حداکثر خورشیدی آینده ممکن است به حل معمای پرتو گامای خورشیدی کمک کند

اگر دانشمندان خورشیدی مشتاق رصد خورشید در زمان رسیدن به حداکثر خورشیدی در سال 2024 نباشند، یک پازل جدید کشف شده اشعه گاما این میل را تشدید خواهد کرد.
در حالی که به مدت 14 سال داده های ناسا را مطالعه می کرد تلسکوپ فضایی فرمیتیمی از محققان دریافتند که در جریان دوم حداکثر خورشیدی در سال 2013 و 2014 مناطق قطبی از خورشید پرتوی گامای پرانرژی پرتاب کرد که تا 10 برابر بیشتر از حد انتظار بود.
خورشید در تمام طول موج ها می درخشد تابش الکترومغناطیسیشامل اشعه گاما، اما انتظار می رفت که این به طور مساوی در سطح خورشید توزیع شود. این تیم که فعالیت بالایی در مناطق قطبی پیدا کردند، در حال حاضر قادر به توضیح این عدم تعادل نیستند.
برونو آرچیولی، سرپرست تیم و محقق موسسه اخترفیزیک و علوم فضایی، میگوید: «مطالعه گسیلهای پرتو گاما از خورشید پنجرهای جدید برای مطالعه و درک فرآیندهای فیزیکی که در جو ستاره ما اتفاق میافتد را نشان میدهد. در بیانیه ای گفت.
“فرآیندهایی که این افراط ها را در قطب ها ایجاد می کنند چیست؟ شاید مکانیسم های دیگری وجود داشته باشد که پرتوهای گاما را تولید می کند که فراتر از برهم کنش پرتوهای کیهانی با سطح خورشید است.”
متصل: دانشمندان می گویند حداکثر خورشیدی زودتر اتفاق می افتد و بیشتر از حد انتظار دوام می آورد
هر چرخه خورشیدی تغییرات دوره ای در فعالیت مغناطیسی خورشید را توصیف می کند که حدود 11.5 سال طول می کشد و شامل یک دوره فعالیت شدید به نام حداکثر خورشیدی است که بیشتر می بیند. لکه های خورشید توزیع شده بر روی صورت خورشید، بیشتر شراره های خورشیدیو خروجی پلاسما بزرگتر نامیده می شود تخلیه توده تاجی (CME).
این حداکثر خورشیدی آینده چرخه خورشیدی کنونی، که در دسامبر 2019 آغاز شد، چرخه 25 خورشیدی، ممکن است به توضیح اینکه چرا خورشید در طول اوج فعالیت آخرین چرخه در پرتوهای گاما در قطبهایش درخشانتر میتابد کمک کند.
درک رفتار خورشید در این ماکزیمم ها می تواند به دانشمندان کمک کند تا پیش بینی های بهتری داشته باشند فضا زمان ناشی از شعلهها و جریانهای خروجی از خورشید است که میتواند انرژی و زیرساختهای ارتباطی را در زمین و همچنین آسیبهای احتمالی را مختل کند. ماهواره ها و فضانوردان را تهدید کند.
رصد یک چرخه کامل خورشیدی با تلسکوپ فضایی فرمی ناسا
دادههای مورد استفاده توسط Arcioli و همکارانش توسط ابزار ضبط پرتو گامای فرمی بین آگوست 2008 تا ژانویه 2019 جمعآوری شد، که شامل یک چرخه کامل خورشیدی از حداقل خورشیدی تا یک چرخه تا حداکثر خورشیدی و تا حداقل خورشیدی در دوره بعدی است.
برای درک دادهها، تیم ابزاری ساخت که میتواند پرتوهای گامای خورشید را از این تابش پرانرژی از منابع دیگر در پسزمینه آسمان تشخیص دهد. این منجر به ادغام پرتوهای گامای خورشیدی در یک پنجره 400 تا 700 روزه شد که میتوان آن را در طول دوره 14 ساله مشاهده کرد تا بر فعالیت پرتو گاما در زمانهای خاص تمرکز کند.

اگرچه خورشید در تمام طول موج های نور می تابد، اما 99 درصد نور آن به صورت اشعه ماوراء بنفش، مرئی و مادون قرمز می آید. پرتوهای گامای با انرژی بسیار بالاتری که ستاره ما ساطع می کند از شراره های خورشیدی، تاج خورشیدی، و تا حدی کمتر از فوتوسفر که سطح خورشید در نظر گرفته می شود، می آید.
برونو آرچیولی، سرپرست تیم و پژوهشگر موسسه اخترفیزیک و علوم فضایی، در بیانیه ای گفت: خورشید پر از ذرات با سرعتی نزدیک به سرعت نوری است که از فراسوی کهکشان ما در همه جهات می آید. این به اصطلاح پرتوهای کیهانی بار الکتریکی دارند و توسط میدان های مغناطیسی خورشید منحرف می شوند.
دانشمندان این نظریه را مطرح کردند که این بارش های پرتو گاما به طور یکنواخت در سراسر خورشید تولید می شوند. بر خلاف این، نتایج Arcioli و همکاران نشان می دهد که چیزی در حال رخ دادن است میدان مغناطیسی خورشید در ارتفاع بالاتر، که باعث افزایش انتشار پرتوهای گاما در قطب ها می شود.
محققان همچنین متوجه عدم تقارن دیگری در پرتوهای گاما شدند، این بار بین دو قطب و از نظر انرژی فوتون های گاما تولید شده.
آرچیولی افزود: “در قطب جنوب گسیل انرژی بالاتر از 20 تا 150 فوتون گیگاالکترون ولت (GeV) وجود دارد، در حالی که بیشتر فوتون های کم انرژی از قطب شمال می آیند.”
انتشار پرتو گاما از قطب ها به ویژه در ژوئن 2014 متمرکز شد، زمانی که قطب های مغناطیسی خورشید معکوس شدند، پدیده ای که هر 11.5 سال یا بیشتر در اوج حداکثر خورشیدی رخ می دهد.
النا اورلاندو، عضو تیم و دانشمند دانشگاه تریست، گفت: «ما نتایجی پیدا کردیم که درک کنونی ما از خورشید و محیط آن را به چالش می کشد. ما یک همبستگی قوی از عدم تقارن در گسیل پرتو گامای خورشیدی همزمان با معکوس شدن میدان مغناطیسی خورشیدی را نشان دادیم که ارتباط احتمالی بین نجوم خورشیدی، فیزیک ذرات و فیزیک پلاسما را نشان داد.
درک رابطه بین چگونگی و مکان انتشار پرتوهای گاما توسط خورشید و فعالیت ستاره ما در طول دورههای مکرر شرارههای خورشیدی و CME میتواند منجر به پیشبینی بهتر آب و هوای فضا شود.
آرچیولی افزود: در سال 2024 و سال بعد، ما حداکثر خورشیدی جدیدی را تجربه خواهیم کرد و وارونگی دیگری از قطب های مغناطیسی خورشید آغاز شده است. ما انتظار داریم تا پایان سال 2025 دوباره ارزیابی کنیم که آیا معکوس شدن میدان های مغناطیسی با انتشار بیش از حد پرتو گاما از قطب ها همراه است یا خیر.
اورلاندو همچنین پیشنهاد میکند که یافتههای این تیم دلیل محکمی برای توجه بیشتر به پرتوهای گاما از خورشید باشد.
او گفت: “ما کلید کشف این رمز و راز را پیدا کردهایم که مسیرهای آینده را نشان میدهد. این امری اساسی است که تلسکوپ فرمی در سالهای آینده خورشید را رصد کند.”
آرچیولی در پایان گفت: «اگر مشخص شود که انتشارات پرانرژی واقعاً حاوی اطلاعاتی در مورد فعالیت خورشیدی هستند، پس باید مأموریت بعدی برای ارائه دادههای بلادرنگ در مورد انتشار پرتو گاما از خورشید برنامهریزی شود.
تحقیقات این تیم در منتشر شده است مجله اخترفیزیک.




