در نهایت همه چیز برای فضاپیمای بین ستاره ای وویجر 1 در حال بررسی است

یک بار با پدرم نشستم و در گوگل جستجو می کردیم که چقدر چیزهای منظومه شمسی از زمین فاصله دارند. او به دنبال اعداد دقیق بود و بدیهی است که با هر شماره جدیدی که تماس می گرفتم سرمایه گذاری بیشتری می کرد. خوشحال شدم ماه؟ میانگین 238855 مایل (384400 کیلومتر). تلسکوپ فضایی جیمز وب؟ آن را به حدود یک میلیون مایل (1609344 کیلومتر) افزایش دهید. خورشید؟ 93 میلیون مایل (149,668,992 کیلومتر) دورتر است. نپتون? 2.8 میلیارد مایل (4.5 میلیارد کیلومتر) دورتر. در نهایت با فرض اینکه می دانست چه چیزی در راه است، گفتم: «خب، صبر کنید تا در مورد وویجر 1 بشنوید. او نبود.
«به ناسا ویجر 1 من اعلام کردم که سفینه فضایی بین ستاره ای در واقع دیگر حتی در منظومه شمسی نیست. نه، بیش از 15 میلیارد مایل (24 میلیارد کیلومتر) با ما فاصله دارد. دور از ما – و همینطور که صحبت می کنیم این موضوع بیشتر می شود.” من نمی توانم پاسخ او را به خاطر بیاورم، اما نگاهی کاملاً ناباورانه به یاد دارم. فوراً سؤالاتی مبنی بر اینکه چگونه این کار حتی از نظر فیزیکی امکان پذیر است وجود داشت. خنده های متحیرانه ای وجود داشت، روش های مختلف گفتن. “وای” و مهمتر از همه، یک حس عفونی از هیبت وجود داشت و دقیقاً مانند آن، یک طرفدار جدید Voyager 1 متولد شد.
به راحتی می توان فهمید که چرا وویجر 1 یکی از دوست داشتنی ترین کاوشگران فضایی روباتیکی است که ما داریم – و بنابراین به راحتی می توان درک کرد که چرا بسیاری از مردم چند ماه پیش وقتی که وویجر 1 با ما صحبت نکردند، احساس ناراحتی کردند.
متصل: فضاپیمای وویجر 1 ناسا پس از 5 ماه بدون تماس سرانجام به خانه بازگشت
به دلایلی که در آن زمان نامشخص بود، این فضاپیما شروع به کار کرد پس فرستادن مزخرفات به جای 0ها و 1های منظم و منظم و غنی از داده که از زمان شروع خود ارائه کرده است در سال 1977 راه اندازی شد. این زبان کامپیوتری کلاسیک بود که به وویجر 1 اجازه داد با سازندگانش گفتگو کند و در عین حال عنوان “دورترین شی ساخته شده توسط انسان” را به خود اختصاص داد. اینگونه بود که فضاپیما بینشی حیاتی ارائه کرد که منجر به کشف قمرهای جدید جووین شد و به لطف این نوع پادکست دوتایی، دانشمندان به طرز شگفت انگیزی حلقه جدیدی را در زحل شناسایی کردند و اولین و تنها “پرتره خانوادگی” منظومه شمسی را ایجاد کردند. . این کد اساسا برای وجود Voyager 1 حیاتی است.
همچنین، بدتر از همه، مشکل پشت مشکل مربوط به سیستم داده پرواز کشتی است، که به معنای واقعی کلمه سیستمی است که اطلاعات مربوط به سلامت وویجر 1 را مخابره می کند تا دانشمندان بتوانند هر مشکلی را که پیش می آید اصلاح کنند. مشکلات از این قبیل. همچنین، به دلیل فاصله بسیار زیاد فضاپیما از اپراتورهای خود در زمین، حدود 22.5 ساعت طول می کشد تا یک ارسال به فضاپیما برسد و سپس 22.5 ساعت طول می کشد تا ارسال مجدد را دریافت کند. افسوس، اوضاع برای مدتی خوب به نظر نمی رسید – به طور دقیق حدود پنج ماه.
اما سپس، در 20 آوریل، وویجر 1 بالاخره زنگ زد خونه با 0های قابل خواندن و 1های قابل خواندن.
باب راسموسن، عضو خدمه پرواز وویجر، به Space.com گفت: «تیم در اوایل صبح در آخر هفته جمع شده بود تا ببیند آیا تلهمتری بازمیگردد یا خیر. “خوشحال بود که همه در چنین مکانی گرد هم آمده بودند تا لحظه ای را که متوجه شدیم تلاش هایمان موفقیت آمیز بوده را به اشتراک بگذارند. ما هم فضاپیمای بی باک و هم رفاقتی را که امکان بازیابی آن را فراهم کرد، تحسین کردیم.»
و سپس، در 22 میدانشمندان وویجر اعلام کردند که این فضاپیما با موفقیت از سرگیری داده های علمی از دو دستگاه از چهار ابزار خود، زیرسیستم موج پلاسما و ابزار مغناطیس سنج، از سر گرفته است. آنها اکنون در حال کار بر روی دو سیستم فرعی دیگر، یعنی زیرسیستم پرتو کیهانی و ابزار ذرات باردار با انرژی کم، هستند که دوباره آنلاین شوند. اگرچه از نظر فنی شش ساز دیگر در کشتی ویجر وجود دارد، اما مدتی است که از خدمت خارج شده اند.

بازگشت
راسموسن در واقع یکی از خدمه وویجر در دهه 1970 بود و قبل از عزیمت به ماموریت های دیگر به عنوان مهندس کامپیوتر روی پروژه کار می کرد. کازینوها، که فضاپیمایی را به فضا پرتاب کرد که تقریباً هر آنچه را که در حال حاضر در مورد زحل می دانیم به ما آموخت. با این حال، در سال 2022، او به دلیل یک معضل ماموریت جداگانه به وویجر بازگشت – و از آن زمان در تیم باقی مانده است.
لیندا اسپیلکر، دانشمند سیارهشناسی در آزمایشگاه پیشرانه جت ناسا، که روی وویجر نیز کار میکرد، میگوید: «بسیاری از افراد اولیه وجود دارند که هنگام پرتاب وویجر یا حتی قبل از آن، هم در خدمه پرواز و هم در تیم علمی حضور داشتند. Mission، در پادکست This Week in Space شبکه TWiT به Space.com گفت. “این یک ادای احترام واقعی به وویجر است – عمر طولانی نه تنها فضاپیما، بلکه افراد حاضر در تیم.”
برای بازگرداندن Voyager 1 به روشی نسبتاً سینمایی، این تیم راه حل پیچیده ای را ارائه کرد که FDS یک نسخه از حافظه آن را به زمین بازگرداند. در این بازخوانی حافظه، اپراتورها قادر به کشف ریشه مشکل بودند – کد خراب مربوط به یک تراشه – که سپس توسط دیگری برطرف شد (راستش، فوق العاده جالب) فرآیند اصلاح کد. روزی که وویجر 1 بالاخره دوباره صحبت کرد، اسپیلکر گفت: «میتوانستید صدایی را در اتاق بشنوید. “خیلی ساکت بود. همه به صفحه نمایش نگاه می کنند، منتظر و تماشا می کنند.”

البته، اسپیلکر مقداری بادام زمینی نیز برای تیم به ارمغان آورد – اما نه هر بادام زمینی. بادام زمینی مبارک.
این یک سنت دیرینه در JPL است که میزبان یک جشن بادام زمینی قبل از رویدادهای ماموریت اصلی مانند پرتاب، نقاط عطف و، خوب، رستاخیز احتمالی وویجر 1 باشد. آغاز شده در دهه 1960، زمانی که آژانس در تلاش بود تا ماموریت رنجر 7 را به فضا بفرستد که هدف آن گرفتن عکس و جمع آوری اطلاعات از سطح ماه بود. رنجرز 1 تا 6 شکست خورده بود، بنابراین رنجر 7 کار بزرگی بود. به این ترتیب، مهندس مسیر ماموریت، دیک والاس، مقدار زیادی بادام زمینی را برای تیم به ارمغان آورد تا در آن غذا بخورند و استراحت کنند. البته، Ranger 7 موفق بود و همانطور که والاس یک بار گفت، “بقیه تاریخ است.”
وویجر 1 به این میان وعده های مثبت نیاز داشت.
اسپیلکر توضیح داد: «پنج ماه بود که ما هیچ اطلاعاتی نداشتیم. و بنابراین، در این اتاق سکوت، به جز صدای خوردن بادام زمینی، اپراتورهای وویجر 1 جلوی نمایشگرهای سیستم مربوطه خود نشستند و منتظر ماندند.
اسپیلکر گفت: “به یکباره شروع به پر کردن – داده ها” کرد. سپس برنامه نویسانی که در انتظار به آن نمایشگرها خیره شده بودند از صندلی های خود پریدند و شروع به تشویق کردند: “فکر می کنم آنها شادترین افراد اتاق بودند، و فقط یک حس شادی وجود داشت که ما Voyager 1 را برگشتیم.”

راسموسن می گوید، در نهایت، تیم توانست نتیجه بگیرد که آسیب احتمالاً به دلیل ترکیبی از آسیب های پیری و تشعشع رخ داده است که از طریق آن ذرات پر انرژی در فضا کشتی را بمباران کردند. به همین دلیل است که او معتقد است که وقوع یک شکست مشابه در آینده چندان تعجب آور نخواهد بود، با توجه به اینکه وویجر 1 هنوز هم مانند فضاپیمای دوقلوی خود فراتر از مناطق دوردست همسایگی ستاره ای ما حرکت می کند. ویجر 2.
البته، فضاپیما هنوز به طور کامل تعمیر نشده است – اما بسیار خوب است که بدانید همه چیز بالاخره در حال بررسی است، به ویژه با اخبار اخیر مبنی بر بازگشت برخی از ابزارهای علمی آن به راه خود. و حداقل، راسموسن اطمینان می دهد که هیچ چیزی که تیم تاکنون یاد گرفته است، نگران کننده نیست. او گفت: “ما مطمئن هستیم که درک خوبی از مشکل داریم و به بازگشت همه چیز به حالت عادی خوشبین هستیم – اما همچنین انتظار داریم که این آخرین مورد نباشد.”

در واقع، همانطور که راسموسن توضیح می دهد، اپراتورهای وویجر 1 ابتدا درست پس از اینکه علت اصلی مشکل با قطعیت مشخص شد، نسبت به وضعیت خوشبین شدند. او همچنین تاکید می کند که روحیه تیم هرگز ضعیف نبوده است. او گفت: «ما از مدارک غیرمستقیم میدانستیم که یک فضاپیما داریم که عمدتاً سالم است. فکر نکردیم خداحافظی کنیم.
او ادامه داد: «در عوض، ما میخواستیم هرچه سریعتر به سمت حلوفصلی برویم تا به سایر مسائل هیئت مدیره که ماهها مورد غفلت قرار گرفته بود، رسیدگی شود. ما اکنون با آرامش به سمت این هدف حرکت می کنیم.»
آینده سفر وویجر
نمی توان نادیده گرفت که طی چند ماه گذشته فضایی از اضطراب و ترس در فضای عمومی وجود داشته است که وویجر 1 به آرامی به سمت ارسال 0 و 1 نهایی خود می رود. سرفصل ها در اینترنت، یکی نوشته شده توسط از جمله من، وزن واضح و منفی دارند. فکر میکنم به این دلیل است که حتی اگر وویجر 2 بتواند مشعل بینستارهای را بعد از وویجر 1 حمل کند، احتمال از دست دادن وویجر 1 مانند احتمال از دست دادن بخشی از تاریخ است.
اسپیلکر درباره وویجرز توضیح داد: «ما از این مرز به نام هلیوپوز عبور کردیم. ویجر 1 در سال 2012 از این خط عبور کرد. وویجر 2 در سال 2018 از آن عبور کرد – و از آن زمان تاکنون اولین فضاپیمایی بوده که اندازهگیری مستقیمی از محیط بین ستارهای انجام داده است. در این مورد، این فضای بین ستاره های دیگر و خورشید ما است، که اگرچه ما همیشه آن را یک ستاره نمی دانیم، اما فقط یک ستاره دیگر در جهان است. قطره ای در اقیانوس کیهانی
اسپیلکر توضیح داد: «JPL ساخت دو فضاپیمای وویجر را در سال 1972 آغاز کرد. از نظر زمینه، این تنها سه سال پس از اولین قدم زدن انسان بر روی ماه بود – و دلیل اینکه ما خیلی زود شروع کردیم این بود که این همترازی نادر سیارات را داشتیم که هر بار یک بار اتفاق میافتد. 176 سالاین هم ترازی بود که میتوانست نوید پستهای بازرسی فضاپیماها را در سراسر منظومه شمسی، از جمله مشتری، زحل، اورانوس و نپتون بدهد. این پستهای بازرسی بهویژه برای ویجرها مهم بودند. همراه با بازدیدهای سیارهای، کمکهای گرانشی نیز وجود داشت، و کمکهای گرانشی میتوانند به پرتاب اشیا کمک کنند. به منظومه شمسی – و، ما اکنون می دانیم، فراتر از آن.
وویجر 1 به عنوان اولین جسم ساخته شده توسط انسان که منظومه شمسی را ترک کرد، به عنوان یادگاری از برنامه فضایی اولیه آمریکا، و به عنوان شاهدی بر این که فناوری حتی چند دهه قدمت تا چه حد می تواند قوی باشد، میراثی را که معمولاً برای افراد قابل توجه محفوظ است، ایجاد کرده است. چیزهایی که توسط آب و هوا از بین رفته است

راسموسن خاطرنشان کرد: دانشمندان ما مشتاقند ببینند چه چیزی را از دست داده اند. “همه اعضای تیم از تعهد خود به این پروژه منحصر به فرد و مهم خود انگیزه می شوند. فشار واقعی از اینجاست.”
هرچند از نظر انرژی، رویکرد تیم بالینی و مصمم است.
او گفت: «هیچوقت هیچکس بهطور خاص هیجانزده یا افسرده نبود. ما مطمئن هستیم که می توانیم به زودی به تجارت معمول خود بازگردیم، اما همچنین می دانیم که با فضاپیمای پیری روبرو هستیم که احتمالاً در آینده دوباره با مشکلاتی روبرو خواهد شد. این فقط یک واقعیت زندگی در این ماموریت است، بنابراین جای نگرانی نیست.”
با این حال، تصور میکنم برای مهندسان وویجر 1 همیشه لذتبخش است که به یاد داشته باشند که این کاوشگر روباتیک ذهنهای کنجکاو را در سراسر جهان درگیر خود میکند. (از جمله ذهن پدرم در حال حاضر، به لطف من و گوگل.)
همانطور که راسموسن میگوید، «این شگفتانگیز است که بدانیم جهان چقدر از این مأموریت قدردانی میکند».




