تریسی اس دایسون فضانورد ناسا درباره راهپیمایی های فضایی پاک، اقامت در استارلاینر و موارد دیگر بحث می کند.

از 184 روزی که فضانورد ناسا تریسی کالدول دایسون در آخرین ماموریت خود در ایستگاه فضایی بین المللی گذراند، 31 دقیقه برای او به عنوان یکی از بهترین های او متمایز بود.
دایسون در روز جمعه (4 اکتبر) طی یک کنفرانس خبری پس از پرواز در مرکز فضایی جانسون ناسا در هیوستون، زمان خود را در فضا بازتاب داد. او کمتر از دو هفته پیش با فضاپیمای روسی سایوز که در قزاقستان فرود آمد به زمین بازگشت.
او در پاسخ به سوال Space.com گفت: “از برخی جهات، صحبت کردن در مورد راهپیمایی های فضایی من از نظر احساسی دشوار است زیرا دو تلاشی که انجام دادیم اهداف ما را مشخص نکرد.” اما جدای از احساسات شخصی، این دو تجربه برای ما به عنوان یک تیم لحظه بسیار خوبی بود، هم در مدار زمین و هم با تعاملی که با تیم خود در زمین داشتیم.
تماشا کنید
عضوی از سپاه فضانوردان ناسا از سال 1998، دوره طولانی مدت قبلی دایسون در ایستگاه فضایی 14 سال پیش بود. در مصاحبههایی که قبل از پرتابش در ماه مارس انجام داد، گفت که مشتاقانه منتظر چند EVA (فعالیتهای خارج از خودرو یا پیادهروی فضایی) است و در واقع سه پرواز برنامهریزی شده است.
مرتبط: پیادهروی فضایی: نحوه کار و نقاط عطف
اما، همانطور که او همچنین در آن زمان گفت، “وقتی شما آنجا بالا میروید، همه چیز به نوعی تغییر میکند.”
دایسون روز جمعه با اشاره به «مشکل ناراحتی لباس فضایی» که در تاریخ رخ داد، گفت: «در اولین تلاش ما… شریک زندگی من، مت دومینیک، برخی از مسائل مربوط به کت و شلوار را داشت که نمیتوان آنها را قبل از اینکه وارد خلاء شویم، رسیدگی کرد. 13 ژوئن.
ناسا برای تلاش بعدی مایکل بارت را جایگزین دومینیک کرد و به این اشاره کرد که بارات از قبل کت و شلواری مناسب برای او دارد. قرار بود دایسون و بارات بیرون بروند و همان وظایف را انجام دهند – آوردن یک آنتن و انجام نمونههای میکروارگانیسم (دایسون به شوخی گفت: “تست کووید برای ایستگاه فضایی بینالمللی”) – اما هرگز نتوانستند دریچه را باز کنند.
تلاش دوم این بود که … قسمت ناف ایستگاه که خنک کننده، داده و اکسیژن را فراهم می کند، نشتی داشت. دایسون به Space.com گفت تا زمانی که بعد از اینکه ما در خلاء قفل خدمه بودیم، بند ناف خارج نشد. “تمام اتفاقاتی که در آن دوره از زمان رخ داد بسیار شخصیتساز بود، اما من همچنین احساس کردم که آن لحظات از نظر ارتباط یکی از بهترینها بودند، و فکر میکنم این تعامل انسانی اساسی است – ارتباط است.”

او گفت: “هیچ چیز برای من در آن دوره از زمان مهم تر از برقراری ارتباط نبود – نه تنها با زمین، بلکه با هم تیمی ام مایک بارت که همراه من بود و همچنین بقیه اعضای تیم ما.” گفت.
دایسون توضیح داد که ارتباطات کلیدی بودند، زیرا او تنها کسی بود که میتوانست ببیند چه خبر است. دوربینهای بارت و کلاه ایمنی او هنوز روشن نشده بودند و دوربینهای ویدیویی که در خارج نصب شده بودند، زاویه خوبی نسبت به قفل خدمه نداشتند.
اساساً شلنگی از آب و لجن بود که از ناف من بیرون میآمد و گیرهام را با یخ میپوشاند تا نتوانم ببینم چه خبر است. چند میکروثانیه طول کشید تا بفهمیم چه کاری باید انجام شود.» کافی است که بگوییم، کار گروهی عالی بود که ما را به 31 دقیقه رساند و من این 31 دقیقه را به عنوان برخی از شخصیت سازترین لحظات زندگی ام در فضا برگزار خواهم کرد.
پس از آن نیم ساعت، دایسون برخی از نکات برجسته دوران خدمت خود را در خدمه اکسپدیشن 70 و اکسپدیشن 71 در ایستگاه بازگو کرد. دایسون با بیان اینکه کار به تنهایی ارزش زمان صرف شده در خارج از سیاره را دارد، در مورد استفاده از تسهیلات ساخت زیستی ایستگاه برای چاپ سه بعدی نمونه های بافت قلب و منیسک صحبت کرد. نظارت بر حرکت یک کشتی تدارکاتی Northrop Grumman به نام عضو متوفی آن؛ و تطبیق با زمان طولانی خدمه بوئینگ استارلاینر در ایستگاه به جای بازگشت به زمین تنها در یک هفته برای تکمیل پرواز آزمایشی مشکل دار.
“برای من – و من برای سانی می دانم [Williams]همچنین به این دلیل که ما دوستان صمیمی هستیم – تا حدودی تلخ و شیرین بود. من میخواستم او بماند و او میخواست بماند.» دایسون گفت: «فکر میکنم روشی که ما با آن برخورد کردیم، نحوه برخورد با هر رویداد غیرمنتظرهای است که ما به عنوان فضانورد، به عنوان یک برنامه فضایی، همیشه آماده انجام آن هستیم، و این که با جریان رفتیم.»
مرتبط: استارلاینر: نسل بعدی فضاپیمای بوئینگ برای فضانوردان

دایسون همچنین از دیدن خورشید گرفتگی کامل آمریکای شمالی در سال 2024 از مدارش کمی لذت برد و آنچه را که تبدیل به یکی از وعده های غذایی مورد علاقه او شده است به اشتراک گذاشت.
او با خنده گفت: “من داشتم یک تورتیلا با سینه گوشت گاو و کلم قرمز سرخ شده درست می کردم، اگر باورتان شود.”
طبق برنامه ای که توسط Roscosmos، شرکت فضایی فدرال روسیه منتشر شده است، Dyson ممکن است یکی از آخرین آمریکایی هایی باشد که در سایوز پرواز می کند. به دنبال پرواز برنامه ریزی شده توسط جانی کیم فضانورد ناسا در سال آینده، پروازهای سایوز انسانی اعلام شده تا سال 2026 دارای خدمه تمام روسیه خواهند بود.
“به نظر شخصی من، فکر می کنم [the crew exchanges] دایسون گفت که همکاری خود را با آنها تقویت کنیم و این در کاری که در مدار و به عنوان خدمه انجام می دهیم نشان می دهد.
همه چیزهایی که در تمرین می گذرانیم، نه فقط نشستن در یک شبیه ساز، بلکه تمام بقای آب و زمین و تمام کارهای سختی که انجام می دهیم، روزانه برای دیدن یکدیگر… واقعاً به خوبی به روابط و یک محیط کاری که ما در ایستگاه داریم.” بنابراین، تنها از این منظر، امیدوارم بتوانیم به پرواز در تجارت سایوز و خدمه تجاری ایالات متحده ادامه دهیم.”



