تلسکوپ فضایی جیمز وب دورترین انفجار ستارهای تاریخ را شناسایی کرد.

وقتی نوبت به جستجوی مرگ انفجاری ستارگان عظیم در کیهان اولیه می رسد، تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST) یک کارآگاه کیهانی واقعی است. این شرلوک هلمز آسمانی شواهدی از 80 ابرنواختر اولیه جدید را در تکهای از آسمان به پهنای یک دانه برنج که در طول بازو نگه داشته شده است، یافته است.
نه تنها 10 برابر بیشتر است ابرنواخترها نسبت به آنچه قبلاً در چنین تاریخ کیهانی اولیه شناسایی شده بود، اما نمونه همچنین شامل اولین و دورترین ابرنواخترهایی است که تاکنون دیده شده است. این همان چیزی است که زمانی منفجر شد که 13.8 میلیارد کیهان تنها 1.8 میلیارد سال سن داشت.
داده ها از JWST Advanced Deep Extragalactic Survey (JADES) این برنامه به تیمی از دانشمندان کمک کرد تا این کلاچ بی سابقه از ابرنواخترها را کشف کنند که شامل نوع انفجار Ia که ستاره شناسان آن را “شمع های استانداردو می تواند برای اندازه گیری فواصل کیهانی استفاده شود.
قبل از JWST در تابستان 2022 شروع به کار می کندتنها چند ابرنواختر کشف شد که قدمت آن به زمانی برمیگردد که کیهان تنها 3.3 میلیارد سال سن داشته است که معادل 25 درصد سن کنونی آن است. با این حال، نمونه JADES حاوی ابرنواخترهای زیادی است که در گذشته حتی دورتر منفجر شدهاند. در واقع، برخی از آنها زمانی فوران کردند که کیهان کمتر از 2 میلیارد سال سن داشت.
متصل: به بقایای یک ابرنواختر 800 ساله نگاه کنید و ستاره “زامبی” را ببینید.
کریستا دکورسی، یکی از اعضای تیم، دانشجوی سال سوم رصدخانه استوارد و دانشگاه آریزونا در توسان، “JWST یک ماشین تشخیص ابرنواختر است.” در بیانیه ای گفت. “تعداد انبوه کشف ها به علاوه فواصل زیاد تا این ابرنواخترها دو نتیجه هیجان انگیز مطالعه ما هستند.”
غیر قابل مقایسه حساسیت مادون قرمز JWST به این معنی که تقریباً به هر کجای فضا که نگاه می کند، ابرنواخترها را می یابد.
کارآگاه ابرنواختر
همانطور که طول موج های نور در فضا حرکت می کنند، انبساط بافت فضا به خودی خود این طول موج ها را گسترش می دهد. این باعث می شود نور از نظر طبقه بندی به سمت پایین طیف الکترومغناطیسی حرکت کند و از انتهای آبی به انتهای قرمزتر حرکت کند. این پدیده به عنوان “انتقال به قرمز”
هر چه این نور بیشتر در فضا حرکت کند، درجه انتقال به قرمز شدیدتر می شود. بنابراین، نور اجسام در فاصله 12 میلیارد سال نوری از ما، مانند این ابرنواخترها، تحت کشش شدید طول موج قرار گرفته است، یاانتقال به سرخ کیهانی“
این نور ابرنواختر را به ناحیه مادون قرمز طیف الکترومغناطیسی منتقل می کند، منطقه ای که JWST در رصد جهان هستی ماهر است.

این تلسکوپ فضایی هابل قبلاً به اخترشناسان اجازه می داد تا ابرنواخترهایی را در فاصله ای که زمانی که جهان در مرحله “بزرگسالان جوان” خود بود وجود داشتند مشاهده کنند. با این حال، با JADES و JWST، ستاره شناسان می توانند ابرنواخترها را زمانی که کیهان در «نوجوان» یا حتی «پیش نوجوانی» خود قرار دارد، مشاهده کنند.
در آینده، دانشمندان امیدوارند که به مرحله “کودک” جهان – یا حتی به دوران کودکی کیهانی آن برگردند. مرگ اولین نسل از ستارگان پرجرم
برای بدست آوردن این مجموعه جدید از رصدهای ابرنواختر، تیم JADES چندین عکس از یک قسمت از آسمان در فواصل یک ساله گرفت. سپس تصاویر را با هم مقایسه کردند. زیرا ابرنواخترها “فرآیندهای گذرا“، به این معنی که آنها در طول زمان روشن و محو می شوند و مشاهده تغییرات در تصاویر به دانشمندان این امکان را می دهد که تشخیص دهند کدام نقاط نوری واقعاً ستاره های در حال انفجار هستند و کدام یک احتمالاً پدیده های دیگری هستند.
«این واقعاً اولین نمونه ما از چه چیزی است جهان انتقال به سرخ بالا جاستین پیرل، عضو تیم JADES، یکی از اعضای ناسا در موسسه علمی تلسکوپ فضایی (STScI) در بالتیمور، مریلند، در بیانیهای گفت: «ما در تلاش هستیم تا تشخیص دهیم که آیا ابرنواخترهای دوردست اساساً متفاوت هستند یا نه. بسیار شبیه چیزی است که ما در جهان نزدیک می بینیم.”

همه ابرنواخترهای مشاهده شده توسط تیم JADES، ابرنواخترهای “هسته-فروپاشی” نیستند، زمانی که ستارگان عظیم سوخت مورد نیاز برای همجوشی هسته ای را در هسته خود تخلیه می کنند و تحت گرانش خود فرو می ریزند و یک سیاهچاله یا ستاره نوترونی به دنیا می آورند.
همانطور که گفته شد، برخی از آنها ابرنواخترهای نوع Ia هستند که وقتی اجساد ستاره ای نامیده می شوند ایجاد می شوند.کوتوله های سفید” آدمخوارانه از مواد تغذیه می کند بدون ستاره همراه یا اهداکننده این ماده روی سطح کوتوله سفید تجمع می یابد تا جایی که باعث انفجار گرما هسته ای می شود که به طور کامل کوتوله سفید را محو می کند.
خروجی نور این رویدادها با همان روشنایی ذاتی یکسان است، ظاهراً بدون توجه به فاصله. این بدان معنی است که آنها می توانند به عنوان استفاده شوند خط کش های فضایی برای اندازه گیری فاصله و همچنین به عنوان نشانگر برای اندازه گیری سرعت گسترش بافت فضا عمل می کند. با این حال، اگر روشنایی ذاتی ابرنواخترهای نوع Ia در جابهجاییهای قرمز زیاد تغییر کند، کاربرد آنها در اندازهگیری فواصل کیهانی بزرگ محدود خواهد شد.
مشاهدات این تیم از نوع Ia، که حدود 11 میلیارد سال پیش فوران کرد، نشان میدهد که روشنایی آن تغییر نکرده است، حتی اگر نور آن دچار یک انتقال قرمز کیهانی شده باشد.
جهان “پیش از نوجوانی” مکانی بسیار متفاوت با آنچه امروز می بینیم بود، با محیطی بسیار شدیدتر. همچنین، از آنجایی که جهان در آن زمان عمدتاً از هیدروژن و هلیوم تشکیل شده بود، ستاره شناسان انتظار دارند ابرنواخترهای باستانی ناشی از مرگ ستارگانی را ببینند که حاوی عناصر شیمیایی سنگین یا «فلزات» بسیار کمتری نسبت به نسل کنونی هستند. ستاره های “غنی از فلز”. مثل خورشید
بنابراین، مقایسه این ابرنواخترهای باستانی با ستارگان عظیمی که در جهان محلی منفجر می شوند ممکن است به دانشمندان در درک بهتر کمک کند. چگونه ستاره ها ثروتمند می شوند در طول شکل گیری آنها از فلزات ساخته شده از ستارگان اولیه و پخش شدن آنها در فضا با مرگ آنها.
متیو سیبرت، رئیس تجزیه و تحلیل طیفسنجی ابرنواختر JADES، گفت: «ما اساساً در حال باز کردن یک پنجره جدید به جهان گذرا هستیم. از نظر تاریخی، هر زمان که این کار را انجام دادهایم، چیزهای بسیار هیجانانگیزی پیدا کردهایم – چیزهایی که انتظارش را نداشتیم.»
یافته های این تیم در یک کنفرانس مطبوعاتی ارائه شد بیست و چهل و چهارمین اجلاس انجمن نجوم آمریکا در مدیسون، ویسکانسین در روز دوشنبه (10 ژوئن).



