تلسکوپ فضایی جیمز وب یک ستاره نوترونی پنهان در بقایای یک ابرنواختر را مشاهده کرد.

اخترشناسان با استفاده از تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST)، پس از کشف یک ستاره نوترونی در بقایای یک انفجار ستاره ای، به یک بازی تقریباً یک دهه ای مخفی کاری آسمانی پایان دادند.
ابرنواختر 1987A نشان دهنده بقایای یک ستاره منفجر شده است که زمانی جرمی حدود 8 تا 10 برابر خورشید داشته است. در فاصله 170000 سال نوری از ما قرار دارد ابر ماژلانی بزرگ، یک کهکشان کوتوله در همسایگی کهکشان راه شیری. ابرنواختر 1987A برای اولین بار توسط ستاره شناسان 37 سال پیش در سال 1987 مشاهده شد، از این رو جنبه عددی نام آن است. هنگامی که منفجر شد، ابرنواختر 1987A برای اولین بار زمین را با ذرات ارواح به نام نوترینو و سپس در نور روشن قابل مشاهده شد. این باعث شد که نزدیک ترین و درخشان ترین باشد ابرنواختر حدود 400 سال در آسمان شب بالای زمین مشاهده شده است.
انفجارهای ابرنواختری مانند این، مسئول کاشت فضا با عناصری مانند کربن، اکسیژن، سیلیکون و آهن هستند. این عناصر در نهایت به بلوک های سازنده نسل بعدی ستارگان و سیارات تبدیل می شوند و حتی ممکن است مولکول هایی را تشکیل دهند که ممکن است روزی به بخشی جدایی ناپذیر از زندگی آنگونه که ما می شناسیم تبدیل شوند. این انفجارها همچنین ذرات ستاره ای فشرده یا به شکل ستاره های نوترونی یا سیاه چاله ها; به مدت 37 سال، ستاره شناسان نمی دانستند کدام یک از آنها ممکن است در قلب ابرنواختر 1987A پنهان شده باشد.
مایک بارلو، استاد بازنشسته فیزیک و نجوم و بخشی از تیم پشت این کشف، به Space.com گفت: “ما برای مدت طولانی به دنبال شواهدی از یک ستاره نوترونی در گاز و غبار ابرنواختر 1987A بودیم.” . ما بالاخره شواهدی را که به دنبالش بودیم در اختیار داریم.»
چگونه یک ستاره نوترونی به مدت 4 دهه پنهان می شود؟
ستارههای نوترونی زمانی متولد میشوند که ستارگان پرجرم ذخایر سوخت مورد نیاز برای همجوشی هستهای در هستهشان را تمام کنند. این امر انرژی بیرونی را که از هسته این ستارگان جریان می یابد قطع می کند و از فروپاشی آنها تحت گرانش خود جلوگیری می کند.
هنگامی که هسته یک ستاره فرو می ریزد، انفجارهای بزرگ ابرنواختر لایه های بیرونی ستاره را می شکند و آنها را از هم جدا می کند. این یک ستاره “مرده” به وسعت متوسط شهر روی زمین، اما با جرمی در حدود یک یا دو برابر خورشید باقی میماند. ستاره در نهایت از سیالی از ذرات نوترونی تشکیل شده است که چگال ترین ماده شناخته شده در جهان است.
با این حال، ستارگان نوترونی در برابر فروپاشی کامل توسط اثرات کوانتومی که بین نوترونها در فضای داخلی آنها رخ میدهد، حفظ میشوند. این اثرات از ازدحام نوترون ها جلوگیری می کند. این به اصطلاح “فشار انحطاط نوترونی” را می توان در صورتی غلبه کرد که هسته ستاره جرم کافی داشته باشد – یا اگر یک ستاره نوترونی، پس از ایجاد، جرم بیشتری جمع کند. این امر منجر به تولد یک سیاهچاله می شود (اگر به حداقل جرم دست یابیم، این اتفاق نمی افتد.)
دانشمندان نسبتاً مطمئن هستند که جسم موجود در ابرنواختر 1987A یک ستاره نوترونی است، اما نمیتوانند این احتمال را رد کنند که این ستاره اخیراً مرده، حداقل آنطور که ما در حدود 170000 سال پیش میبینیم، جرم جمعآوری نکرده است تا تبدیل به سیاهچاله شود.
یک احتمال دیگر این بود که ماده در حال سقوط روی ستاره نوترونی جمع شده و باعث فروپاشی آن به یک سیاهچاله شده باشد. بارلو گفت، بنابراین یک سیاهچاله یک سناریوی جایگزین ممکن است. با این حال، طیفی که ماده در حال سقوط تولید میکند، نوع مناسبی از طیف برای توضیح تابش ما نیست.»

داری گرم تر میشی…
این ستاره نوترونی تازه شناسایی شده به مدت 37 سال از تشخیص دور مانده است، زیرا به عنوان یک نوزاد تازه متولد شده، هنوز توسط یک پوشش ضخیم از گاز و غبار که در جریان انفجار ابرنواختری به بیرون پرتاب شده بود، احاطه شده بود که نشان از مرگ جد ستاره اش داشت.
بارلو گفت: “تشخیص به دلیل این واقعیت که این ابرنواختر حدود نیمی از جرم خورشید را در سال های پس از انفجار متراکم کرده است، با مشکل مواجه شده است.” “این غبار به عنوان یک صفحه پنهان کننده رادیویی از مرکز Supernova 1987A عمل کرد.”
گرد و غبار در مسدود کردن نور مادون قرمز بسیار کمتر از جلوگیری از نور مرئی است. بنابراین بارلو و همکارانش برای دیدن این کفن مرگ و وارد شدن به قلب Supernova 1987A به چشم مادون قرمز بسیار حساس روی آوردند. JWST، مخصوصا تلسکوپ یک ابزار مادون قرمز میانی و طیف نگار مادون قرمز نزدیک.
شواهد مربوط به این ستاره نوترونی پنهان با انتشار عناصر آرگون و گوگرد از مرکز ابرنواختر 1987A مرتبط است. این عناصر یونیزه شده اند، یعنی الکترون هایی از اتم هایشان جدا شده است. بارلو گفت که این یونیزاسیون تنها می تواند به دلیل تشعشعات ساطع شده از یک ستاره نوترونی اتفاق بیفتد.
این انتشارات به تیم اجازه داد تا محدودیتی برای روشنایی یا درخشندگی ستاره نوترونی که زمانی پنهان بود، تعیین کنند. آنها تعیین کردند که این درخشندگی حدود یک دهم نور خورشید باشد.
این تیم ممکن است تشخیص داده باشد که یک ستاره نوترونی از سوپرنوا 1987A متولد شده است، اما هنوز همه اسرار این ستاره نوترونی حل نشده است.
این به این دلیل است که یونیزاسیون آرگون و گوگرد که به عنوان تفنگ دود کننده آنها عمل می کند می تواند توسط یک ستاره نوترونی به یکی از دو روش ایجاد شود. بادهای ذرات باردار، که توسط یک ستاره نوترونی به سرعت در حال چرخش به سرعت نزدیک به نور کشیده شده و شتاب گرفته اند، ممکن است با مواد ابرنواختر اطراف برهم کنش داشته باشند و باعث یونیزه شدن شوند. یا نور فرابنفش و اشعه ایکس که از سطح ستاره نوترونی داغ میلیونها درجه ساطع میشود، ممکن است الکترونها را از اتمهای موجود در قلب این بقایای ستارهای جدا کرده باشد.
اگر سناریوی اول درست باشد، ستاره نوترونی در قلب ابرنواختر 1987A در واقع یک تپ اختر است که اطراف آن را احاطه کرده است. باد تپ اختر سحابی. تپ اخترها ستاره های نوترونی تقریباً در حال چرخش هستند. با این حال، اگر سناریوی اخیر دستور العمل صحیحی برای این گسیلها باشد، این ابرنواختر مجاور یک ستاره نوترونی «برهنه» یا «برهنه» را به دنیا آورده است که سطح آن مستقیماً در معرض فضا قرار خواهد گرفت.
بارلو پیشنهاد کرد که محققان می توانند با انجام مشاهدات مادون قرمز اضافی از قلب ابرنواختر 1987A با ابزار NIRSpec JWST، بین یک ستاره نوترونی برهنه و یک ستاره پوشیده شده در یک سحابی باد تپ اختری تمایز قائل شوند.
وی در پایان گفت: ما اکنون برنامه ای داریم که داده ها را جمع آوری می کند که داده هایی با وضوح 3 یا 4 برابر در محدوده مادون قرمز نزدیک دریافت می کند. بنابراین با بدست آوردن این داده های جدید، ممکن است بتوانیم بین 2 مدلی که برای توضیح انتشار ستاره های نوترونی پیشنهاد شده اند، تمایز قائل شویم.
تحقیقات این تیم پنجشنبه (22 فوریه) در مجله منتشر شد علوم پایه.



