«ردهای خردهای» از شهابسنگها میتوانند دنبالهدارهای بالقوه خطرناکی را سالها قبل از رسیدن به زمین آشکار کنند

یک مطالعه جدید نشان میدهد دنبالهدارهایی که به ندرت از خورشید عبور میکنند، میتوانند به سیاره ما برخورد کنند، اما ما میتوانیم آنها را با استفاده از دنبالههای شهابسنگمانندی که از خود بر جای میگذارند، تشخیص دهیم.
بسیاری از دنباله دارها به طور مکرر از منظومه شمسی بازدید می کنند، حداقل در مقیاس زمانی کیهانی. برای مثال دنباله دار هالی هر ۷۶ سال یکبار از کنار زمین عبور می کند و آخرین ظهور آن در سال ۱۹۸۶ بود.
اما دنباله دارهای دیگر، مانند دنباله دار اکتبر A3 Tsuchinshan-ATLAS، بازدیدکنندگان بسیار کمتری هستند. برخی از این موارد متولد شده در منظومه شمسیحاشیه های بیرونی هستند دنباله دارهای طولانی مدت (LPC) که فقط هر 200 سال یا بیشتر به خورشید نزدیک می شوند.
در حالی که LPC ها ممکن است تماشاگران آسمان را مجذوب خود کنند، اما برای مدافعان سیاره ای یک چالش هستند. برآوردها حاکی از آن است که آنها ممکن است تا 6 درصد از تمام تأثیرات روی زمین را ایجاد کنند. با این حال، تعداد کمی از LPCهایی که می توانند تهدیدی باشند – آنهایی که مدار آنها در حدود 4.65 میلیون مایل (7.5 میلیون کیلومتر) از زمین یا حدود یک بیستم فاصله زمین و خورشید است – در واقع شناسایی شده اند. هر یک از این دنبالهدارهای بالقوه خطرناک میتوانند ضربهای قدرتمند داشته باشند. به عنوان مثال، یک سیارک به قطر 0.6 مایل (1 کیلومتر) که با سرعت 30 مایل در ثانیه (50 کیلومتر در ثانیه) حرکت می کند، با انرژی 750000 مگاتن TNT به زمین برخورد می کند.
مرتبط: مطالعه نشان میدهد که سیارک «خدای آشوب» میتواند توسط زمینلرزهها و رانش زمین در طول سال ۲۰۲۹ تغییر شکل دهد.
اما مطالعه جدید راهی برای تشخیص LPCها پیشنهاد میکند: با دنبال کردن مسیرهای شهابسنگهایی که این هانسلهای آسمانی از خود به جای گذاشتهاند. این به این دلیل است که وقتی یک دنباله دار به خورشید نزدیک می شود، گرمای شدید خورشیدی بیشتر یخ آن را تبخیر می کند. این سنگ ها و گرد و غبار را از دنباله دار به جریان شهاب سنگی که مسیر آن موازی با مسیر دنباله دار است، پرتاب می کند. بعلاوه، “جریان های دنباله دار طولانی مدت در معرض آشفتگی سیارات بزرگتر نیستند.” سامانتا هملگارندانشجوی فارغ التحصیل دانشگاه آریزونا شمالی و اولین نویسنده این مطالعه، در ایمیلی به Live Science گفت.
اگر زمین از طریق جریان های شهاب سنگ حمله کند، بخشی از جو سیاره ما می تواند شعله ور شود. بارش شهابی. این رگهها میتوانند سرعت و جهت حرکت شهابسنگها را آشکار کنند و به دانشمندان این امکان را میدهند که جریانها را برونیابی کرده و دنبالهدارهای مادر را پیدا کنند. و در حالی که اکثر LPCها برای رصدخانه های فعلی بسیار ضعیف هستند، بررسی میراث فضا و زمان آینده (LSST) – که از رصدخانه های آینده استفاده خواهد کرد. رصدخانه Vera C. Rubinنظارت – میتواند این دنبالهدارها را سالها قبل از اینکه تهدیدی باشد، شناسایی کند. با این حال، دقیقاً مشخص نبود که چقدر پیش از این.
برای تعیین این موضوع و آزمایش استراتژی نظری خود، نویسندگان مطالعه جدید به 17 بارش شهابی با LPCهای والد شناخته شده روی آوردند. بر اساس ویژگیهای هر بارش، محققان مجموعهای از LPCهای مصنوعی تولید کردند – یک خانواده برای هر بارش شهابی. سپس این تیم عملاً خوشههای دنبالهدار را در فاصلههایی قرار دادند که آنها را به اندازهای روشن کند که فقط رصدخانه روبین ببیند. در نهایت، محققان مکانهای این خانوادههای دنبالهدارهای مصنوعی را با موقعیتهای دنبالهدارهای واقعی (زمانی که آنها به اندازه همتایان مصنوعی خود درخشان هستند) مقایسه کردند تا ببینند چقدر با هم مطابقت دارند.
نویسندگان دریافتند که موقعیتهای دنبالهدارهای اصلی تا حد زیادی در درون ابرهای دنبالهدارهای مصنوعی قرار دارند و نزدیکترین مکانها به مراکز خوشههای مصنوعی مربوطه هستند. محققان همچنین دریافتند که نمایش معکوس جریانهای شهابسنگ به محدود کردن منطقه برای جستجوی دنبالهدارهای مادر کمک میکند. مهمتر از آن، آنها دریافتند که شناسایی ستاره های دنباله دار در حال برخورد با زمین زمانی که میلیاردها مایل دورتر بودند، سال ها زمان هشدار بیشتری را به همراه داشت. کشف ضربههای بزرگ از این طریق میتواند بسیار مفید باشد، خرید بیش از یک دهه زمان آمادهسازی.
هملگارن گفت که دانشمندان قصد دارند از تکنیک های مطالعه جدید و تصاویر LSST برای جستجوی والدین LPC جریان های شهاب سنگی که در حال حاضر یتیم هستند استفاده کنند. وی خاطرنشان کرد که 247 جریان شهاب سنگی که مسیرهای آنها از زمین عبور می کند (فهرست شده در سال 2023 راهنمای سفر با همکاری پیتر جنیسکنزنویسنده ارشد مطالعه) به این دسته تعلق دارند.
او گفت: “ما امیدواریم که با LSST بتوانیم ستاره های دنباله دار را در مدارهای زمین خیلی زودتر از آنچه اکنون می توانیم تشخیص دهیم.”
با این حال، حتی این تکنیک نیز محدودیت هایی دارد. به عنوان مثال، هملگارن گفت که نمی تواند دنباله دارهای خطرناکی را با دوره مداری بیش از 4000 سال تشخیص دهد، زیرا “جریان های شهاب سنگی آن ها برای شناسایی روی زمین بسیار رقیق هستند.”
این مطالعه، که برای انتشار در مجله علوم سیاره ای پذیرفته شده است، به عنوان پیش چاپ از طریق در دسترس است arXiv.




