفسی، بی حالی یا تشنج می کند، ساعت در حال حرکت است.¹ پزشکان باید به سرعت نوزاد را از نظر علائم اضافی انسفالوپاتی نوزادی (NE)، یک سندرم اختلال عملکرد عصبی ناهمگن که اغلب در اثر آسیب مغزی ایجاد می‌شود، ارزیابی کنند تا تعیین کنند که آیا درمان باید شروع شود یا خیر. با این حال، آنها هنوز فاقد نشانگرهای زیستی برای پیش بینی آسیب مغزی، شدت آسیب و پاسخ بیمار به درمان هستند یا خیر.

در اخیرا منتشر شده است گزارش های علمی در مقاله، دانشمندان دریافتند که microRNA های خاص (miRNAs) شناسایی شده در نمونه های خون می توانند به عنوان نشانگرهای زیستی تشخیصی و پیش بینی کننده بالقوه NE عمل کنند.² این نشانگرهای غیر تهاجمی می توانند به پزشکان کمک کنند تا تصمیمات مهمی در مورد مراقبت از بیمار بگیرند و راه های بالقوه برای توسعه درمانی آینده را برجسته کنند.

این نسبتاً ناشناخته است که چه چیزی باعث هیپوکسی در اکثر بیماران مبتلا به NE می شود، و پزشکان فقط می توانند به طور تقریبی نسبت دهند. 15–29 درصد موارد به موارد شناخته شده کمبود اکسیژن، مانند جدا شدن جفت یا افتادگی بند ناف.^3،4 پس از آسیب اولیه مغزی ناشی از یک رویداد هیپوکسی، نوزادان در شش ساعت وارد می شوند دوره نهفته قبل از مرگ گسترده عصبی⁵ این آسیب می تواند منجر به عوارض طولانی مدت از جمله فلج مغزی، ناتوانی ذهنی و صرع شود.

اگرچه دانشمندان شناسایی کرده اند بیومارکرهای پروتئینی از آسیب مغزی، نشانگرهای مبتنی بر miRNA چندین مزیت دارند.⁶ miRNA ها مولکول های کوچک و غیر کد کننده RNA هستند که می توانند ترجمه mRNA را تغییر دهند. یک miRNA می تواند تنظیم کند [many] نشانگرهای مختلف، گفت فراس کوبیسی، متخصص مغز و اعصاب در دانشکده پزشکی مورهاوس و نویسنده این مطالعه. miRNA ها هستند [also] موجود در سیالات زیستی مختلف، بسیار پایدار بوده و تشخیص آنها با PCR بسیار آسان است.

کوبیسی و تیمش برای تعیین اینکه آیا miRNAها می‌توانند به عنوان نشانگرهای زیستی تشخیصی عمل کنند، نمونه‌های خونی از نوزادانی که استرس هیپوکسیک را در رحم تجربه کرده بودند را از رجیستری و مخزن زیستی شبکه نورولوژی نوزادان فلوریدا به دست آوردند. پزشکان این نوزادان را با اندازه گیری pH خون بند ناف شناسایی می کنند، جایی که PH اسیدی نشان دهنده کمبود اکسیژن است. اما همه نوزادان مبتلا به اسیدوز دچار NE نمی شوند. برای تعیین اینکه آیا تفاوت‌هایی در پروفایل بیان miRNA نوزادان مشکوک به آسیب مغزی متوسط ​​یا شدید و آن‌هایی که اسیدوز دارند که به NE مبتلا نشده‌اند، وجود دارد یا خیر، محققان از یک ریزآرایه برای اندازه‌گیری سطوح 65 miRNA مربوط به علوم اعصاب در نمونه‌های خونی استفاده کردند. صفر تا شش ساعت پس از تولد آنها سطوح miR34c-5p، miR491-5p و miR346 را در گروه NE در مقایسه با گروه غیر NE دریافتند، که نشان می دهد این سه نوع miRNA ممکن است نشانگرهای زیستی تشخیصی بالقوه این سندرم باشند.

توسعه سریع [NE] نشانگر زیستی در حال حاضر چیزی شبیه جام مقدس در میدان است.
– اریک مردم، مرکز پزشکی دانشگاه نبراسکا

پزشکان سعی می کنند با درمان آنها در طول دوره نهفته، آسیب مغزی نوزادان مشکوک به آسیب مغزی متوسط ​​یا شدید را به حداقل برسانند. هیپوترمی درمانیکه در آن دمای نوزادان را 2 تا 4 درجه سانتیگراد در طی 72 ساعت کاهش می دهند و سپس به آرامی آنها را دوباره گرم می کنند.⁷ با این حال، آنها تنها پس از این درمان با استفاده از تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) شدت جراحات را مشخص کردند. از نوزادانی که قبلا در گروه NE ارزیابی شده بودند، پزشکان نیمی از آنها را بدون آسیب یا آسیب خفیف و نیمی دیگر را به عنوان آسیب متوسط ​​یا شدید طبقه بندی کردند. برای شناسایی نشانگرهای زیستی پیش‌بینی‌کننده بالقوه، محققان سطوح miRNA نوزادان در این دو دسته را با تجزیه و تحلیل مجدد نمونه‌های خونی که پس از تولد اما قبل از سرد شدن به‌دست‌آمده بودند، مقایسه کردند. آنها تنظیم دخیل در چندین نوع miRNA را در بیماران بدون اختلال خفیف مشاهده کردند، از جمله miR-15b-5p و miR-16-5p، که شناخته شده هستند. القا کننده آپوپتوز.⁸ محققان آپوپتوز را با مرگ عصبی که پس از دوره نهفتگی رخ می دهد مرتبط می دانند، در حالی که آسیب اولیه عمدتاً ناشی از نکروز.⁹ از آنجایی که هیپوترمی درمانی به کاهش آسیب‌های ثانویه کمک می‌کند، آنها پیشنهاد می‌کنند که بیمارانی که سطوح بالاتری از این مولکول‌ها دارند و در نتیجه به طور بالقوه آپوپتوز بیشتری را نسبت به نکروز تجربه می‌کنند، ممکن است به درمان بهتر پاسخ دهند و منجر به آسیب مغزی کمی شدیدتر شود.

ما واقعاً برای ایجاد تشخیص‌های حساس و خاص برای این نوزادان در مدت زمان کوتاه تلاش می‌کنیم. اریک مردم، یک متخصص نوزادان در مرکز پزشکی دانشگاه نبراسکا که در این مطالعه شرکت نداشت. «توسعه سریع [NE] نشانگر زیستی در حال حاضر نوعی جام مقدس در این زمینه است. با استفاده از نشانگرهای موجود، سندرم را تشخیص دهید. پیپلز گفت: “کارهای زیادی برای انجام دادن وجود دارد، اما شروعی عالی است.”

من بسیار امیدوارم که این مقاله علاقه به microRNAها و علاقه به نشانگرهای زیستی را به عنوان آزمایش‌های سریع برای کمک به شناسایی شدت و میزان آسیب مغزی برانگیزد. مایکل وایس، متخصص نوزادان در دانشگاه فلوریدا و یکی از نویسندگان این مطالعه. “با ظهور درمان های کمکی جدید، [these markers] همچنین می تواند به شناسایی کودکانی که ممکن است از درمان های دیگر بهره مند شوند کمک کند.