دانشمندان در جو آن سرنخ شگفت انگیزی از گذشته زهره پیدا کردند

دانشمندان چیزی غیرمنتظره را در جو زهره مشاهده کردند – افزایش سطح دوتریوم نسبت به هیدروژن. خوب، مطمئنا، این به نظر هیجان انگیزترین ادعا نیست. با این حال، پیامدهای این کشف در واقع می تواند درک فعلی ما از جهان کهربا را وارونه کند.
همانطور که مشخص است، این فرض ما را تحت تأثیر قرار می دهد که زهره یک سیاره همیشه بایر و غیر قابل مهمان نواز است. در اینجا چگونگی آن است.
هیروکی کاریو، محقق دانشگاه توهوکو و یکی از دانشمندان حاضر در این مطالعه، در بیانیه ای گفت: “زهره را به دلیل اندازه مشابه، اغلب دوقلوهای زمین می نامند.” با وجود شباهتهای بین این دو سیاره، تکامل متفاوتی داشته است. برخلاف زمین، زهره دارای شرایط سطحی شدید است.
به دلیل دما و فشار شدید در زیر لایههای ابر ضخیم زهره، آب مایع نمیتواند به مقدار کافی قابل توجه باشد. دانشمندان در مطالعه خود نوشتند: «برای در نظر گرفتن این موضوع، این ارتفاعات 150000 برابر کمتر از ارتفاعات مشابه روی زمین آب دارند.
اما این بدان معنا نیست که همیشه اینطور بوده است.
دوتریوم و هیدروژن ایزوتوپ های یکدیگر هستند، به این معنی که آنها اشکال متفاوتی از یک عنصر هستند که دارای تعداد مساوی پروتون اما تعداد متفاوتی از نوترون در هسته خود هستند. این منجر به داشتن جرم اتمی متفاوت می شود، اما خواص شیمیایی آنها نسبتاً یکسان است.
مرتبط: شواهد جدید جوی نشان می دهد که زهره ممکن است قادر به حمایت از زندگی باشد
چیزهای زیادی را می توان از نسبت های ایزوتوپ به دست آورد. برای مثال، تاریخگذاری کربن را در نظر بگیرید، ابزاری قدرتمندی است که توسط دانشمندان برای کنار هم قرار دادن سن مواد آلی با استفاده از نسبتهای نسبی ایزوتوپهای کربن 12 و کربن 14 استفاده میشود. نسبت این ایزوتوپها در ماده در طول زمان تغییر میکند زیرا کربن 14 به صورت رادیواکتیو تجزیه میشود و جایگزین نمیشود.
تصور میشود زهره و زمین زمانی نسبت HDO/H2O مشابهی داشتهاند، زیرا هر دو سیاره در ناحیهای از منظومه شمسی اولیه که آب نمیتوانست متراکم شود، تشکیل شدهاند. بعدها تصور شد که آب توسط سیارکهای غنی از آب، احتمالاً از کمربند سیارکی بیرونی، به دنیا منتقل شده است، که باید منجر به نسبتهای مشابه دوتریوم به هیدروژن (D/H) در هر دو سیاره شود. این فرضیه بیشتر توسط سطوح قابل مقایسه سایر عناصر فرار، مانند کربن و نیتروژن، بین زهره و زمین پشتیبانی می شود.
اما پس از بررسی دادههای ابزار مادون قرمز اختفای خورشیدی (SOIR) در فضاپیمای ونوس اکسپرس (که از سال 2006 تا 2014 در حال کار بود)، بارقهای از امید را در این داستان ایجاد کرد. دانشمندان دریافتند که نسبت HDO در حال حاضر 120 برابر بیشتر از H2O در جو زهره است. دانشمندان ESA نوشتند: «این غنیسازی عمدتاً به دلیل تشعشعات خورشیدی است که ایزوتوپولوژیهای آب را در اتمسفر بالایی تجزیه میکند و اتمهای هیدروژن (H) و دوتریوم (D) تولید میکند. از آنجایی که اتم های H به دلیل جرم کمترشان راحت تر به فضا می روند، نسبت HDO/H2O به تدریج افزایش می یابد.
آنها همچنین دریافتند که غلظت مولکول های آب، هر دو H2O و HDO، با افزایش ارتفاع، به ویژه بین 70 تا 110 کیلومتری (43 و 68 مایلی) از سطح زهره افزایش می یابد. آنها همچنین دریافتند که نسبت HDO به H2O در این ارتفاعات بسیار زیاد می شود، بیش از 1500 برابر بیشتر از آنچه در اقیانوس های زمین یافت می شود. این نشان می دهد که اتمسفر زهره حاوی آب غنی از دوتریوم بسیار بیشتری نسبت به زمین است که نشان دهنده تفاوت های قابل توجهی در فرآیندهای جوی این دو سیاره است.
این تیم حدس میزند که این فرآیندها ممکن است توسط مکانیسمهای آب و هوایی شامل آئروسلهای اسید سولفوریک (H2SO4) که بیشتر ابرهای ناهید را تشکیل میدهند، کنترل شوند.
دانشمندان توضیح دادند: “این ذرات معلق در هوا درست بالای ابرها تشکیل می شوند، جایی که دما به زیر نقطه شبنم آب گوگردی می رسد و منجر به تشکیل ذرات معلق در هوای غنی شده با دوتریوم می شود.” این ذرات به ارتفاعات بالاتر می روند، جایی که دمای بالا باعث تبخیر آنها می شود و نسبت بیشتری از HDO نسبت به H2O آزاد می شود. سپس بخار به سمت پایین منتقل می شود و چرخه دوباره شروع می شود.
این یافته ها چگونه پیامدهای گسترده تری برای درک ما از سیاره خواهد داشت؟ ابتدا، تیم امیدوار است که مطالعات آینده به چگونگی تغییر نسبت دوتریوم به هیدروژن (D/H) با ارتفاع در هنگام محاسبه مقدار کل این گازها در جو زهره توجه کند. دوم، نحوه تغییر D/H با ارتفاع بر سرعت فرار هیدروژن و دوتریوم به فضا تأثیر میگذارد. به عنوان مثال، دوتریوم بسیار بیشتری در اتمسفر بیش از حد انتظار آزاد می شود که اگر مقداری از این دوتریوم خارج شود، می تواند بر نسبت کلی D/H تأثیر بگذارد.
این بدان معناست که برای درک دقیق چگونگی تکامل جو زهره و میزان آب از دست رفته آن در طول زمان، دانشمندان باید از مدل های دقیقی استفاده کنند که این تغییرات ارتفاع را توضیح می دهد.




