تپه: آب و هوای آراکیس می تواند در مورد جستجوی سیارات فراخورشیدی قابل سکونت به ما بگوید

تلماسه فرانک هربرت یک داستان علمی تخیلی حماسی است که پیامی محیطی در هسته آن دارد. رمانها و فیلمها در سیاره بیابانی آراکیس اتفاق میافتند، که شخصیتهای مختلف رویای تبدیل آن به دنیای سبزتر را در سر میپرورانند. مریخ امروز.
ما Arrakis را با استفاده از a مدل آب و هوا، یک برنامه کامپیوتری شبیه به برنامه هایی که برای پیش بینی آب و هوا استفاده می شود. ما دریافتیم که جهانی که هربرت درست کرده بود، مدتها قبل از اینکه مدلهای آب و هوایی وجود داشته باشد، بسیار دقیق است – و اگر نه مهمان نواز، قابل سکونت خواهد بود.
با این حال، آراکیس همیشه یک بیابان نبود. در Dune Lore، 91٪ از سیاره زمانی توسط اقیانوس ها پوشیده شده بود تا اینکه یک فاجعه باستانی منجر به بیابان شدن آن شد. آب باقیمانده توسط ماهی قزل آلای شنی، یک گونه مهاجم که به آراکیس آورده شد، بیشتر حذف شد. آنها پخش می شوند و مایع را به داخل حفره های اعماق زیرزمین می برند و باعث می شوند سیاره به طور فزاینده ای خشک شود.
متصل: «تلماسه: قسمت دوم» تلاش میکند نبض خود را در یک نمایش علمی تخیلی خستهکننده پیدا کند (بررسی)

برای اینکه ببینیم یک اقیانوس بزرگ برای آب و هوا و قابلیت سکونت این سیاره چه معنایی دارد، اکنون از همان مدل آب و هوایی استفاده کردیم – قرار دادن اقیانوس بدون تغییر عوامل دیگر.
زمانی که بیشتر اراکیس دچار سیل می شود، تخمین می زنیم که میانگین دمای کره زمین تا 4 درجه سانتی گراد کاهش می یابد. این بیشتر به این دلیل است که اقیانوس ها رطوبت را به جو اضافه می کنند که منجر به برف بیشتر و مطمئناً می شود انواع ابرکه هر دو انرژی خورشیدی را به داخل منعکس می کنند فضا. اما این نیز به این دلیل است که اقیانوس ها از زمین و (فرض می کنیم) در Arrakis “هالوژن” منتشر می کنند که سیاره را خنک کنید با تخریب ازن، یک گاز گلخانه ای قدرتمند که آراکیس به طور قابل توجهی بیشتر از زمین خواهد داشت.

جای تعجب نیست که جهان اقیانوس 86 برابر مرطوب تر است زیرا آب زیادی از اقیانوس ها تبخیر می شود. این بدان معنی است که گیاهان می توانند رشد کنند زیرا آب دیگر منبع محدودی نیست، همانطور که در صحرای آراکیس وجود دارد.
دنیای مرطوب تر، پایدارتر خواهد بود
اقیانوس ها همچنین دمای شدید را کاهش می دهند زیرا آب کندتر از خشکی گرم و سرد می شود. (این یکی از دلایلی است که بریتانیا، احاطه شده توسط اقیانوس ها، زمستان ها و تابستان های نسبتاً معتدلی دارد، در حالی که مکان های بیشتر در داخل کشور تمایل دارند. در تابستان گرمتر و در زمستان بسیار سرد). بنابراین، آب و هوای یک سیاره اقیانوسی پایدارتر از یک جهان بیابانی است.

در صحرای آراکیس، دما به 70 درجه سانتیگراد یا بیشتر می رسد، در حالی که در حالت اقیانوسی آن، بالاترین دمای ثبت شده در حدود 45 درجه سانتیگراد است. این بدان معناست که اقیانوس آراکیس حتی در تابستان نیز قابل سکونت خواهد بود. جنگل ها و محصولات زراعی می توانند در خارج از قطب های (هنوز سرد و برفی) رشد کنند.
با این حال، یک اشکال وجود دارد. مناطق گرمسیری مورد اصابت طوفانهای بزرگ قرار خواهند گرفت زیرا اقیانوسهای گرم وسیع حاوی انرژی و رطوبت مورد نیاز برای به حرکت درآوردن طوفانها هستند.
جستجو برای سیارات قابل سکونت
همه اینها یک تمرین کاملاً انتزاعی نیست، زیرا دانشمندان به دنبال قابل سکونت هستند.سیارات فراخورشیدی” در کهکشان های دور نیز به دنبال چنین چیزهایی هستند. در حال حاضر، ما تنها با استفاده از تلسکوپهای عظیم در فضا میتوانیم چنین سیاراتی را شناسایی کنیم تا به دنبال سیاراتی بگردیم که از نظر اندازه، دما، انرژی موجود، توانایی میزبانی از آب و سایر عوامل مشابه زمین هستند.

ما می دانیم که جهان های بیابانی احتمالاً رایج تر از سیارات شبیه زمین که در جهان. سیارههایی با اقیانوسهای بالقوه حامی حیات معمولاً در به اصطلاح «منطقه طلایی» یافت میشوند: به اندازه کافی دور از خورشید برای جلوگیری از داغ شدن بیش از حد (بعد از جوشیدن سیاره زهره) اما به اندازه کافی نزدیک باشد تا از یخ زدن همه چیز جلوگیری شود (خیلی نزدیکتر از سیاره مشتریماه یخی گانیمد).
تحقیقات این را پیدا کرده است منطقه مسکونی خاص است کوچک برای سیارات با اقیانوس های بزرگ. آب آنها در خطر یخ زدن کامل، سردتر کردن سیاره یا تبخیر شدن آن به عنوان بخشی از فرار است. اثر گلخانه ای که در آن لایه ای از بخار آب مانع از خروج گرما می شود و سیاره داغ و داغتر می شود.
بنابراین، منطقه قابل سکونت برای سیارات بیابانی بسیار بزرگتر است، زیرا لبه بیرونی پوشش برف و یخ کمتری خواهد داشت و گرمای خورشید را بیشتر جذب می کند، در حالی که لبه داخلی بخار آب کمتری دارد و در نتیجه خطر کمی برای اثر گلخانه ای فراری دارد.
همچنین توجه به این نکته مهم است که اگرچه فاصله از ستاره اصلی آنها می تواند میانگین کلی دمای یک سیاره را ارائه دهد، چنین میانگینی می تواند گمراه کننده باشد. به عنوان مثال، هم صحرا و هم اقیانوس آراکیس دمای متوسط قابل سکونت دارند، اما درجه حرارت روزانه سیاره اقیانوسی بسیار مهمان نوازتر است.
در حال حاضر، حتی قوی ترین تلسکوپ ها نیز نمی توانند دما را با این جزئیات تشخیص دهند. آنها همچنین نمی توانند با جزئیات نحوه چیدمان قاره های سیارات دور را ببینند. این دوباره می تواند به این معنی باشد که میانگین ها گمراه کننده هستند. به عنوان مثال، در حالی که اقیانوس آراکیس که ما مدل سازی کردیم بسیار قابل سکونت است، بیشتر زمین در مناطق قطبی است که در تمام طول سال پوشیده از برف است – بنابراین مقدار واقعی زمین قابل سکونت بسیار کمتر است.
چنین ملاحظاتی ممکن است در آینده دور ما مهم باشد، زمانی که انتظار می رود زمین یک a را تشکیل دهد ابرقاره ای با مرکز استوا. این قاره سیاره را برای بقای پستانداران و سایر موجودات بسیار داغ می کند و به طور بالقوه منجر به انقراض دسته جمعی می شود.

اگر محتملترین سیارات قابل سکونت در کیهان بیابانها باشند، ممکن است محیطهای بسیار شدیدی باشند که به راهحلها و منابع فنآوری قابل توجهی نیاز دارند تا امکان حیات وجود داشته باشد – برای مثال، جهانهای بیابانی بعید به نظر میرسد که جوی غنی از اکسیژن داشته باشند.
اما این مانع از تلاش افراد نمی شود. مثلا، الون ماسک و اسپیس ایکس جاه طلبی های بزرگی برای ایجاد یک مستعمره در نزدیکترین دنیای بیابانی ما، مریخ. اما چالشهای بسیاری که آنها با آنها روبرو خواهند شد، تنها تأکید میکنند که زمین ما به عنوان مهد تمدن چقدر مهم است – بهویژه که جهانهای غنی از اقیانوس ممکن است آنطور که ما امیدواریم فراوان نباشند. اگر انسان ها در نهایت به استعمار دنیاهای دیگر بپردازند، احتمالاً باید با بسیاری از مشکلات مشابه شخصیت های Dune دست و پنجه نرم کنند.




