تلسکوپ فضایی جیمز وب رقص سیاهچاله باستانی را با کهکشان های در حال برخورد می بیند

اخترشناسان با استفاده از تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST)، “رقص” چشمگیر بین یک سیاهچاله عظیم و دو کهکشان ماهواره ای را مشاهده کردند. این مشاهدات می تواند به دانشمندان کمک کند تا درک بهتری از چگونگی تکامل کهکشان ها و سیاهچاله های کلان پرجرم در کیهان اولیه داشته باشند.
این خاص سیاهچاله بسیار پرجرم از مواد اطراف تغذیه می کند و روشن تغذیه می کند اختروش که آنقدر دور است که JWST آن را همانطور که کمتر از یک میلیارد سال بعد بود می بیند مهبانگ. اختروش با نام PJ308-21 در یک قرار گرفته است هسته فعال کهکشانی (AGN) در کهکشانی که در حال ادغام با دو کهکشان عظیم است کهکشان های ماهواره ای.
تیم نه تنها این را پیدا کرد سیاه چاله جرمی معادل دو میلیارد خورشید دارد، اما آنها همچنین دریافتند که هم اختروش و هم کهکشانهای درگیر در این ادغام بسیار تکامل یافتهاند، با توجه به اینکه زمانی که کیهان 13.8 ساله تنها یک نوزاد بود، وجود داشتند.
ادغام این سه کهکشان محتمل است به سیاهچاله کلان جرم تحویل داده شد مقادیر زیادی گاز و گرد و غبار، که رشد آن را تسهیل می کند و به آن اجازه می دهد تا به PJ308-21 ادامه دهد.
متصل: تلسکوپ فضایی جیمز وب سیاهچاله بسیار پرجرم “بسیار قرمز” را در حال رشد در جهان اولیه یافت.
“تحقیق ما نشان می دهد که هر دو سیاهچاله در مرکز انتقال قرمز بالا [early and distant] اختروش ها و کهکشان هایی که آنها را میزبانی می کنند، در اوایل میلیارد سال اول تاریخ کیهانی، با کمک محیط غنی کهکشانی روبرتو دکارلی، رهبر تیم، محقق موسسه ملی اخترفیزیک ایتالیا (INAF)، که در آن این منابع شکل گرفته است. در بیانیه ای گفت.
داده های جمع آوری شده در سپتامبر 2022 توسط JWSTابزار طیفنگار فروسرخ نزدیک (NIRSpec) به عنوان بخشی از برنامه 1554، که هدف آن مشاهده ادغام بین کهکشانی میزبان PJ308-21 و دو کهکشان ماهوارهای آن است.
دکارلی افزود که این کار نشان دهنده یک “ترن هوایی احساسی” واقعی برای تیم است که راه حل های نوآورانه ای برای غلبه بر مشکلات اولیه کاهش داده و تولید تصاویر با عدم قطعیت کمتر از 1٪ در هر پیکسل ایجاد کردند.

کوازارها زمانی متولد می شوند که سیاهچاله های بسیار پرجرم با جرم میلیون ها یا میلیاردها برابر خورشید، که در قلب کهکشان ها قرار دارند، توسط گاز و غبار فراوان احاطه شوند. این ماده یک ابر مسطح به نام an را تشکیل می دهد دیسک برافزایش که به دور سیاهچاله می چرخد و به تدریج آن را تغذیه می کند.
بزرگ نیروهای گرانشی از سیاهچاله یک قدرتمند تولید می کند نیروهای جزر و مدی در این دیسک برافزایشی که این گاز و غبار را تا دمای 120000 درجه فارنهایت (67000 درجه سانتیگراد) گرم می کند. این باعث می شود که دیسک برافزایش نور از خود ساطع کند طیف الکترومغناطیسی. این تابش اغلب می تواند درخشان تر از نور ترکیبی هر ستاره در کهکشان اطراف باشد و اختروش هایی مانند PJ308-21 را به برخی از درخشان ترین اجرام در فضا تبدیل می کند.
در حالی که سیاهچاله ها هیچ ویژگی ندارند که بتوان از آنها برای تعیین میزان تکامل آنها استفاده کرد، قرص های برافزایش آنها (و بنابراین اختروش ها) این ویژگی را دارند. در حقیقت، کهکشان ها می توانند “پیر شوند” به همین ترتیب.

کیهان اولیه پر بود از هیدروژن، سبک ترین و ساده ترین عنصر و مقداری هلیوم. این اساس اولین ستارگان و کهکشان ها را تشکیل داد، اما در طول زندگی این اجرام ستاره ای، عناصری سنگین تر از هیدروژن و هلیوم را جعل کردند، که ستاره شناسان آن را “فلزات” می نامند.
زمانی که این ستارگان به زندگی خود در یک توده عظیم پایان دادند ابرنواختر در اثر انفجار، این فلزات در سراسر کهکشان های خود پراکنده شدند و به بلوک های سازنده نسل بعدی ستارگان تبدیل شدند. در این فرآیند ستاره ها و از طریق آنها کهکشان ها به تدریج تبدیل به “سرشار از فلز”
تیم دریافت که، مانند بسیاری از AGN هاهسته فعال PJ308-21 سرشار از فلزات است و گاز و گرد و غبار اطراف آن «فتونیزه» شده است. این فرآیندی است که در آن ذرات نور، به اصطلاح فوتون هاانرژی لازم برای فرار الکترون ها از اتم ها را فراهم می کند و یون های باردار الکتریکی ایجاد می کند.

یکی از کهکشان هایی که با کهکشان میزبان PJ308-21 ادغام می شود نیز غنی از فلز است و ماده آن نیز تا حدی توسط تابش الکترومغناطیسی اختروش فوتیونیزه شده است.
فوتیونیزاسیون در کهکشان دوم قمری نیز اتفاق می افتد، اما در این مورد ناشی از انفجار است تشکیل سریع ستاره. این کهکشان دوم همچنین با کهکشان اول و AGN تفاوت دارد زیرا از نظر فلز فقیر به نظر می رسد.
به لطف NIRSpec، برای اولین بار میتوانیم در سیستم PJ308-21 باند نوری، غنی از دادههای تشخیصی ارزشمند در مورد خواص گاز نزدیک سیاهچاله در کهکشان میزبان اختروش و کهکشانهای اطراف را کاوش کنیم.» فدریکا لویاکونو، عضو تیم و اخترفیزیکدان INAF گفت. برای مثال میتوانیم انتشار اتمهای هیدروژن را ببینیم و آن را با اتمهای شیمیایی تولید شده توسط ستارهها مقایسه کنیم تا مشخص کنیم گاز چقدر از نظر فلزات غنی است.»
اگرچه نور این اختروش را از کیهان اولیه در محدوده وسیع طیف الکترومغناطیسی، از جمله نور نوری و اشعه ایکس، ترک میکند، اما تنها راه مشاهده آن در طیف مادون قرمز است.
این به این دلیل است که از آنجایی که نور بیش از 12 میلیارد سال سفر کرده تا به JWST برسد، انبساط کیهان طول موج های خود را به طور قابل توجهی “کشش” کرده است. این “نور” را به سمت “انتهای قرمز” طیف الکترومغناطیسی “انتقال” می کند، پدیده ای که به طور قابل درک به نام “انتقال به قرمز“، که توسط ستاره شناسان با “z” مشخص می شود.
JWST به دلیل حساسیت به نور مادون قرمز، قادر است اشیاء و رویدادهایی مانند PJ308-21 را با «تغییر قرمز زیاد» یا «z بالا» ببیند.
“متشکرم حساسیت JWST در فروسرخ نزدیک و میانی میتوان طیف اختروش و کهکشانهای همراه آن را با دقت بیسابقهای مطالعه کرد. جهان دورلویاکونو نتیجه گرفت. “تنها “نمای” عالی ارائه شده توسط JWST قادر به ارائه این مشاهدات است.”
تحقیقات این تیم برای انتشار در ژوئن 2024 در مجله پذیرفته شد نجوم و اخترفیزیک.




