تند کشیدن به راست اما مطابقت ندارد؟ چرا الگوریتم های دوستیابی آنلاین در مورد محبوبیت هستند، نه سازگاری

در عصر دیجیتال، یافتن عشق از برخوردهای تصادفی به الگوریتم های محاسبه شده تبدیل شده است. بیش از دو زوج از هر پنج زوج برای اولین بار در سال 2017 به صورت آنلاین ملاقات کردند، در حالی که تنها یک نفر از هر پنج زوج از طریق دوستان با یکدیگر آشنا شدند. در حالی که اعتراف به کسی که در اوایل دهه 2000 با شریک زندگی خود به صورت آنلاین ملاقات کرده اید، عجیب و شرم آور بود، اما اکنون بسیار رایج است. در واقع، بسیاری از جوانان حتی نمی‌دانند چگونه می‌توانند با شرکای عاشقانه جدید ملاقات کنند.

در حالی که دوستیابی آنلاین روی کاغذ عالی به نظر می رسد، در واقعیت می تواند برای بسیاری مشکل ساز باشد – مگر اینکه محبوب باشید.

محققان دانشگاه کارنگی ملون و دانشگاه واشنگتن اخیراً تعصب بزرگ در این کوپیدهای دیجیتال را برجسته کردند. مطالعه آنها نشان می‌دهد که کاربران محبوب‌تر و جذاب‌تر پلتفرم‌های دوستیابی آنلاین ترجیح داده می‌شوند و سؤالاتی در مورد انصاف در همسریابی دیجیتال ایجاد می‌کند. در نگاه اول، این امر بدیهی به نظر می رسد، زیرا مردم افراد جذاب را دوست دارند. اما این تعصب کاربر نیست – این الگوریتم است.

تیم با تجزیه و تحلیل بیش از 240000 نمایه کاربر در یک پلت فرم اصلی دوستیابی آسیایی، یک روند واضح پیدا کرد: میانگین نمرات جذابیت بالاتر، احتمال ارجاع کاربر توسط این پلت فرم را افزایش می دهد. الگوریتم.

سو-هانگ چو، استاد دانشکده تجارت تپر کارنگی ملون که در این مطالعه مشارکت داشت، خاطرنشان کرد: «دوست‌یابی آنلاین به سرعت رشد کرده است – به ویژه در طول همه‌گیری COVID-19.

اگرچه پلتفرم‌های دوستیابی به کاربران اجازه می‌دهند تا با دیگران ارتباط برقرار کنند، اما سؤالاتی در مورد عادلانه بودن الگوریتم‌های توصیه آنها باقی می‌ماند.»

تجارت عاشقانه آنلاین

اصل معضل در اهداف دوگانه این پلتفرم ها نهفته است. از یک طرف، هدف اعلام شده کمک به کاربران برای یافتن ارتباطات معنادار وجود دارد. به بازاریابی Tinder یا Bumble نگاه کنید: پیام های آنها حول محور یافتن شریک عاشقانه مناسب می چرخد شما. از سوی دیگر، پلتفرم‌ها باید از طریق تبلیغات، اشتراک‌ها و خریدهای درون‌برنامه درآمدزایی کنند. این دوگانگی می تواند منجر به تضاد منافع شود و به طور بالقوه تعامل کاربر را بر احتمال یافتن یک تطابق کامل در اولویت قرار دهد.

این البته برای افرادی که سوایپ کرده اند چیز جدیدی نیست برنامه های دوستیابی برای مدتی این ایده که بازی تقلبی است کاملاً گسترده است. اما اگر اپلیکیشنی وجود داشته باشد که از الگوریتم های تعامل برای تصمیم گیری اینکه چه کسی باید برای دیگران بیشتر دیده شود، استفاده نمی کرد، چه؟

محققان مدلی را برای بررسی انگیزه‌های توصیه به کاربران محبوب، ایجاد کردند، که حداکثر درآمد را با حداکثر کردن مسابقه مقایسه می‌کند. یافته های آنها این را به صورت فرضی نشان می دهد برنامه دوستیابی که توصیه‌های بی‌طرفانه با دید یکسان برای همه کاربران ارائه می‌دهد، منجر به درآمد کمتر و، کاملاً شگفت‌آور، تطابق کمتر می‌شود. به نظر می رسد کاربران محبوب برای ایجاد تعامل و از قضا، مسابقات موفق بسیار مهم هستند، به شرطی که در دسترس کاربر معمولی باشند.

جالب توجه است، این مطالعه نشان می دهد که تعصبات محبوبیت در پلتفرم های دوستیابی ممکن است بسته به چرخه زندگی پلت فرم متفاوت باشد. در مراحل اولیه، نرخ تطابق بالا برای ایجاد شهرت و جذب کاربران جدید حیاتی است. با این حال، همانطور که پلتفرم‌ها تکامل می‌یابند، ممکن است تاکید بر روی درآمدزایی تغییر کند و سوگیری محبوبیت را تقویت کند.

Tinder از زمانی که Match Group در سال 2015 عمومی شد، هر سال درآمد بیشتری ایجاد کرده است. به کاربران پولی ویژگی‌ها و ابزارهایی ارائه می‌شود که به آنها امکان می‌دهد دید خود را به موارد مشابه افزایش دهند. انجام داد 1.79 میلیارد دلار در سال 2022.

این ممکن است توضیح دهد که چرا افرادی که چند سال پیش مقدار مناسبی از مسابقات را دریافت می کردند، اکنون از این که متوجه می شوند تقریباً هیچ کس به آنها توجه نمی کند شوکه شده اند. اینطور نیست که آنها یک شبه زشت شدند، بلکه الگوریتم یا “بازی” تغییر کرد. این است ثروتمندان ثروتمندتر می شوند و فقرا فقیرتر می شوند و کاربران برنامه دوستیابی به طور فزاینده ای مجبور به پرداخت هزینه برای بازی می شوند.

البته، دوستیابی حتی قبل از برنامه های دوستیابی هرگز “عادلانه” نبود. برخی افراد به طور طبیعی بسیار جذاب هستند، بنابراین توجه بیشتری را به خود جلب می کنند. با این حال، چیزی برای گفتن وجود دارد که چگونه برنامه های دوستیابی این شکاف جذابیت را به روشی غیرطبیعی افزایش می دهند.

محققان بر این باورند که حد وسطی امکان پذیر است که برای تجارت و همچنین مصرف کننده معمولی خوب باشد.

موسی ارن سلدیر، که دکترا بود، توضیح می‌دهد: «یافته‌های ما نشان می‌دهد که یک پلت‌فرم دوست‌یابی آنلاین می‌تواند درآمد و شانس کاربران را برای یافتن شرکای دوستیابی همزمان افزایش دهد. دانشجوی دانشکده تجارت تپر کارنگی ملون زمانی که او این مطالعه را رهبری می کرد.

این پلتفرم‌ها می‌توانند از نتایج ما برای درک رفتار کاربر استفاده کنند و می‌توانند از مدل ما برای بهبود سیستم‌های توصیه خود استفاده کنند.»

الینا هوانگ، دانشیار دانشگاه واشنگتن، پیامدهای گسترده تر کار آنها را برجسته می کند. همین مدل به طور بالقوه می‌تواند فراتر از برنامه‌های دوستیابی به مناطق دیگری که سیستمی از مشوق‌ها و تعاملات گسترده با کاربر وجود دارد، گسترش یابد.

او می‌گوید: «تحقیق ما نه تنها انصاف و تعصب در دوستیابی آنلاین را روشن می‌کند، بلکه مدل جدیدی را برای پیش‌بینی تصمیم‌های کاربر ارائه می‌دهد.

اگرچه این مطالعه بر روی یک پلتفرم خاص از آسیا متمرکز است، بینش ها و مدل های توسعه یافته در انواع پلتفرم های خواستگاری آنلاین قابل استفاده است. این تیم خواستار شفافیت بیشتر در نحوه عملکرد الگوریتم‌های دوست‌یابی است و نیاز به تحقیقات بیشتر برای ایجاد تعادل بین رضایت کاربر، اهداف درآمد و طراحی الگوریتم اخلاقی را برجسته می‌کند.

یافته ها در مجله ظاهر شد مدیریت عملیات تولید و خدمات.