مقالات

جهشی به سوی ساخت موجودات مصنوعی


داگلاس بلکیستونزیست شناس رشدی در دانشگاه تافتس، همیشه شیفته تحول بوده است. او با استفاده از موجودات مدل غیر معمول، از کرم‌ها و پروانه‌ها گرفته تا قورباغه‌ها و قورباغه‌ها، چگونگی سازگاری زیست‌شناسی را بررسی می‌کند. در یکی از پروژه‌های مورد علاقه‌اش، بلکیستون چشم‌ها را به دم قورباغه‌های نابینا پیوند زد و بینایی آن‌ها را با نمایشی خیره‌کننده از انعطاف‌پذیری بافت بازیابی کرد. این او را به یک پروژه جانبی غیرمعمول هدایت کرد که در آن کار او در زیست شناسی به رباتیک متصل شد. در این کار، بلکیستون و همکارانش سلول‌های بنیادی قورباغه را به ارگانیسم‌های مصنوعی قابل برنامه‌ریزی تغییر دادند تا فضای طراحی سلول‌ها و تعاملات آنها را کشف کنند.

در ابتدا چه چیزی باعث علاقه شما به حشرات شد و چگونه این علاقه در طول زمان تکامل یافته است؟

عکس اصلی داگلاس بلکیستون

داگلاس بلکیستون، دانشمند اصلی در دانشگاه تافتس، به دنبال درک شکل پذیری رشد است.

داگلاس بلکیستون

من با تماشا بزرگ شدم مبدل ها و چیزهایی را که متحول می شوند، مانند اسباب بازی ها و پروانه ها، دوست داشتم. من در کالج و تحصیلات تکمیلی در مورد حشرات مطالعه کردم، به خصوص کاترپیلار و حافظه. ما تعجب کردیم که آیا کاترپیلارها می توانند پس از دگردیسی کامل به پروانه یا پروانه اطلاعات را یاد بگیرند و حفظ کنند. همانطور که معلوم شد، یک کاترپیلار خاطرات را حمل کرد در مرحله پروانه1

قابل توجه است که چگونه این کاترپیلارهای اساسی به موجوداتی با چشمان پیچیده و ساختارهای حسی حساس تبدیل می شوند و به آنها اجازه می دهند در طول مهاجرت ده ها هزار مایل پرواز کنند. من عاشق این ایده از طبیعت هستم که کاری دیوانه وار انجام می دهد. با این حال، انجام مطالعات مربوط به زیست پزشکی با حشرات می تواند چالش برانگیز باشد.

قورباغه پنجه دار آفریقایی چه می کند؟ Xenopus laevis ارگانیسم مدل جذاب برای تحقیق شما؟

قورباغه ها میانه خوبی را در انتخاب ارگانیسم های مدل برای مطالعات ما ارائه کردند. آنها از نظر زیست پزشکی به عنوان مهره داران مرتبط هستند و ما هنوز این تحول بزرگ را دریافت می کنیم. در حالی که قورباغه ها نیز دچار دگردیسی می شوند، تضاد بین قورباغه ها و قورباغه ها حتی واضح تر است. قورباغه در زیر آب نفس می کشد در حالی که قورباغه در زیر آب غرق می شود زیرا آبشش خود را به ریه تبدیل کرده است.

ما از قورباغه ها استفاده می کنیم زیرا آنها تعداد زیادی ژن مشترک با انسان دارند که به ما کمک می کند درک کنیم بیماری انسان.2 این قورباغه ها می توانند حدود 20 سال عمر کنند. یک قورباغه ماده تقریباً 2000 تا 5000 تخم در هر سه ماه در بیشتر آن زمان می گذارد.

ما به مقدار زیادی از مواد سلول های بنیادی دسترسی داریم. از آنجایی که این تخمک ها به صورت خارجی در آب بارور می شوند، از روش های تهاجمی برای به دست آوردن بافت جنینی خودداری می کنیم. تخم ها به طور طبیعی در آب رشد می کنند. پس از حدود 24 ساعت توسعه، ما 10000 تا 20000 سلول در دسترس داریم.

پوست قورباغه به طرز تکان دهنده ای شبیه داخل ریه انسان است. با وارد کردن جهش‌های بیماری ریوی انسان به قورباغه‌ها، آنها نیز مشکلات مشابهی با پوست خود دارند، مخاط را پاک می‌کنند، بیماری ریوی انسان را منعکس می‌کنند. بنابراین، هر کاری که این بافت انجام دهد، تقریباً به بیماری و عملکرد راه هوایی انسان تبدیل می شود. این مطالعات فرصت خوبی برای درک بهتر سازمان، ترمیم و عملکرد ریه ها و راه های هوایی است.

چگونه از قورباغه ها در تحقیقات خود در مورد پلاستیسیته استفاده کرده اید؟

من آزمایش هایی انجام دادم که در آن به بچه قورباغه های نابینا چشم دادم تا بینایی آنها را بازیابی کنم. فکر می کردم این شغل من است و باعث شهرت من می شود. قورباغه سر و دم دارد. چشمانش معمولا در سرش است. با این حال، اگر یک قورباغه کور یک چشم به سر خود باز کند، عصب بینایی در مغز را با کمی اغوای زیست شناسی گسترش می دهد.

یکی از جالب‌ترین جنبه‌های پروژه نوعی اعتبارسنجی است، زیرا می‌توانم به مکان‌های عجیبی مانند صف.3 می‌خواستم نشان دهم که حتی اگر بتوانم چشم‌ها را در آنجا رشد دهم، آنها به طور مؤثری به هم متصل نمی‌شوند. وقتی یک چشم را به دم پیوند می زنیم، آکسون های چشم به نخاع یا روده متصل می شوند. با تعجب متوجه شدم که تعداد زیادی از این بچه قورباغه ها هنوز می بینند. این به این دلیل بود که آنها اعصاب بینایی را به سمت نخاع فرستادند و در آنجا به روشی بسیار عجیب به چیزی متصل شدند. حداقل قورباغه ها می توانند تشخیص دهند رنگ ها و الگوهای مختلفاما مشخص نیست که چقدر این چشم انداز خوب است و امیدوارم در آینده به این امر ادامه دهم.4

چرا آن مکعب های ساخته شده از سیلیکون یا مواد تقلبی را با سلول جایگزین نمی کنیم؟
– داگلاس بلکیستون، دانشگاه تافتس

این انعطاف پذیری باورنکردنی است که می توانیم آن چشم ها را به اطراف حرکت دهیم و مغز یا درک می کند یا یاد می گیرد که اطلاعات را به صورت پویا پردازش کند. این فرآیند به نوعی شبیه رباتی است که دارای رابط های USB است که می توانیم دوربین را خاموش کرده و در جای دیگری قرار دهیم. ما در تلاشیم تا محدودیت‌های چگونگی وقوع و بهبود آن را در طول زمان درک کنیم.

چگونه این کار روی بچه قورباغه ها به پروژه ترکیب سلول های بنیادی و روباتیک تبدیل شد؟

از آنجایی که طبیعت در ساختن و بازسازی اشیا خوب است، ما می خواهیم زیست شناسی برای انسان ها کار کند و ما می خواهیم زیست شناسی با ما کار کند. اتفاقاً پروژه جدیدی متولد شد. ما دو رشته کاملاً متفاوت را به هم متصل کردیم: زیست شناسی و رباتیک. تیم متشکل از من و مایکل لوین از دانشگاه تافتس و روباتیک جاش بونگارد و سام کریگمن از دانشگاه ورمونت ما از زیست شناسی برای همه کارها و از رباتیک برای تمام تئوری ها برای ساخت ربات های زیستی استفاده کردیم که به عنوان “معروف به “xenobots“5

به طور معمول، رباتیک‌ها ربات‌هایی را از مکعب‌های کوچک سیلیکون یا مواد دیگر می‌سازند که تغییر شکل می‌دهند یا فقط در آنجا می‌مانند. این مرا به این فکر انداخت که «چرا این مکعب‌های ساخته شده از سیلیکون یا مواد تقلبی را با سلول‌ها جایگزین نکنیم؟» در زیست‌شناسی رشد و زیست‌شناسی سلول‌های بنیادی، این یک ترفند فوق‌العاده سخت نیست. تکنولوژی وجود دارد. اما هیچ کس به فکر انجام این کار نبوده و مانند ساختن یک موجود زنده است.

رباتیک همیشه در حال ساختن است، اما برای من به عنوان یک زیست شناس این تغییر چارچوب جالبی بود. من از رایانه ای استفاده کردم که شبیه سازی شبیه بازی ویدیویی را اجرا می کرد ماین کرافت و با شبیه سازی فیزیک و اصطکاک با آن تعامل دارد. با این حال، ترجمه آن به دنیای واقعی یک چالش بزرگ است.

در طی 50 سال گذشته، کارهای بسیار عالی برای درک نحوه بازی با سلول ها انجام شده است. ما می توانیم آنها را به سلول های عصبی، پوست و قلب تبدیل کنیم. بنابراین ما روی این ادبیات متنوع نشستیم و اساساً این بافت جنینی را از این قورباغه جدا کردیم. سپس یک پالت از بلوک‌های ساختمانی مختلف، مانند اجزای لگو، ساختیم و بر اساس شبیه‌سازی‌ها، آن‌ها را به هر شکل یا اندازه‌ای که می‌خواستیم جمع‌آوری کردیم.

طراحی این ربات های بیولوژیکی به ایجاد زمینه برای درک توانایی های سیستم و سپس ساختن آن کمک می کند. ما رفتارهای مختلفی مانند تجمع و مسدود کردن را مشاهده کردیم و امیدواریم بتوانیم این کار را به سطح دیگری ببریم تا علوم پایه را بیشتر یاد بگیریم.

این همکاری در خارج از تحقیقات چه سودی برای شما دارد؟

در مورد رشته های دیگر خیلی چیزها یاد گرفتم. کارهایی وجود دارد که می‌توانیم با سلول‌ها انجام دهیم که متخصصان رباتیک می‌گویند هرگز با موادشان امکان‌پذیر نخواهد بود، اما برای سلول‌ها ممکن است. در حالی که رباتیک ها فکر می کردند زیست شناسی در این پروژه جادویی است، من جنبه علوم کامپیوتر را جادویی یافتم.

برای من سخت است که زیست شناسی را وارد کلاس ها کنم و در این زمینه کار کنم، زیرا قوانینی برای حمل و نقل حیوانات و سلول ها وجود دارد. با این حال، شبیه‌سازی‌ها ابزارهای شگفت‌انگیزی برای آموزش هستند، زیرا به‌عنوان پورتال‌هایی عمل می‌کنند که کودکان را با ما تعامل می‌کنند. ما در حال تلاش برای ایجاد برنامه‌های توسعه‌ای هستیم که در آن دانش‌آموزان می‌توانند زنوبات‌های مصنوعی را در کلاس یا شبیه‌سازی شده ایجاد کنند.

ما می خواهیم مسابقات محلی داشته باشیم که دانش آموزان طرح را برای من ارسال کنند، من طرح را در آزمایشگاه ایجاد می کنم و ببینم کار می کند یا خیر. این به کودکان اجازه می دهد تا در فرآیند طراحی شرکت کنند. اگرچه هوش مصنوعی و شبیه‌سازی می‌توانند رپ بدی داشته باشند، اما فرصت‌های خوبی برای از بین بردن موانع آزمایش فرضیه‌ها و درگیر شدن با علم، به‌ویژه با جامعه جوان‌تر وجود دارد.

این مصاحبه برای وضوح کوتاه شده و ویرایش شده است.

منابع

  1. بلکیستون دی جی و دیگران. حفظ حافظه از طریق دگردیسی: آیا یک پروانه می تواند آنچه را که به عنوان یک کاترپیلار آموخته است به خاطر بیاورد؟ PLoS One. 2008؛ 3 (3): e1736.
  2. ننی ام جی و همکاران Xenbase: آسان‌تر کردن استفاده از آن Xenopus برای مدل کردن بیماری انسانفیزیول جلو. 2019; 10: 154.
  3. دی جی بلکیستون، لوین ام. چشم‌های نابجا در خارج از سر در قورباغه‌های Xenopus ورودی حسی را برای یادگیری با واسطه نور فراهم می‌کنند. J Exp Biol. 2013; 216 (بند 6): 1031-40.
  4. بلکیستون دی جی و دیگران. تحریک سروتونرژیک رشد عصب را القا می کند و یادگیری بصری را توسط گرافت های عقبی در یک مدل نخاعی از انعطاف پذیری حسی القایی افزایش می دهد. npj Regen Med. 2017; 2:8.
  5. کریگمن اس و همکاران یک خط لوله مقیاس پذیر برای طراحی ارگانیسم های قابل تنظیم مجدد. Proc. Natl. آکادمی علمی ایالات متحده آمریکا. 2020; 117: 1853-1859.



Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا