جمجمه خفاش مقدس! فسیل یک قطعه حیاتی به پازل تکامل خفاش ها اضافه می کند
در بین تمام پستانداران، خفاشها یکی از ضعیفترین فسیلها را دارند و دیرینهشناسان تخمین میزنند که حدود 80 درصد از آنها مفقود شدهاند.
این امر تعیین دقیق زمانی که آنها برای اولین بار شروع به پرواز کردند، یا شروع به جویدن در غارها، یا روش منحصر به فرد خود برای “دیدن” محیط اطراف خود در تاریکی با استفاده از صدا را دشوار می کند – به نام پژواک.
اما یک جمجمه تقریباً کاملاً حفظ شده خفاش که توسط دیرینه شناسان فرانسوی در غاری با قدمت حدود 50 میلیون سال پیش کشف شده است، نور جدیدی را بر آنچه ما فکر می کردیم در مورد این موجود باستانی و فرضی می دانستیم، روشن کرده است.
پروفسور ممتاز Sue Hand از دانشکده زمین و علوم زیست محیطی UNSW سیدنی یک دیرینه شناس برجسته با تخصص در تکامل خفاش است. او تحلیلی از جمجمه انجام داد که امروز در مجله منتشر شد زیست شناسی کنونیکه دکتر ژاکوب موگوست و پروفسور مائوا اورلیاک از دانشگاه مونپلیه در فرانسه و پروفسور رابین بک از دانشگاه سالفورد بریتانیا حضور داشتند.
پروفسور هند می گوید که قبل از کشف این جمجمه – که در میان 23 فرد فسیل شده جداگانه یافت شده در غار، متعلق به گونه های منقرض شده بود. Vielasia sigei – فقط قطعات یا اسکلت های کاملاً مسطح خفاش های اولیه در آثار فسیلی وجود داشت.
او میگوید: «ما چیز زیادی در مورد آغاز خفاشها نمیدانیم، زیرا حلقههای گمشده مانند بین دایناسورها و پرندگان مدرن را نداریم.
“قدیمیترین فسیل خفاش حدود 57 میلیون سال قدمت دارد و یک دندان تکی از مکانی در پرتغال است – این تنها چیزی است که در مورد آن میدانیم. اولین خفاش ها فقط از روی فسیل های تکه تکه شده، عمدتاً دندان ها، شناخته شده اند. وقتی خفاشها کمی دیرتر، حدود 52 میلیون سال پیش، در فسیلها ظاهر میشوند، برخی خفاشها به طرز شگفتانگیزی کامل هستند، اما مسطح شدهاند.»
در حالی که به گفته پروفسور هند، این نمونههای مسطح شده «به زیبایی حفظ شدهاند»، این واقعیت که آنها توسط لایههایی از سنگ رسوبشده در طی میلیونها سال مسطح شدهاند، تصمیمگیری با قطعیت درباره موقعیت دقیق استخوانها در این سه استخوان را دشوار میکند. آناتومی ابعادی و وقتی نوبت به تعیین اینکه آیا یک فسیل از گونه خفاشی است که قبلاً از اکولوکاسیون استفاده میکند یا نه، آناتومی دقیق و دقیق جمجمه بسیار مهم است.
«در خفاشهای مدرن، بین جعبه صدا و گوش، استخوانهایی به نام استخوانهای هیوئید وجود دارد. در تمام خفاشهای مدرنی که پژواک میکنند، یکی از این استخوانها مستقیماً با استخوانهای گوش میانی تماس پیدا میکند و به نظر میرسد که در انتقال صدای با فرکانس بالا نقش دارد.
اما در فسیلهای مسطح، حتی با وجود اینکه ما میتوانیم این استخوانهای مختلف را ببینیم، یک سوال در مورد روابط دقیق آنها با یکدیگر وجود دارد.
جمجمه خرد نشده
اما در صورت Vielasia sigeiنه تنها جمجمه تقریباً به طور کامل سالم است، بلکه در سنگ آهک به شکل سه بعدی اصلی خود که دانشمندان آن را “خرد نشده” توصیف می کنند، حفظ شده است.
پروفسور هند میگوید: «در این خفاش خاص، میتوانیم مستقیمتر آنچه را که در گوش داخلی در حال وقوع است، ببینیم.
ما اندازهگیریهای دقیقی از استخوان گوش داخلی انجام دادیم و آن را با خفاشهایی که امروز پژواک میدهند و خفاشهایی که پژواک نمیدهند مقایسه کردیم، و در وسط آنهایی که پژواک میزنند قرار میگیرد.»
پروفسور هند توضیح میدهد که همه خفاشها پژواکگیری ندارند. روباه های پرنده که به طور مرتب در آسمان شب سیدنی در اطراف باغ های گیاه شناسی، پارک سنتنیال و پارک ملی رویال دیده می شوند، برای مسیریابی و یافتن میوه بدون پژواک به بینایی بسیار خوب خود متکی هستند. در همین حال، خفاشهای کوچک سیدنی، مانند خفاش بالدار شرقی، خفاش خالدار گولد و خفاش شکلاتی، بهخاطر مسیریابی و صید حشرات با استفاده از بازخورد صدای فرکانس بالا که منتشر میکنند، به خوبی شناخته شدهاند.
در حالی که پروفسور هند به این نتیجه نمی رسد Vielasia sigei او می گوید که شواهد جدید قانع کننده است.
این بسیار متقاعدکننده است که نوع پژواکگیری که برخی از این خفاشهای اولیه استفاده میکردند، غیرقابل تشخیص از آن چیزی بود که بسیاری از خفاشهای پژواکنگار امروزی استفاده میکنند، و 50 میلیون سال پیش بسیار جلوتر از نهنگهایی بود که این توانایی را توسعه دادند.»
“قبل از این کشف، ما واقعا مطمئن بودیم که پژواک در خانوادههای مدرن خفاش تکامل یافته است.”
بازگشت به غار خفاش
در مجموع 400 فسیل استخوان و دندان توسط تیم فرانسوی در غاری در جنوب غربی فرانسه یافت شد که نشان دهنده 23 فرد بود. ویلازیا – که نیای مستقیم خفاشهای امروزی نیست، اما ممکن است با هم ارتباط نزدیکی داشته باشد – فقط یک خفاش کوچک بود که جمجمهای شکستهنشده به طول تنها 1.8 سانتیمتر داشت.
پروفسور هند میگوید: «۲۳ خفاش کوچک دوستداشتنی در یک غار زندگی میکردند، که آن را به قدیمیترین خفاش غارنشین در جهان تبدیل میکند.»
“ما فکر نمی کردیم این خفاش های اولیه واقعاً در غارها زندگی می کردند. اطلاعات این بود که آنها در درختان اطراف دریاچه ها و در جنگل هایی زندگی می کردند که تا قطب ها امتداد داشتند زیرا زمین در آن زمان بسیار گرم بود.
اما زمانی که شرایط گلخانه ای بعداً در اوایل دوره ائوسن شروع به وخامت کرد – حدود 50 میلیون سال پیش، و تقریباً در همان زمان زندگی این خفاش – نوسانات بسیار شدیدتری در دما وجود داشت.
بنابراین ممکن است این خفاش در یک غار زندگی کند زیرا محیط بسیار پایدارتری است.
الهام بخش
این که آیا تجزیه و تحلیل جمجمه خرد نشده ویلازیا بحث پژواک در مورد خفاش های اولیه را حل می کند یا نه، پروفسور هند امیدوار است که الهام بخش مطالعه بیشتر فسیل باشد.
ما فکر می کنیم که برخی از ویژگی های این خفاش آخرین جد مشترک خفاش های مدرن را نیز مشخص می کند. بنابراین هیجان انگیز است و در واقع نمونه مهمی خواهد بود که مردم اطلاعات زیادی از آن به دست می آورند و در تحلیل های خود از آن استفاده می کنند.”




