تلسکوپ فضایی وب جیمز قبل از بلع ستارگان در کهکشان های گرد و غبار ، سیاه چاله هایی را با صبر و حوصله پیدا می کند

اخترشناسان تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST) را در معرض اولین فلاش های خود در مورد رویدادهای بومی و مبارزات جهان قرار داده اند: ستاره ها از هم جدا شده و توسط سیاهچاله ها بلعیده اند. این تلسکوپ کیهانی قدرتمند دریافت که سیاه چاله های درگیر در این قتل های ستاره در انتظار پیش بینی ، خواب آلودگی در کهکشان های گرد و غبار تا زمان نزدیک شدن به قربانیانشان است.
این تیم با استفاده از تلسکوپ فضایی جیمز (JWST) ، روی چندین مورد از این جزر و مد بر روی جزر و مد در کهکشانهای گرد و غبار و پیچیده متمرکز شده است. TDE هنگامی اتفاق می افتد که یک سیاه چاله بیش از حد در قلب یک کهکشانی به یک ستاره در حال عبور متصل می شود و آن را می شکند و یک انفجار بزرگ از انرژی را آزاد می کند. پس از مشاهده اولین TDE در دهه 1990 از اشعه ایکس اشعه ایکس اشعه ایکس ، اشعه ایکس ، All-Ray ، اخترشناسان حدود 100 رویداد ستاره ای دلسرد کننده را کشف کرده اند.
این هیجان انگیز است که این مشاهدات JWST TDE نشان می دهد که این حوادث خشن و قدرتمند می توانند در کهکشان هایی که توسط گازهای متراکم و گرد و غبار پوشانده شده اند ، رایج باشد ، به این معنی که در حال حاضر از منظره پنهان شده اند.
مگان ماسترسون ، رهبر تیم تیم و محقق انستیتوی فناوری ماساچوست گفت: “این اولین مشاهدات TDE از JWST است و آنها مانند آنچه ما تا به حال دیده ایم نیست.” “ما آموخته ایم که آنها واقعاً از تجمع سیاهچاله ها تغذیه می کنند و به نظر نمی رسد مانند محیطی در اطراف سیاهچاله های فعال فعال باشد.
“این واقعیت که اکنون ما قادر به کشف آنچه در واقع این محیط خواب سیاهچاله ها به نظر می رسد ، جنبه مهیج است.”
چگونه یک سیاه چاله بیش از حد رژیم غذایی خود را از ستاره ها پنهان می کند؟
TDE از زمانی شروع می شود که مدار ستاره آن را به یک سیاه چاله بیش از حد با میلیون ها میلیون یا حتی میلیارد دلار بزرگتر از خورشید نزدیک می کند. این توده عظیم تأثیر گرانشی بزرگی ایجاد می کند ، که به نوبه خود نیروهای جزر و مدی قدرتمند را با ستاره محکوم ایجاد می کند.
این باعث می شود که ستاره به صورت افقی به صورت افقی و به صورت عمودی کشش شود ، فرآیندهای دانشمندان به نام “اسپاگتی”.
با این حال ، این خمیر ستاره مستقیماً به سیاه چاله نمی افتد. در عوض ، یک ابر چرخان و مسطح در اطراف سیاه چاله به نام “دیسک لهجه” تشکیل می دهد ، که به تدریج مواد را به تیتانیوم فضایی ارسال می کند. همان نیروهای جزر و مدی که ستاره اسپاگتیت را ایجاد می کند باعث می شود دیسک Actenta به شدت بدرخشد.
در همین حال ، بخش اعظم پارچه ای که ستاره مرده را تشکیل می دهد ، به قطب های سیاه چاله است ، جایی که تقریباً به سرعت نور شتاب می یابد و به عنوان جت های پر انرژی دور می شود. این جت ها همچنین تابش الکترومغناطیسی را منتشر می کنند و به روشنایی که باعث می شود TDE به طور قابل ملاحظه ای در طیف الکترومغناطیسی باشد ، کمک می کند.
بیشتر TDE ها با تابش نوری و X -ray ناشی از کهکشان ها با گاز و گرد و غبار نسبتاً کمی مشاهده می شوند. با این حال ، دیدن این وقایع در کهکشان هایی با جاسوسان غلیظ ضخیم دشوارتر است.
این امر به این دلیل است که گرد و غبار و گاز می توانند تابش الکترومغناطیسی را در طول موجهای نوری و X -ray جذب کنند. بنابراین ، TDE که در این کهکشان ها رخ می دهد به راحتی از دست می رود. با این حال ، نور مادون قرمز به راحتی نسبت به ابرهای گرد و غبار جذب می شود -و JWST به سادگی حساس ترین تلسکوپ مادون قرمز است که تاکنون ایجاد شده است.
تیم بررسی ، تلسکوپ فضایی 10 میلیارد دلاری را بر روی چهار کهکشان گرد و غبار متمرکز کرد که تصور می شد TDE رخ داده است. در حقیقت ، JWST که در این کهکشان ها یافت می شود ، اثر انگشت مادون قرمز از سیاهچاله های Super -Grease که پارچه ستاره را از دیسک لهجه جذب می کند.
اثر انگشت صحنه جنایت فضایی
در حقیقت ، این تیم از JWST برای تأیید TDE در این کهکشانهای گرد و غبار با استفاده از یک مسئله مادون قرمز بسیار خاص استفاده می کند که تنها می تواند نتیجه سیاهچاله ها باشد. این “اثر انگشت” زمانی ایجاد می شود که مقدار زیادی از تابش از دیسک اعتباربخشی الکترونهای سیاه چاله از اتم های اطراف دهانه سیاه ، بنابراین آنها را یون می کند. به طور خاص ، یونیزاسیون نئون باعث آزاد شدن تابش مادون قرمز در طول موج بسیار خاص می شود. JWST ممکن است متوجه این مسئله Telltale شود.
ماترسون گفت: “هیچ چیز دیگری در جهان وجود ندارد که این گاز را برای این انرژی ها هیجان زده کند ، به جز تجمع سیاهچاله ها.”
این تیم 12 مکان مظنون TDE را بررسی می کند و این اثر انگشت نئون را در چهار مورد از آنها پیدا می کند. این شامل نزدیکترین TDE به زمین کشف شده تا کنون ، واقع در یک کهکشان واقع در 130 میلیون سال نوری است.

تأیید تجمع بیش از حد یک سیاه چاله در این کهکشان ها فقط اولین قدم برای تیم بود. مورد بعدی در دستور کار این بود که آیا این سیاهچاله ها دائماً سیاه چاله های “فعال” را با عرضه مداوم گاز و گرد و غبار می خوردند ، یا اگر غول های خواب آلود قبل از زنگ زدن به شام ستاره فوران کردند ، منتظرند تا ستاره ها را پاره کنند.
JWST متوجه تفاوت های کلیدی بین ماده در این کهکشان ها و گرد و غبار در کهکشانهای فعال شد ، که در آن یک سیاه چاله بیش از حد دائماً از مواد اطراف تغذیه می کند. کهکشانهای فعال معمولاً توسط ابرهای دست و پا گیر و گرد و غبار به شکل جریان در اطراف سیاهچاله های فوق العاده آنها میزبانی می شوند. با این حال ، این تیم دریافت که هر چهار کهکشان گرد و غبار که با JWST آزمایش شده اند ، مدل های مختلفی را در مقایسه با کهکشانهای فعال معمولی نشان می دهند.
این بدان معناست که سیاهچاله های فوق العاده ماس در این چهار کهکشان به شدت پیچیده شده در خواب فراتر از ستاره هایی قرار می گیرند که هنگام ورود به منطقه در آن جشن می گرفتند و نابود می شدند.
ماسترسون گفت: “با هم ، این مشاهدات می گویند که تنها چیزی که این شعله های آتش می تواند باشد TDE است.”
قدم بعدی برای اخترشناسان یافتن TDE های کم نور تر خواهد بود. این می تواند به آنها در درک بهتر این وقایع کمک کند و تعیین کند که چند سیاهچاله های فوق العاده مواد ستاره ای سوپر مارش را جذب می کنند و چه مقدار از آنها تف می کنند. افزایش داده ها همچنین می تواند به فرایند TDE چقدر طول می کشد ، و همچنین به رمزگشایی برخی از خصوصیات اساسی سیاهچاله های فوق العاده ، مانند سرعتی که در آن می چرخند و چقدر گسترده هستند ، کمک می کند.
ماسترسون توضیح داد: “روند واقعی یک سیاهچاله که تمام این مواد ستاره را از دست می دهد ، مدت زمان زیادی طول می کشد.” “این یک روند فوری نیست. و ما امیدواریم که بتوانیم بررسی کنیم که این روند چقدر طول می کشد و چگونه این محیط به نظر می رسد. هیچ کس نمی داند زیرا ما تازه شروع به یافتن و مطالعه این رویدادها کرده ایم.”
مطالعات این تیم روز پنجشنبه (24 ژوئیه) در نامه های مجله اخترفیزیکی منتشر شد.




