تلسکوپ پرتو ایکس ناسا روی نزدیکترین ستاره مرده با سرعت چرخش به زمین وزن می کند.

با استفاده از a ناسا یک تلسکوپ پرتو ایکس نصب شده در ایستگاه فضایی بین المللی (ISS) ستاره شناسان یک ستاره مرده به سرعت در حال چرخش را که قلب نزدیک ترین تپ اختر میلی ثانیه ای به زمین را نشان می دهد، اندازه گیری کردند.
مثل همه ستاره های نوترونی، تپ اخترها زمانی متولد می شوند که ستارگان پرجرم می میرند، اما چیزی که واقعاً میلی ثانیه ها را تعریف می کند تپ اخترها جدا این واقعیت است که آنها صدها بار در ثانیه می چرخند. همانطور که آنها این کار را انجام می دهند، پرتوهای تابش و ماده از قطب های این ستارگان مرده به بیرون پرتاب می شوند و سراسر جهان را فرا می گیرند و تپ اخترها را شبیه “فانوس های دریایی کیهانی” قدرتمند می کنند.
PSR J0437-4715 (PSR J0437) که در فاصله 510 سال نوری از زمین در صورت فلکی Pictor قرار دارد، نزدیکترین نمونه از یک تپ اختر میلی ثانیه ای به ما است. منظومه شمسی و درخشان ترین نمونه از چنین جسمی در آسمان شب. PSR J0437 174 بار در ثانیه می چرخد، به این معنی که هر 5.75 میلی ثانیه یک بار با اشعه ایکس و امواج رادیویی زمین را منفجر می کند. این پالس ها به قدری منظم هستند که مانند سایر تپ اخترها، از این فانوس سریع کیهانی می توان برای نگه داشتن زمان استفاده کرد.
دانشمندان اکنون می دانند که ستاره نوترونی تشکیل دهنده PSR J0437 14 مایل (22.5 کیلومتر) عرض و جرمی معادل 1.4 برابر خورشید دارد. تیم همچنین داغ را کشف کرد قطب های مغناطیسی ستارههای نوترونی در هم راستا نیستند و مستقیماً در مقابل یکدیگر نیستند.
متصل: ستاره نوترونی «افراطی» با چرخش سریع توسط کارآموز تحقیقاتی نیروی دریایی ایالات متحده کشف شد
برای جمعآوری اندازهگیریهای جدید PSR J0437، تیم به ناسا روی آورد کاوشگر ترکیب داخلی ستاره نوترونی (NICER) که به ISS متصل است. آنها این داده های اشعه ایکس را با یک روش مدل سازی به نام “مدل سازی پروفایل پالس” مورد بررسی قرار دادند و سپس شبیه سازی هایی از PSR J0437 را با استفاده از ابررایانه ملی هلندی اسنلیوس ایجاد کردند.
«قبلاً امیدوار بودیم بتوانیم شعاع را دقیقاً محاسبه کنیم. و بسیار عالی خواهد بود اگر بتوانیم نشان دهیم که قطب های مغناطیسی داغ دقیقاً در مقابل یکدیگر روی سطح ستاره نیستند.” در بیانیه ای گفت. “و ما فقط توانستیم هر دو را انجام دهیم!”

افراطی ترین ستاره ها
وقتی سوخت ستارگانی با جرم بین هشت تا 25 برابر خورشید تمام می شود، پس از میلیاردها سال وجود، دیگر نمی توانند کار کنند. سوخت هسته ای در هسته آنها. این نه تنها بیشتر انرژی را که ستاره ساطع می کند قطع می کند، بلکه جریان بیرونی فشار تشعشع را نیز متوقف می کند.
در طول حیات یک ستاره، این فشار تشعشعی آن را در برابر فشار داخلی گرانش خود پشتیبانی می کند. این بدان معناست که وقتی سوخت آن تمام می شود، ستاره دیگر نمی تواند خود را از فروپاشی گرانشی محافظت کند. هنگامی که هسته فرو می ریزد، این فرآیند امواج ضربه ای را از طریق لایه های بیرونی ستاره می فرستد و باعث می شود انفجار ابرنواختر که بیشتر جرم ستاره را به خود اختصاص می دهد. صرف نظر از جرم اولیه ستاره، ستاره نوترونی حاصل با a متولد خواهد شد زیاد محدوده باریکتری از جرمها، از یک تا دو برابر جرم خورشید.
با این حال، فروپاشی این هسته ستاره ای در حال مرگ، عرض ستاره نوترونی مولد را به حدود 12 مایل (20 کیلومتر) کاهش می دهد. بنابراین، ماده ای که از یک ستاره نوترونی تشکیل شده است به قدری متراکم است که یک حبه قند از آن به زمین آورده می شود 1 میلیارد تن وزن دارد – این وزن حدود 2500 برابر وزن ساختمان امپایر استیت است.

نتیجه دیگری از انقباض سریع الف وجود دارد هسته ستاره ای برای تولد یک ستاره نوترونی به دلیل حفظ تکانه زاویه ای، کاهش شدید شعاع منجر به افزایش سرعت چرخش باقیمانده ستاره می شود. این شبیه به یک اسکیت باز روی یخ است که بازوها را برای افزایش سرعت یک پیروت می کشد.
ستارگان نوترونی که تپ اخترها را تشکیل می دهند نیز می توانند از یک ستاره دیگر افزایش سرعت بیشتری دریافت کنند. وقتی ستاره نوترونی و ستاره همراه به اندازه کافی نزدیک باشند، ستاره اول می تواند مواد را از دومی دفع کند. این ماده ستاره ای حرکت زاویه ای را با خود حمل می کند که باعث افزایش بیشتر آن می شود سرعت چرخش ستاره نوترونی
PSR J0437 نیز ممکن است درگیر بوده باشد آدمخواری ستاره ای در گذشته به سرعت چرخش 174 دور در ثانیه می رسید. گواه این واقعیت این است که همدمی غنی از هلیوم دارد یک ستاره کوتوله سفید با جرمی تنها یک چهارم جرم خورشید، که به نظر می رسد لایه های بیرونی آن برداشته شده است.
در حالی که بسیاری از اندازهگیریهای PSR J0437 درک دانشمندان از چگونگی شکلگیری این اجرام را تأیید کردهاند، این تپاختر میلیثانیهای شگفتانگیز بود. جرم PSR J0437 به تیم نشان می دهد که حداکثر جرم ستارگان نوترونی ممکن است کمتر از آن چیزی باشد که برخی تئوری ها پیش بینی می کنند.
این به نوبه خود به خوبی با مشاهدات مطابقت دارد امواج گرانشی به نظر می رسد که آنها پیشنهاد می کنند.
تحقیقات این تیم بود منتشر شده که در سلسله از پیش بازبینی شده اسناد در سایت مخزن arXiv و ج مجله اخترفیزیک.



