دانشمندان دنباله‌دار مخفی را در کمربند سیارکی کشف کردند-چند دنباله‌دار دیگر وجود دارد؟
یک “دنباله دار کمربند اصلی” جدید – یک جرم دنباله دار مانند که به عنوان یک سیارک در کمربند سیارکی بین مریخ و مشتری ظاهر می شود – شناسایی شده است که تعداد کل چنین اجرام فریبنده ای را به 14 می رساند.
همراه با “دنباله دارهای تاریک“، که دانشمندان معتقدند 60٪ از کل اجرام نزدیک به زمین را تشکیل می دهند، دنباله دارهای کمربند اصلی متعلق به جمعیت گسترده تری هستند که در مجموع به عنوان “سیارک های فعال” شناخته می شوند. به طور کلی، همه این اجرام در مدارهای معمولی هستند. سیارک هااما آنها نشانه هایی از فعالیت را نشان می دهند – به ویژه، آنها “گاز” را نشان می دهند تا کما و دم درست کنند. یک دنباله دار. بنابراین، آنها خطوط بین سیارک های سنگی و دنباله دارهای یخی را محو می کنند و این را نشان می دهند پرورش کبوتر چنین ارگان هایی مانند یکی یا دیگری ممکن است تلاش های بیهوده ای باشد.
اصطلاح “دنباله دار کمربند اصلی” توسط هنری هسیه از موسسه علوم سیاره ای آریزونا و دیو جویت از دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس در سال 2006 ابداع شد، زمانی که تنها سه جرم از این قبیل شناخته شده بودند. آخرین کشف با نام 456P/PANSTARRS (به این معنی که 456امین دنباله دار دوره ای شناخته شده است و توسط پروژه Pan-STARRS کشف شده است)، تنها چهاردهمین دنباله دار کمربند اصلی کشف شده است.
هسیه در این باره گفت: “هنوز تعداد کمی از دنباله دارهای کمربند اصلی شناخته شده تایید شده وجود دارد.” بیانیه. ما می‌خواهیم جمعیتی بسازیم تا بتوانیم تصویر واضح‌تری از ویژگی‌های گسترده‌تر آنها به دست آوریم – مانند اندازه، مدت زمان فعالیت و توزیع در داخل کمربند سیارکیبه عنوان مثال – به طوری که بهتر بتوان از آنها برای ردیابی یخ استفاده کرد منظومه شمسی به طور کلی.”
Pan-STARRS، تلسکوپ بررسی پانورامیک و سیستم واکنش سریع، از دو رصدخانه در هاوایی تشکیل شده است و برای شناسایی سیارک ها و دنباله دارها در آسمان شب و همچنین سایر پدیده های گذرا طراحی شده است. او 456P/PANSTARRS را در سال 2021 کشف کرد، زمانی که جسم با یک دنباله گرد و غبار کوچک فعال به نظر می رسید.
با این حال، گاهی اوقات سیارک ها هنگام برخورد با دیگر سیارک ها یا شهاب سنگ ها شروع به پرتاب گرد و غبار می کنند – تلسکوپ فضایی هابلبرای مثال وجود دارد نمونه های فیلمبرداری شده از اتفاق افتادن اگرچه چنین حوادثی تحت عنوان کلی سیارک‌های فعال قرار می‌گیرند، اما عمر کوتاهی دارند و مانند ستاره‌های دنباله‌دار گاز منتشر نمی‌کنند. بنابراین، یک سوال باقی می ماند: 456P/PANSTARRS چه نوع سیارکی فعال است؟
هسیه، همراه با اسکات شپرد از مؤسسه علوم کارنگی و آدری تیروین از رصدخانه لوول، چند سال گذشته را صرف رصد 456P/PANSTARRS کرده‌اند. این شی جالب زمانی که 3.35 بود کشف شد واحدهای نجومی (501 میلیون کیلومتر یا 311 میلیون مایل) از خورشید. هنگامی که تلسکوپ 8 متری جمینی جنوبی در شیلی آن را در ژوئن 2023 در فاصله 3.37 AU (504 میلیون کیلومتر یا 313 میلیون مایل) رصد کرد، فعالیت متوقف شد. اما سپس تلسکوپ 6.5 متری Walter Baade Magellan در لاس کامپاناس، شیلی، و تلسکوپ 4.3 متری Lowell Discovery در آریزونا، 456P/PANSTARRS را به ترتیب در 3 اکتبر و 26 اکتبر رصد کردند. هر دو تلسکوپ دریافتند که دم کوچکی که به دور از خورشید نشانه رفته بود، درست مانند یک دنباله دار، بازگشته است. در آن زمان، 456P/PANSTARRS در فاصله 2.86 AU (428 میلیون کیلومتر یا 266 میلیون مایل) به خورشید نزدیکتر بود.
هسیه می‌گوید: «این جرم فقط یک سیارک نیست که تحت یک رویداد یکباره قرار گرفته است که باعث شده یک بار فعالیت خود را نشان دهد، بلکه جسمی ذاتاً فعال و یخی است که شبیه سایر دنباله‌دارهای بیرونی منظومه شمسی است.
فعالیت ستاره دنباله دار کمربند اصلی دوباره شعله ور شد زیرا، نزدیکتر به خورشید، گرما باعث شد که آب و یخ های دی اکسید کربن درست زیر سطح به گاز تصعید شده و منفجر شوند و گرد و غبار را با خود حمل کنند و دمی را تشکیل دهند که به سمت خورشید است. سپس این دم توسط باد خورشیدی که به سمت بیرون جریان دارد، منفجر می شود. این دقیقاً مانند رفتار یک دنباله دار است که هر بار که به حضیض (نزدیک ترین نقطه به خورشید در مدارش) نزدیک می شود، این فعالیت تکرار می شود.
مشاهدات Gemini South نشان می دهد که 456P/PANSTARRS هسته ای به قطر حدود 0.6 مایل (1 کیلومتر) دارد. با این حال، تیم متعجب بود که چگونه این جرم و سایر دنباله دارهای کمربند اصلی در مدارهای سیارکی مشابه به دور خورشید قرار گرفتند. دنباله‌دارها معمولاً مدارهای دایره‌ای طولانی دارند، در حالی که مدارهای سیارکی دایره‌ای‌تر هستند (البته نه کاملاً دایره‌ای، همانطور که با فاصله متغیر 456P از خورشید نشان می‌دهد). تفکر فعلی این است که آنها در نزدیکی جایی که اکنون هستند تشکیل شده اند، و “خط برف” – مرز بین جایی که یخ می تواند و نمی تواند وجود داشته باشد در قرص پیش سیاره ای که منظومه شمسی را در 4.6 میلیارد سال تشکیل داده است، به اندازه ما مرز تیز بود. فکر کرد.
این بدان معناست که دنباله دارهای کمربند اصلی می توانند دریچه ای دیگر به گذشته باشند و با نگاه کردن به آنها می توانیم نگاهی اجمالی به تولد منظومه شمسی خود داشته باشیم.
این یافته ها در ماه نوامبر در مجله منتشر شد یادداشت های تحقیقاتی AAS.
