دانشمندان از JWST برای مطالعه یک کهکشان بسیار باستانی که در دوران تاریک کیهانی سوراخ می کند استفاده می کنند

اخترشناسان یک کهکشان بسیار باستانی را به تصرف خود درآوردند و حجاب تاریکی را که جهان اولیه را پیچید ، سوراخ کرد.
با کمال تعجب ، هر نوری از نفرات دوردست کهکشانی GS-Z13-1-LA ، آنها به هیچ وجه به زمین رسیده اند. فوتون هایی که از پادشاهی می آیند ، که اخیراً روی آینه های تلسکوپ فضایی جیمز وب فرود آمدند ، زمانی که جهان فقط 330 میلیون سال قدمت داشت – و در آن لحظه در بزرگسالی خود ، جهان مه آلود و تاریک بود. یک مه جامد از گاز فضای بین ستاره ها و حتی بین کهکشان ها را منتقل می کند ، نور ستاره را جذب می کند و کل جهان را در تاریکی ساکت می کند.
اخترشناسان این دوره را قرن های تاریک کیهانی می نامند و JADS-GS-Z13-1-LA اولین نوری است که ما دیده ایم (تاکنون) که این مه کیهانی را سوراخ می کند.
ریختن نور در یک زمان عالی برای جهان
بیش از 13.5 میلیارد سال پیش ، JADS-GS-Z13-1-LA در نور ماوراء بنفش به شدت درخشان شد زیرا این نور میلیاردها سال نوری بین کهکشان خانگی خود و راه شیری را پشت سر گذاشت (که به لطف این واقعیت که جهان هنوز گسترش می یابد.
در نتیجه ، نور ماوراء بنفش کهکشان دوردست به یک چراغ مادون قرمز تبدیل شده بود تا اینکه راه شیری به آن رسید.
مادون قرمز برای انسان نامرئی است ، اما برای ابزارهای حساس موجود در هیئت مدیره JWST ، مانند دوربین مادون قرمز در نزدیکی ، یک طیف سنج مادون قرمز نزدیک و ساز مادون قرمز متوسط واقعاً قابل مشاهده است.
اخترفیزیکیست دانشگاه کپنهاگ یوریس ویتستاک و همکارانش از داده های این سازها برای روشن کردن یک دوره اسرارآمیز در گذشته دور از جهان ما استفاده کردند: دوران مجدد. همچنین به عنوان سحر کیهانی شناخته می شود ، این لحظه ای بود که نور اولین کهکشان ها شروع به پاکسازی مه غلیظی که جهان را پر کرده بود – و نور ماوراء بنفش را بلعید – حدود 400000 سال پس از Big Bang.
Jades-GS-Z13-1-La درست در صدر این لحظه تعیین کننده در تاریخ جهان ما قرار دارد. این یکی از پیشگامان بازپرداخت و یکی از قدیمی ترین کهکشانهایی است که در واقع می توانیم ببینیم. و این بدان معنی است که او می تواند به فیزیکدانان در مورد چگونگی اتفاق این روند و چگونگی رشد بیشترین کهکشان ها آموزش دهد.
Vitstock به Space.com گفت: “من فکر می کنم یکی از جالب ترین موضوعات در مورد مجدد این است که آیا می توانیم اولین لحظه ای را که در جهان آغاز شده است ، شناسایی کنیم.”
از قرون تاریکی فضایی تا فضا طلوع می کند
تا حدود 300 میلیون سال پس از انفجار بزرگ ، اولین ستاره ها توسط ابر اصلی ماده جهان متحد می شوند. سنتز هسته ای در اعماق این ستارگان اولین نور ستاره فضا را شکست. در همین زمان ، مه گاز هیدروژن ضخیم با کمی هلیوم مخلوط شده در جهان و نور ستاره را جذب می کند.
قرن های تاریک کیهانی در حال چرخش کامل بودند.
مه جامع هنگامی شکل می گیرد که جهان به آرامی توسط گرمای و فشار عظیم بیگ بنگ خنک می شود. در ابتدا ، هر آنچه که با Big Bang منفجر شده بود ، به شکل پروتون های مثبت بارگذاری شده و الکترونهای با بار منفی تندرست می شد (خوب ، پروتون ها احتمالاً به عنوان کوارک ها شروع می شدند که در نهایت برای ساخت پروتون ها سقوط کردند).
این ذرات در نهایت به اندازه کافی کند شدند تا یکدیگر را بگیرند و اتم ها را تشکیل دهند. با هم ، این اتمها مه ضخیم هیدروژن و هلیوم را تشکیل می دهند و هیچ بار الکتریکی نشان نمی دهند. این مه متراکم و خنثی نور ماوراء بنفش را بلعید و به عنوان پرده پرده عمل کرد ، بین کهکشان ها آویزان شد. اما اشعه ماوراء بنفش ابر خود را در این فرآیند تغییر داد و الکترون ها را از اتم ها تخریب می کرد و به عنوان فیزیکدانان می گفتند (یا یونیزاسیون ، گاز الکتریکی (یا یونیزه کردن).
گاز یونیزه شده ، که به آن پلاسما نیز گفته می شود ، انرژی دیگری را متفاوت از گاز خنثی جذب می کند ، بنابراین نور کهکشان ها در آن زمان شروع به شکستن حجاب کرده بودند.
نور از JADS-GS-Z13-1-LA حباب پلاسما دوباره در اطراف آن ایجاد می کند. و با گذشت زمان ، نور فراتر از مرزهای این بالون 650،000 سال نوری ، طبق گفته های ویتوک از امواج آن ، به اندازه کافی گسترش می یابد که حداقل بخشی از آن می تواند از ابر بین قاره ای عبور کند.
اخترشناسی از دانشگاه ملبورن میشل ترنتی ، که در این مطالعه شرکت نکرده است ، به Space.com می گوید که او در مورد چگونگی رشد و همپوشانی این حباب های پلاسما در زمان دوران مجدداً کنجکاو است ، تا اینکه در نهایت تمام جهان ترمیم نشود – و شفاف.
ستاره های عظیم یا سیاه چاله ای بیش از حد؟
ویتستوک و همکارانش متوجه شدند که نور از JADS-GS-Z13-1-LA قوی تر از آنچه انتظار می رفت به نظر می رسید (این بدان معنی است که بیشتر از آن از پایان موج کوتاه تر طیف الکترومغناطیسی ناشی می شود). کهکشان همچنین مقدار غافلگیرکننده ای از نور به نام اشعه Lyman-α را منتشر می کند. این تابش لیمن-α زمانی اتفاق می افتد که هیدروژن خنثی انفجار تابش ماوراء بنفش را که یک الکترون را هیجان زده می کند ، ایجاد می کند. در حالی که الکترون به عقب آرام می شود ، این انرژی را به عنوان تابش Lyman-α آزاد می کند.
حضور بسیاری از لیمن-α در طیف کهکشان نشان می دهد که هیدروژن اطراف آن را با تابش بسیار ماوراء بنفش بمباران می کند.
ترنتی می گوید: “این دو واقعیت که با هم ترکیب می شوند ، کهکشان را منحصر به فرد (و بنابراین شگفت آور) می کنند.” [they’re] بحث با انتظارات کهکشان های معمولی که در انتهای مجدد می بینیم [around 0.8 billion to 1 billion years after the Big Bang]s
توضیح درخشش شگفت آور پرانرژی کهکشان به چیز دیگری شگفت آور نیاز دارد: یا Jades-GS-Z13-1-La با ستاره های آبی غیرمعمول عظیم و گرم و یا یک سوراخ فوق العاده سیاه و سفید فوق العاده عظیم در مرکز خود وجود دارد که به طور جدی گاز را از دست می دهد.
اگر نور میلیاردها ستاره گلکسی را ببینیم ، این ستاره ها باید بسیار زیاد و داغ باشند: حدود 15 برابر خورشید و بیش از صد برابر گسترده تر.

از طرف دیگر ، اگر نور را از یک سیاه چاله فوق العاده که در حال خوردن است ، می بینیم ، حتی باید عظیم تر از قلب قلب شیری ما باشد ، که دارای انبوهی حدود 4 میلیون خورشید است. برای بیشتر مدل های چگونگی شکل گیری کهکشان ها (و بیش از حد سیاهچاله ها در مراکز خود شکل می گیرد و رشد می کند) ، این یک ایده تکان دهنده است: بنابراین در اوایل تاریخ جهان ما ، نه یک سیاه چاله منفرد نباید زمان رشد را در آن اندازه داشته باشد.
Vitstock می گوید: “مدل های نظری خاصی وجود دارد که در آن انتظار می رود ، بنابراین اگر اینگونه باشد ، می تواند عواقب مهمی برای چنین نظریه هایی برای شکل گیری سیاهچاله های اولیه به همراه داشته باشد.”
برای Trents ، این یکی از جالب ترین سؤالات در مورد دوران مجدد است: “منابع تابش که به تجدید نظر کمک می کند چیست؟ این روند توسط ستاره های عادی ، ستاره های عجیب و غریب یا تجمع سیاهچاله ها هدایت می شود؟”
پاسخ می تواند چیزی در مورد چگونگی شکل گیری و تکامل کهکشان های اولیه مانند راه شیری ما و همسایگان کاملاً مدرن ما به ما بگوید.
در حال حاضر یک رمز و راز کیهانی باقی مانده است
اما ویتستاک و همکارانش هنوز اطلاعات کافی برای حل این رمز و راز خاص ندارند.
ترنتی گفت: “این کشف با شروع مجدد دوباره شروع به درخشش می کند ، اما این فقط یک تجسم است که کنجکاوی را به حرکت در می آورد ، ساختن یک علم با نمونه ای از یک شیء دشوار است.”
Vitstock موافق است ، اما او خوش بین است که کهکشان های بیشتری را از اوج دوران مجدداً پیدا می کند – و تاکنون JWST محدودیت هایی را که تا چه اندازه می توانند ستاره شناسان را ببینند ، فشار می دهد.
ویتستاک گفت: “من مطمئن هستم که در سالهای آینده نمونه هایی از کهکشانهای حتی دورتر با خصوصیات مشابه را پیدا خواهیم کرد.” “مراحل زیر شامل مطالعه این کهکشان با جزئیات بیشتر است ، با مشاهدات جدید که قبلاً به دست آمده و در آینده نزدیک برنامه ریزی شده است ، بلکه برای یافتن نمونه های بیشتری از کهکشان ها با تابش بسیار روشن Liman-α بسیار زود است.”
اگر اخترشناسان بتوانند اندازه گیری های دقیق تری از طیف نور حاصل از کهکشان را بدست آورند ، می توانند میزان هلیوم ، اکسیژن و کربن را در تولید نور شرکت کنند. این امر به آنها امکان می دهد اندازه گیری های JWST را با مدل های رایانه ای فیزیک شرکت کننده مقایسه کنند و ببینند که توضیحات کدام بهترین با داده ها مطابقت دارد.
این مطالعه در تاریخ 26 مارس منتشر شد در مجله طبیعتحرف




