دانشمندان از سازمان ملل می خواهند که به حل مشکل زباله های فضایی زمین کمک کند

یک گروه بین المللی از محققان از سازمان ملل متحد می خواهند که حفاظت از مدار زمین را در اهداف توسعه پایدار سازمان ملل قرار دهد.
محققان به سرپرستی کارشناسان آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا، دانشگاه پلیموث در بریتانیا و دانشگاه تگزاس در آستین، معتقدند که افزودن فضا به برنامه توسعه پایدار سازمان ملل متحد، حفاظت از فضا را تقویت خواهد کرد. در سال های اخیر به یک موضوع داغ تبدیل شده است.
ظهور ابرصورت فلکی – شناورهایی متشکل از صدها یا هزاران ماهواره کوچک که اتصال اینترنتی را فراهم می کنند یا سیاره را از بالا مشاهده می کنند – منجر به افزایش تصاعدی تعداد ماهواره ها شده است. حدود 15 سال پیش، تنها هزار ماهواره به دور این سیاره می چرخیدند. این تعداد از آن زمان تا کنون بیش از ده برابر شده است و انتظار می رود همچنان به رشد خود ادامه دهد. زمانی که ماهوارهها به پایان ماموریت خود میرسند، به زبالههای خطرناکی تبدیل میشوند که میتوانند با سایر اجسام در حال چرخش برخورد کنند و در نتیجه تودههای زباله ایجاد کنند.
«افزودن یک هدف توسعه پایدار [SDG] ملیسا کوئین، مدیر کل شرکت آگاهی موقعیت فضایی Slingshot Aerospace که بخشی از این ابتکار است، به Space.com گفت که به طور خاص برای فضا، گامی دگرگون کننده در حفاظت از یکی از حیاتی ترین محیط های زمین خواهد بود. «فضا دیگر یک مرز بی حد و حصر نیست. این یک منبع محدود تحت فشار فزاینده فعالیت های انسانی است.
تقریباً در 70 سال از پرتاب اولین ماهواره در تاریخ – ماهواره روسیه ماهواره – بشریت در بسیاری از جنبه های زندگی مدرن از جمله پخش تلویزیونی، اتصال به اینترنت و ناوبری ماهواره ای به فناوری فضایی تکیه کرده است.
کوین گفت: «این فقط مربوط به محافظت از فضا به خاطر خودش نیست. این در مورد اطمینان از این است که سیستمهایی که هر روز به آنها تکیه میکنیم پایدار، منصفانه و مقرون به صرفه برای نسلهای آینده باقی بمانند. یک SDG اختصاصی، همکاری جهانی مورد نیاز برای رویارویی با این چالش را تسریع خواهد کرد.»
مرتبط: هر چند وقت یکبار ایستگاه فضایی بین المللی مجبور است از زباله های فضایی طفره رود؟
سازمان ملل دستور کار برای توسعه پایدارتدوین شده در سال 2015، شامل 17 هدف توسعه پایدار است. اینها شامل پایان دادن به گرسنگی و فقر است. بهبود دسترسی به مراقبت های بهداشتی و آموزش برای جمعیت جهان؛ تضمین برابری جنسیتی، دسترسی به آب سالم و بهداشت؛ و حفاظت از آب و هوا
محققان بر این باورند که یکی از اهداف موجود به طور خاص مربوط به مشکل فضایی است. SDG #14 بر حفاظت از حیات دریایی تمرکز دارد و آلودگی اقیانوس های جهان را با آلودگی پلاستیکی پوشش می دهد. این مشکل حل نشدنی زیست محیطی شبیه است مشکل در حال رشد زباله های فضایی.
محققان معتقدند درس های آموخته شده از مدیریت زباله های دریایی می تواند به جلوگیری از “بحران سیاره ای دیگر قبل از اینکه خیلی دیر شود” کمک کند. بیانیه.
توماس داولینگ، مدرس سنجش از دور و علوم زمین فضایی در دانشگاه اوکلند در نیوزیلند، در بیانیهای گفت: «در گذشتهای نه چندان دور، اقیانوسهای ما بهعنوان منابع بیپایانی برای غارت و غرقهای بیپایان برای زبالههایمان تلقی میشدند». ما اکنون می دانیم که این دیدگاه به شدت اشتباه بوده است – بسیاری از محیط های دریایی اکنون زمین های بایر بایر هستند و انتظار می رود سالانه بیش از هشت میلیون تن زباله پلاستیکی وارد اقیانوس شود.
کارشناسان پایداری فضا برای سال ها بوده اند زنگ خطر را در مورد افزایش مقادیر زباله های فضایی به صدا در می آورند پرواز در اطراف زمین طبق گزارش آژانس فضایی اروپادر حال حاضر حدود 40500 قطعه زباله فضایی خارج از کنترل بزرگتر از 4 اینچ (10 سانتی متر)، تا 1.1 میلیون قطعه بین 0.4 تا 4 اینچ (1 تا 10 سانتی متر) و 130 میلیون قطعه اضافی، بیش از حد کوچکتر وجود دارد. بیش از 0.4 اینچ (1 سانتی متر).
این قطعات با سرعتی نزدیک به 5 مایل در ثانیه (8 کیلومتر در ثانیه) به دور سیاره می چرخند و هر چیزی را که در مسیرشان باشد تهدید می کند. برخی از کارشناسان قبلاً هشدار می دهند که پدیده خطرناکی به نام “سندرم کسلر“- یک آبشار غیرقابل توقف از برخوردها که در آن هر برخورد قطعاتی ایجاد می کند که به فضاپیماهای اضافی آسیب می رساند – در حال حاضر در حال انجام است.
کوین گفت: “رشد سریع در استقرار ماهواره ها منجر به افزایش خطر برخورد و زباله شده است.” “در سال 2024 ما شاهد جهش 17 درصدی سال به سال در میانگین تعداد رویکردهای نزدیک بودیم مدار پایین زمین در یک ماهواره با وجود بیش از 12500 فضاپیما که اکنون به دور سیاره ما می چرخند، از جمله بیش از 3300 ماهواره غیرفعال، ما نیاز به اقدام فوری و هماهنگ جهانی داریم تا اطمینان حاصل کنیم که فضا ایمن، پایدار و امن است.
علاوه بر مشکل زبالههای فضایی، محققان جوی نگران اثرات بالقوه ورود مجدد ماهواره به فضا هستند. جو زمین. احتراق جوی ماهواره ها در طول سقوط آنها به زمین، اکسید آلومینیوم تولید می کند که می تواند ازن اتمسفر را نابود کرده و آلبدوی زمین را تغییر می دهد – توانایی آن در انعکاس نور خورشید. برخی بر این باورند که در صورت عدم کاهش، آلودگی هوای ماهوارهای میتواند طی چند دهه، کار خوب پروتکل مونترال برای محافظت از لایه اوزون را تضعیف می کند و موارد جاری را تشدید کند تغییرات آب و هوایی.




