میوه‌ها و سبزیجاتی که در مزارع و باغ‌های شهری کشت می‌شوند دارای ردپای کربن هستند که به طور متوسط شش برابر بیشتر از محصولات معمولی است.
با این حال، چندین محصول کشت شده در این شهر در شرایط خاص با کشاورزی معمولی برابری می کنند یا بهتر عمل می کنند. گوجه‌فرنگی‌هایی که در خاک زمین‌های باز شهری رشد می‌کنند، شدت کربن کمتری نسبت به گوجه‌فرنگی‌های کشت‌شده در گلخانه‌های معمولی دارند، در حالی که تفاوت در انتشار بین کشاورزی معمولی و شهری برای محصولاتی که از طریق هوا منتقل می‌شوند مانند مارچوبه از بین می‌رود.
«استثناهایی که توسط مطالعه ما آشکار شد نشان می‌دهد که کشاورزان شهری می‌توانند تأثیر خود را بر آب و هوا با کشت محصولاتی که معمولاً گلخانه ای رشد کرده است جیسون هاوز، دانشجوی دکترا در دانشکده محیط زیست و پایداری دانشگاه میشیگان و یکی از نویسندگان این مطالعه در ژورنال، می‌گوید: یا توسط هوا حمل می‌شود، علاوه بر ایجاد تغییراتی در طراحی و مدیریت سایت. شهرهای طبیعی.
“کشاورزی شهری دارای مزایای اجتماعی، تغذیه ای و زیست محیطی متنوعی است که آن را به یکی از ویژگی های جذاب شهرهای پایدار آینده تبدیل می کند. این کار راه‌هایی را روشن می‌کند تا اطمینان حاصل شود که کشاورزی شهری برای آب و هوا و همچنین مردم و مکان‌هایی که به آن خدمت می‌کند، سود می‌رساند.»
کشاورزی شهری، عمل کشاورزی در محدوده یک شهر، به طور فزاینده ای در سطح جهانی محبوب می شود و به عنوان راهی برای پایدارتر کردن شهرها و سیستم های غذایی شهری معرفی می شود. بر اساس برخی برآوردها، بین 20 تا 30 درصد از جمعیت شهری جهان به نوعی کشاورزی شهری مشغول هستند.
علیرغم شواهد قانع کننده برای فواید اجتماعی و تغذیه ای کشاورزی شهری، ردپای کربن آن هنوز مورد مطالعه قرار نگرفته است. اکثر مطالعات منتشر شده قبلی بر روی اشکال انرژی بر UA با فناوری بالا متمرکز شده اند – مانند مزارع عمودی و گلخانه های پشت بام – اگرچه اکثر مزارع شهری کاملاً با فناوری پایین هستند: محصولاتی که در خاک در زمین های باز رشد می کنند.
هدف مطالعه جدید پر کردن برخی از شکاف های دانش با مقایسه ردپای کربن مواد غذایی تولید شده در سایت های کشاورزی شهری با فناوری پایین با محصولات معمولی بود. این مطالعه از داده‌های 73 مزرعه و باغ شهری در پنج کشور استفاده کرد و بزرگترین مطالعه منتشر شده در مقایسه ردپای کربن در کشاورزی شهری و متعارف است.
سه نوع سایت کشاورزی شهری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت: مزارع شهری (به صورت حرفه ای مدیریت شده و بر تولید غذا متمرکز شده است)، باغ های فردی (قطعات کوچک مدیریت شده توسط باغبانان فردی) و باغ های جمعی (فضاهای مشترک مدیریت شده توسط گروه های باغبان).
برای هر مکان، محققان انتشار گازهای گلخانه ای تغییر اقلیم مرتبط با مواد و فعالیت های مزرعه را در طول عمر مزرعه محاسبه کردند. انتشار بر حسب کیلوگرم از دی اکسید کربن معادل در هر وعده غذا، سپس با غذاهایی که با استفاده از روش‌های مرسوم رشد می‌کردند مقایسه شد.
به طور متوسط، غذای تولید شده از طریق کشاورزی شهری، 0.42 کیلوگرم معادل دی اکسید کربن در هر وعده تولید می کند، که شش برابر بیشتر از 0.07 کیلوگرم CO2e در هر وعده تولید معمولی است.
بنجامین گلدشتاین، یکی از نویسندگان این مطالعه، استادیار دانشکده محیط زیست و پایداری، گفت: «با ارزیابی ورودی‌ها و خروجی‌های واقعی در سایت‌های کشاورزی شهری، ما توانستیم تأثیر تغییرات آب و هوایی هر دسته از محصولات را تعیین کنیم. این مجموعه داده نشان می‌دهد که کشاورزی شهری انتشار کربن بالاتری در هر وعده میوه یا سبزی نسبت به کشاورزی معمولی دارد – به استثنای چند مورد.
جاشوا نیول، استاد و یکی از مدیران مرکز سیستم های پایدار در SEAS، بخشی از پروژه را در دانشگاه میشیگان رهبری کرد. محققان یک تیم بین المللی از همکاران از دانشگاه های نزدیک به سایت های مختلف تولید مواد غذایی تشکیل دادند.
محققان کشاورزان و باغداران را در سایت‌های کشاورزی شهری در فرانسه، آلمان، لهستان، بریتانیا و ایالات متحده به عنوان شهروند دانشمند استخدام کردند و از ثبت روزانه روزانه برای ثبت نهاده‌ها و برداشت‌ها از سایت‌های تولید مواد غذایی خود در طول فصل 2019 استفاده کردند. .
نهاده‌های سایت‌های کشاورزی شهری به سه دسته اصلی تقسیم می‌شوند: زیرساخت‌ها (مانند بسترهای مرتفع که در آن غذا رشد می‌کند یا مسیرهای بین کرت‌ها)، منابع (شامل کمپوست، کود، پارچه کنترل علف‌های هرز، و بنزین برای ماشین‌آلات)، و آب برای آبیاری.
گلدشتاین می‌گوید: «بیشتر تأثیرات آب‌وهوایی مزارع شهری به دلیل مصالحی است که برای ساخت آن‌ها استفاده می‌شود – زیرساخت‌ها». «این مزارع معمولاً فقط برای چند سال یا یک دهه کار می‌کنند، بنابراین گازهای گلخانه‌ای که برای تولید این مواد استفاده می‌شوند به طور مؤثر استفاده نمی‌شوند. از طرف دیگر کشاورزی متعارف بسیار کارآمد و رقابت با آن سخت است.”
او می‌گوید برای مثال، مزارع معمولی اغلب یک محصول را با استفاده از آفت‌کش‌ها و کودها کشت می‌کنند که در نتیجه بازدهی بیشتر و کاهش ردپای کربن در مقایسه با مزارع شهری حاصل می‌شود.
محققان سه روش برتر را شناسایی کردند که برای رقابتی کردن کشاورزی شهری با فناوری پایین با کشاورزی معمولی از نظر انتشار کربن حیاتی است:
- عمر زیرساخت ها را افزایش دهید. عمر مواد و سازه های UA مانند تخت های مرتفع، زیرساخت های کمپوست سازی و سوله ها را افزایش دهید. یک تخت مرتفع که به مدت پنج سال استفاده می شود تقریباً چهار برابر تأثیر محیطی در هر وعده غذا نسبت به تخت برجسته ای که برای 20 سال استفاده می شود، دارد.
- از زباله های شهری به عنوان ورودی UA استفاده کنید. کربن را با درگیر شدن در “همزیستی شهری” حفظ کنید، که شامل حیات دوم به مواد مستعمل مانند زباله های ساختمانی و زباله های تخریب است که برای ساخت و سازهای جدید نامناسب اما بالقوه برای UA مفید هستند. شناخته شده ترین رابطه همزیستی بین شهرها و UA، کمپوست سازی است. این دسته همچنین شامل استفاده از آب باران و آب خاکستری بازیافت شده برای آبیاری است.
- سطوح بالایی از مزایای اجتماعی ایجاد کنید. در یک نظرسنجی که برای این مطالعه انجام شد، کشاورزان و باغداران UA گزارش دادند بهبود سلامت روان، رژیم غذایی و شبکه های اجتماعی. به گفته نویسندگان این مطالعه، اگرچه افزایش این محصولات «غیرغذایی» UA باعث کاهش ردپای کربن آن نمی‌شود، «فضاهای در حال رشدی که مزایای اجتماعی را به حداکثر می‌رسانند ممکن است بهتر از کشاورزی معمولی باشد، وقتی مزایای UA به طور کلی در نظر گرفته شود».
نویسندگان دیگر از دانشگاه مک گیل، دانشگاه پاریس-ساکلی و گروه آگرواکولوژی و تحقیقات محیطی در فرانسه، دانشگاه کنت در بریتانیا، تحقیقات ILS در آلمان، دانشگاه شهر نیویورک و دانشگاه آدام میکیویچ در لهستان هستند.
شورای تحقیقات اقتصادی و اجتماعی بریتانیا، وزارت آموزش و تحقیقات فدرال آلمان، آژانس تحقیقات ملی فرانسه، بنیاد ملی علوم ایالات متحده، مرکز ملی علمی لهستان و برنامه تحقیق و نوآوری Horizon 202 اتحادیه اروپا، بودجه این کار را تامین کردند.
منبع: دانشگاه میشیگان
