برای چشم غیرمسلح انسان، آسمان شب با بیش از 9000 نقطه نوری مجزا درخشان است، اما این چشم انداز تنها بخش کوچکی از آن را پوشش می دهد. کائنات.
نزدیکترین منظومه ستاره ای مرئی است آلفا قنطورس، که حدود 4.25 سال نوری از ما فاصله دارد. نزدیکترین ستاره در این منظومه سه ستاره پروکسیما قنطورس است، اما از آنجایی که یک است یک کوتوله قرمزبرای دیدن بدون تلسکوپ خیلی تاریک است.
دورترین ستاره ای که با چشم غیر مسلح قابل مشاهده است V762 Cas است، یک ستاره متغیر که در فاصله 16000 سال نوری کامل از ما قرار دارد. اگرچه احتمالاً 100000 برابر روشن تر از آن است آفتاباین فاصله باورنکردنی به این معنی است که در شرایط ایده آل درست روی لبه دید در شب معمولی انسان حرکت می کند.
متصل: آیا چیزی فراتر از جهان هستی وجود دارد؟
همه از ستاره ها ما می توانیم بدون تلسکوپ ببینیم که جرم آنها بسیار بیشتر از خورشید است. ستارگانی مانند خورشید و کوچکتر از آن برای غلبه بر فاصله سال نوری بین آنها و ما بسیار کم نور هستند و آنها را نامرئی می کند. بدون احتساب حجم موجود در فاصله تا V762 Cas، حدود 9000 ستاره قابل مشاهده و بیش از یک میلیون ستاره نامرئی وجود دارد.
اما در حالی که V762 Cas دورترین ستاره ای است که می توانیم با چشم غیرمسلح ببینیم، این دورترین چیزی نیست که بدون تلسکوپ می توانیم ببینیم. این افتخار به کهکشان آندرومدا. با بیش از یک تریلیون ستاره، مانند یک لکه مبهم به اندازه یک مشت دراز شده به نظر می رسد. وقتی به آندرومدا نگاه می کنید، نوری را دریافت می کنید که بیش از 2.5 میلیون سال پیش سفر خود را آغاز کرده است.
برخی از فلاش ها و انفجارها به سطوحی باورنکردنی از روشنایی می رسند و به طور موقت حتی در فواصل بسیار زیاد قابل مشاهده هستند. به عنوان مثال، در سال 2008، پرتو گاما منفجر شد GRB 080319B با چشم غیر مسلح قابل مشاهده بود در حدود 30 ثانیه، حتی اگر بیش از 7.5 میلیارد سال نوری از ما پرواز کرد. این بدان معنی است که وقتی نور این انفجار اشعه گاما سفر خود را آغاز کرد، منظومه شمسی ما هنوز شکل نگرفته بود.
چه زمانی گالیله تلسکوپ نجومی را در اوایل دهه 1600 کامل کرد، جهان به روی ما باز شد. تلسکوپ ها به ما اجازه می دهند اجرام کم نورتر را ببینیم زیرا می توانند نور بیشتر و اجرام دورتر را جمع آوری کنند زیرا تصاویر را نیز بزرگنمایی می کنند.
با این حال، حتی با پیشرفته‌ترین تلسکوپ‌های زمینی و فضایی و جامع‌ترین بررسی‌ها، ما توانسته‌ایم کمتر از 3 درصد از کل ستارگان را نقشه برداری کنیم. کهکشان راه شیری و کمتر از 1% از کهکشان ها در جهان قابل مشاهده دورترین کهکشان ها هنوز برای ما غیر قابل دسترس هستند. آنها به سادگی بسیار تاریک و بسیار کوچک برای تشخیص هستند.
اما طبیعت یک ترفند کوچک به ما داده است که می توانیم از آن برای حرکت بیشتر به فضا استفاده کنیم. هنگامی که نور یک ستاره یا کهکشان دور از یک خوشه عظیم عبور می کند، جاذبه زمین از این خوشه می تواند تصویر را – در برخی موارد 10000 برابر یا بیشتر، بزرگ کند.
از طریق این ترفند است عدسی گرانشی که ستاره شناسان می توانند دورترین تک ستاره شناخته شده به نام را شناسایی کنند ارندل (بله، این مرجع ارباب حلقه‌ها است که از افسانه آنگلوساکسون ستاره صبح می‌آید)، که در حال حاضر بیش از 28 میلیارد سال نوری از ما فاصله دارد. این ستاره تنها 900 میلیون سال بعد به صحنه کیهان رسید مهبانگقرار دادن آن در دسترس اولین نسل از ستارگانی که در کیهان ظاهر شدند.
ستاره شناسان با استفاده از تکنیک عدسی گرانشی مشابهی از آن استفاده کردند تلسکوپ فضایی جیمز وب برای اندازه گیری دقیق فاصله تا JADES-GS-z13-0، دورترین کهکشان شناخته شده. در حال حاضر بیش از 33.6 میلیارد سال نوری از ما فاصله دارد و زمانی شکل گرفت که جهان ما تنها 400 میلیون سال سن داشت.
همچنین، ما هنوز هم می‌توانیم اجرام فضایی را ببینیم، اما برای انجام این کار، باید به طول موج‌های نور دیگر سوئیچ کنیم. در مایکروویو، ما توسط درخشش احاطه شده ایم پس زمینه مایکروویو کیهانینوری که وقتی کیهان 380000 سال قدمت داشت تولید شد و از پلاسما به گاز خنثی تبدیل شده بود. این نور از آن زمان در کیهان نفوذ کرده است و تقریباً در لبه کیهان مرئی قرار دارد.
ستاره‌شناسان گمان می‌کنند سیگنال‌های دیگری نیز از گذشته‌ای عمیق‌تر می‌آیند. به عنوان مثال، فرآیندهای عجیب و غریب در اولین لحظات انفجار بزرگ، جریانی از ذرات ارواح به نام نوترینوو شکار این جمعیت باقیمانده ادامه دارد. حتی فرآیندهای عجیب‌تر در اولین ثانیه انفجار بزرگ احتمالاً کیهان را سیل کرده است امواج گرانشی. ماموریت های پیشنهادی مانند مشاهده‌گر بیگ بنگ می تواند آثار ضعیفی از این سیگنال باقیمانده را دریافت کند. اگر کشف شود، دورترین چیزی است که تا به حال دیده ایم.
