جهش ویروسی و مسابقه برای تکامل

طی چند ماه گذشته، احیای مجدد موارد کووید-19 حداقل ناامید کننده بوده است. درست زمانی که در نبرد با این ویروس به دست می آوردیم، یک ضدحمله وحشیانه را آغاز کرد – نوع دلتا. کووید-19 اولین ویروسی نیست که از این نوع استراتژی بقای تطبیقی برای مقابله به مثل استفاده می کند. در واقع، جهش و تکامل سریع، ستون اصلی ویروس است – جهش که به ویروس ها اجازه داده است باقی بمانند و به رایج ترین “ارگانیسم” روی زمین تبدیل شوند. اما چگونه چیزی که اساساً فقط مقداری DNA پیچیده شده در یک پوسته پروتئینی است، تکامل مییابد و استراتژی خود را آنقدر سریع تغییر میدهد که حتی داروی قرن بیست و یکم را برای یک حلقه پرتاب کند؟ به نظر می رسد که سادگی ظریف ویروس ها در واقع به آنها مزیت منحصر به فردی در رقابت برای تکامل می دهد.

برای درک چگونگی تکامل ویروس ها، ابتدا باید توضیح دهیم که چرا جهش رخ می دهد. در انسان و سایر موجودات، جهش ها اغلب در طول رخ می دهد همانندسازی DNA، جایی که تمام DNA موجود در سلول برای آماده سازی برای تقسیم سلولی کپی می شود. همانندسازی DNA یک عملیات عظیم و چند مرحله ای است که مسئول کپی کردن میلیاردها پایگاه DNA است و باید هر بار که یک سلول تقسیم می شود اتفاق بیفتد. اگر به خاطر داشته باشید، یک سال پیش در پست خود کمی در مورد همانندسازی DNA صحبت کردیم توالی سانگر، جایی که دیدیم چگونه می توان از این فرآیند پیچیده برای تکنیک های توالی یابی کل ژنوم استفاده کرد. مهمترین ایده هایی که باید به خاطر بسپارید این است که DNA دارای دو دسته از بازهای مکمل است – پیوند A به T و پیوند G به C – و آنزیمی به نام DNA پلیمراز مسئول ساخت یک رشته DNA جدید با جفت کردن بازهای DNA با DNA است. رشته اصلی این یک دستور بلند است-فقط تصور کنید اگر مجبور بودید تعارف بیش از 3 میلیارد پایگاه DNA را کپی کنید. فکر می کنید چند تا اشتباه می کنید؟ قابل توجه است، DNA پلیمراز در انسان فقط می سازد از هر 100000 یک خطا نوکلئوتیدها. متأسفانه، برای یک سلول انسانی، این به معنای حدود 120000 اشتباه در هر بار تقسیم سلول است. . . . بدیهی است که چنین دقتی برای ایجاد یک فرد کاملاً کاربردی و دست نخورده به اندازه کافی خوب نیست.
همانطور که می توانید نسخه دست نویس خود را مجدداً بررسی کنید، پلیمراز نیز هر چه پیش می رود کار خود را تصحیح می کند. مکانیسم تصحیح DNA پلیمراز از حدود 99 درصد خطاهای پلیمراز جلوگیری می کند (در مورد قدرت تصحیح کار خود صحبت کنید!). اما این هنوز بیش از 1000 خطا در هر تقسیم است، و با در نظر گرفتن چند بار تقسیم سلولی، هنوز به اندازه کافی خوب نیست. برای تصحیح این خطاها، سلول از ویرایشگرهای کپی در قالب استفاده می کند تعمیر عدم تطابق (MMR). پس از تکثیر، آنزیمهای دخیل در MMR از طریق ژنوم به دنبال نوکلئوتیدهای نامتناسب میگردند، آنها را جدا میکنند و با پایه صحیح جایگزین میکنند. علاوه بر انجام اصلاحات پس از تکرار، آنزیم های MMR می توانند برخی را نیز اصلاح کنند خطاهای ناشی از مواد شیمیایی جهش زا و سرطان زا و نوردهی همراه با سایر فرآیندهای تعمیر مانند ترمیم برش نوکلئوتیدی (NER) و ترمیم برداشتن پایه (BER). برخی از آسیب های DNA می تواند باعث شود دو رشته می شکند جایی که هر دو رشته در یک مکان خاص بریده می شوند. این نوع آسیب به طور بالقوه برای سلول کشنده است، بنابراین مکانیسم هایی برای اتصال انتهای آن وجود دارد. اما اگر DNA اخیراً کپی نشده باشد، آنزیمهای درگیر در هنگام ترمیم شکستگی هیچ الگوی ندارند که منجر به حدس و گمان و جهش میشود.

از آنجایی که خطاهای تکرار بسیار رایج هستند و ما روزانه با بسیاری از جهش زاها (از جمله خورشید!) در تماس هستیم، این فرآیندهای ترمیم برای حفظ عملکرد سلولی و تکثیر پایدار حیاتی هستند. اما برخی از خطاها باقی می مانند و به خطوط سلولی منتقل می شوند. اگر جهش در تخمک یا اسپرم رخ دهد، می تواند به نسل های بعدی منتقل شود. این یکی از راه هایی است که زندگی در طول زمان تکامل می یابد. برخی از جهش ها هستند ظاهرا مهم نیست که در بخش وسیعی از DNA غیر کد کننده رخ دهد. سایر جهش ها آنقدر مضر هستند که سلول خود را می کشد تا گسترش را محدود کند. آن دسته از جهشهایی که در خط بین کاملاً بیصدا و فاجعهآمیز قرار دارند، فرصتی برای انتقال دارند و تجمع چندین جهش در طول زمان منجر به تغییرات تکاملی میشود. جهشها یک نقص بزرگ در یک سیستم بسیار زیبا هستند – نقصی که مسئول بیماریهای مزمن، سرطان و حتی پیری خود است. اما بدون جهش، ما همچنان موجودات میکروسکوپی در کف اقیانوس خواهیم بود.
از آنجایی که آنها همچنین از DNA (یا RNA) استفاده می کنند، ویروس ها از جهش مصون نیستند ویروس ها همچنین تحت فشارهای انتخابی هستند که باعث ایجاد جهش می شوند. اما تکاملی که ما به آن عادت کردهایم معمولاً طی میلیونها سال اتفاق میافتد. بنابراین چگونه ممکن است که برخی از ویروس ها به اندازه کافی سریع تکامل پیدا کنند تا از پیشرفته ترین دفاعی ما فرار کنند؟ این ساده ترین پاسخ به اندازه و سرعت تکرار مربوط می شود. یک ویروس متوسط ژنومی دارد که در اطراف وجود دارد 200000 بار کوچکتر از ژنوم انسان یک خطا در ژنوم ویروسی احتمالاً تأثیر بسیار بیشتری بر ساختار و عملکرد ویروس دارد. همچنین، ویروسها طول عمر بسیار کوتاهی دارند و سلول میزبان را آلوده میکنند و از ماشین آلات آن برای ایجاد گردانی از ذرات ویروس جدید استفاده میکنند. بسیاری از این ویروس ها دارای نوعی خطا در کد ژنتیکی خود خواهند بود و اگر این خطا برای بقا و انتشار ویروس مفید باشد، ویروس می تواند به سرعت آن را به گردان جدیدی از ویروس ها منتقل کند. به این ترتیب، جهش های مطلوب انباشته می شوند و به ویروس اجازه می دهند تا از میان برخی از پیچیده ترین موانع ما تکامل یابد.

به عنوان برخی از متنوع ترین سیستم های بیولوژیکی، ویروس ها در واقع متفاوت هستند کاملاً از نظر میزان جهش آنها. ویروس هایی که از RNA به عنوان ماده ژنتیکی اولیه خود استفاده می کنند (مانند SARS-CoV-2، ویروسی که باعث کووید-19 می شود) می توانند تا 10000 برابر بیشتر از ویروس هایی که از DNA استفاده می کنند، نرخ جهش داشته باشند. دقت و توانایی ویروس در اصلاح خود نیز می تواند عامل بزرگی در میزان جهش باشد. ویروسهای مبتنی بر RNA معمولا پلیمرازهایی دارند که نمیتوانند تصحیح شوند – اگرچه کروناویروسها واقعاً این کار را انجام میدهند. استثنا از این قاعده. ویروسهای دارای DNA یا RNA تک رشتهای نیز تمایل به جهش سریعتری دارند، احتمالاً به این دلیل که در برابر آسیبهای شیمیایی آسیبپذیرتر هستند یا به دلیل عدم دسترسی به کپی از طریق تعمیر MMR.
ژنوم بزرگتر از حد متوسط SARS-CoV-2 (تقریباً 30000 نوکلئوتید RNA) و قابلیت ویرایش آن در واقع آن را به یکی از ویروس های کندتر جهش یافته– تقریباً نصف سرعت ویروس آنفولانزا. با این حال، در چند سال گذشته، چند مورد قابل توجه SARS-CoV-2 انواعی از جمله انواع بتا، دلتا و گاما بوجود آمده اند. در مورد نوع دلتا، یک تغییر نوکلئوتیدی منفرد (آدنین به گوانین تغییر میکند) در ژنی که پروتئین اسپایک ویروسی را کد میکند، پروتئین را “بازتر” میکند و به ویروس اجازه میدهد راحتتر به سلولها متصل شود و به سلولها نفوذ کند. نتیجه این جهش تصادفی کوچک این است که نوع دلتا به احتمال زیاد فردی را که با او در تماس است با موفقیت آلوده می کند – که برای ما وحشتناک است، اما در واقع یک جکپات تکاملی برای ویروس است. به نظر می رسد این تغییر کوچک در اوج پروتئین برای آنتی بادی هایی که سیستم ایمنی بدن شما برای مبارزه با SARS-CoV-2 ساخته است اهمیت چندانی ندارد، بنابراین افرادی که علیه کووید-19 واکسینه شده اند هنوز به اندازه کافی در برابر عفونت محافظت می شوند یا در بیمارستان بستری می شوند. ویروس. اما افرادی که واکسینه نشده اند در معرض خطر بسیار بالاتری برای ابتلا به ویروس و تجربه علائم شدید هستند. با توجه به گسترش سریع نوع دلتا، دستیابی به ایمنی گله از طریق واکسیناسیون ممکن است تنها راه محدود کردن باشد. افزایش نرخ مرگ و میر مربوط به کووید-19
Science You Can Bring Home to Mom در سپتامبر بازمی گردد! در حال حاضر، سری های ماه گذشته را بررسی کنید اپی ژنتیک و میراث اکولوژیکی. در مورد این پست نظر دهید یا به من ایمیل بزنید contact@anyonecanscience.com تا نظر خود را در مورد پست وبلاگ این هفته به من بگویید و به من بگویید که چه موضوعاتی را می خواهید در آینده پوشش دهم. و در زیر برای پست های علمی هفتگی که مستقیماً به ایمیل شما ارسال می شود مشترک شوید!



