سالگرد مبارک ، مارینر 4! کاوشگر ناسا امروز 60 سال پیش نگاه نزدیک به مریخ را دریافت کرد
Persival Lowell در اوایل قرن بیستم می نویسد: “این واقعیت که مریخ توسط برخی یا موجودات دیگر قابل سکونت است ، به همان اندازه ایمن است که این موجودات چه می توانند باشند.”
در حالی که نظریه های این ستاره شناس چاه برای آماتورها ممکن است از زمان مشاهده از سال 2025 ، با توجه به آنچه در آن زمان شناخته شده بود ، خارق العاده به نظر برسد ، درصد زیادی از عموم مردم تئوری های Lowell را کشف کردند که نه تنها معتبر بلکه محتمل است. لاول به این نکته رسید که تئوری این که این سیاره با کانال هایی که توسط موجودات بیش از حد هوشمند طراحی و ساخته شده است که آب را از قطب ها به سیاره به همان اندازه خشک منتقل می کنند ، طراحی و ساخته شده است.
در حالی که دیگر اخترشناسان شک و تردید خود را داشتند ، ایده های محبوب در مورد مریخ مانند Colter و Drier تقریباً دوقلو تقریباً نیم قرن طولانی تر ، کاملاً در دهه 1960. در سال 1953 ، ورنر فون براون ، که همچنان به طراحی موشک غول پیکر زحل در برابر ناسا مون ادامه می داد ، سمیناری را به نام پروژه مریخ نوشت ، اولین نگاه جامع به نحوه ارسال مردم به سیاره سرخ. عنصر اصلی تعدادی از گلایدرهای بالدار بزرگ بود که فضانوردان را در مریخ فرود می آورد و به آنچه در آن زمان جو محسوب می شد ، می توانست نیمی از چگالی زمین باشد.
به طور کلی ، نقشه های مدرن مریخ هنوز بر اساس مشاهدات تلسکوپ مانند نسوز 24 اینچی لاول تا بازتابنده غول 200 اینچی کوه پالومار است. اما حتی این هیولا آخر تنها یک نقطه قرمز درخشان در یک سیاره با تصاویر تغییر یافته و مبهم نشان داد.
به طور خلاصه ، در اواسط قرن بیستم ، درک ما از مریخ هنوز به همان اندازه یک شهود و تخیل بود. همه اینها 60 سال پیش در 14 ژوئیه 1965 تغییر کرد ، هنگامی که یک فضاپیمای کوچک توسط سیاره با فاصله تنها 6.118 مایل (9 846 کیلومتر) شتاب گرفت. پس از بازگشت 22 تصویر تلویزیونی با وضوح پایین به زمین ، امپراتوری مریخ ، رویای نویسندگان Lowell و هنری مانند Edgar Rice Burrose ، در گرد و غبار قرمز شکسته شد.
برخی از مأموریت های سیاره ای سیاره ای ناسا ، Mariners 3 و 4 توسط گروهی از دانشمندان پیشگام در انستیتوی فناوری کالیفرنیا (CALTECH) و مرکز پرواز مرتبط با آن ناسا ، آزمایشگاه JPL JPL برنامه ریزی و اجرا شده است. ناسا هنگامی که برنامه ریزی اولین پرواز پرواز مریخ از چند سال قبل آغاز شد ، یک آژانس کاملاً جدید بود ، اما تیم اصلی علمی سالها با هم در Caltech کار کرده است و یکی از جدیدترین مواردی را که در دانشکده زمین شناسی-بروس موری ، که بعداً به پنجمین مدیر JPL تبدیل خواهد شد ، شامل می شود. سایر معلمان Caltech از تیم Mariner Mars Robert Sharp و Gerry Neuagebauer ، اساتید زمین شناسی و رابرت لایتون و ویکتور نهر ، هر دو استاد فیزیک بودند.
علیرغم اطلاعات چشمگیر که به ارمغان آورد ، این پروژه مطابق با استانداردهای امروز بود ، غوطه وری در برابر ناشناخته ها. تیم ترکیبی Caltech و JPL تجربه کمی در پرواز فضایی برای راهنمایی آنها داشتند. فقط یک پرواز موفق فراتر از مدار قمری – Mariner’s Dash 2 در امتداد زهره در سال 1962 – برای ساخت. هیچ شبکه فضایی عمیق برای ردیابی و فرمان فضاپیما وجود نداشت و ناوبری به زهره نسبت به سفر به مریخ چالش برانگیز بود ، که تقریباً دو برابر بیشتر از 325 میلیون مایل (523 میلیون کیلومتر) بود. و در حالی که طراحی مارینر در نهایت کاملاً موفق بود ، در آن زمان ماشین های پرواز در محیط سخت فضا در مراحل اولیه بودند. اکثر آنها نتوانستند به اهداف خود برسند.
شگفت آور است که این کاوشگر در ابتدا طراحی شده است ، مانند Venus Mariner 2 ، که اخیراً داده های سنگین را از Squiggly-Line از این سیاره بدون دوربین بازگرداند. Leighton استثنائی را برای درک اینكه بسیاری از داده های ارزشمند از تصاویر بصری حاصل می شوند ، استثناء كرده است. او سابقه طولانی در نجوم نوری داشت و قصد نداشت این فرصت را برای نگاهی دقیق تر به مریخ منتقل کند. او همچنین یک طرف انسانی تر از این مأموریت را درک کرد: تصاویر این سیاره می تواند ارتباط قدرتمندی بین علم سیاره ای و مردم ایجاد کند.
مارینر 4 یک دوقلو ، مارینر 3 داشت که از 5 نوامبر 1964 آغاز شد. موشک اطلس که آن را از جو تقویت می کرد ، کاملاً کار می کند (نه همیشه اینگونه ، با توجه به میزان رد بالای آن در این دوره) ، اما دامنه سرگرمی که در آن دریانورد در طی چند ساعت مشتعل شد.
پس از ترمیم پرشور ، مارینر 4 سه هفته بعد در تاریخ 28 نوامبر با یک تنش دهنده فرآوری شده شروع به کار کرد. کاوشگر طبق برنامه ریزی آشکار شد و سفر طولانی به مریخ آغاز شد. اما یک درام نیز وجود داشت: سیستم هدفمند بدوی ، با جهت گیری یک دستگاه فوتومکل ، که برای به دست آوردن و دنبال کردن ستاره روشن Canopus در نظر گرفته شده بود ، اشتباه پیش رفت – هم توسط ستاره های دیگر از روشنایی مشابه و هم ابر گرد و غبار و رنگ که هنگام استقرار فضاپیما دور می شوند. در پایان ، ردیاب موفق به یافتن کانوپوس شد و سفر بدون حادثه ادامه یافت. این فناوری ردیابی ستاره به همراه یک پلتفرم اسکن ابزار و سایر ویژگی های طراحی دیگر ، برای چندین دهه در ماموریت های سیاره ای مهم بوده است.
درست بیش از هفت ماه بعد ، مریخ در موهای متقاطع بود. در 14 ژوئیه 1965 ، ابزارهای علمی مارینر فعال شدند. این موارد شامل یک مغناطیس سنج برای اندازه گیری میدان های مغناطیسی ، یک پیشخوان Geger برای اندازه گیری اشعه ، یک پرتوهای کیهانی ، یک ردیاب فضایی برای گرد و غبار و یک محفظه تلویزیون است.
این آخرین دستگاه باعث وحشت نشد. در آن زمان ، دوربین های تلویزیونی از لوله های شیشه ای شکننده استفاده می کردند و با استفاده از الکترونیک متصل آنها کمی کوچکتر از ماشین ظرفشویی بودند. تلویزیون های فضایی در دسترس نبودند و تعداد کمی از افراد حتی به فکر تلاش برای طراحی یکی بودند. تیم Leighton ساعتهای بی شماری را صرف اختراع یک لوله با وضوح پایین ، یک لوله به آرامی اسکن شده با ویدیکون ، با افزایش یک تلسکوپ افزایش می دهد ، که می تواند در برابر خشونت پرتاب و تغییر دمای شدید در فضا مقاومت کند.
تنها چند ساعت پس از انتشار بسته علمی ، دوربین تلویزیون شروع به دستیابی به تصاویر کرد. حدود نه ساعت بعد ، با خروج از فضاپیما از مریخ ، ضبط صوت روی صفحه ای که داده ها را از دوربین بدوی ذخیره می کرد ، تولید مثل را آغاز کرد و تصاویر خام را به زمین منتقل کرد. و چه تصاویری بودند.
اولین دیدگاه ها اندکی پس از نیمه شب در 15 ژوئیه به JPL رسیدند. آنها در ابتدا توسط چاپ های دیجیتال ارائه می شدند که باید در تصاویر سیاه و سفید تفسیر می شدند ، اما تیم تصویر بی تاب بود. آنها کاغذ شماره دار را به نوارهایی برش دادند ، آنها را به داشبورد چسباندند و با نشانگرهای چربی “رنگ روی شماره ها” بازی کردند تا ظاهری دقیق و دقیق ایجاد کنند.
پس از ورود عکس های رایانه ای ، اگرچه آنها نرم و نامشخص بودند ، و اندازه گیری های طیف سنجی و سایر اندازه گیری ها هنوز نادرست بودند ، داده های ترکیبی ایده های ما را در مورد ماهیت واقعی سیاره سرخ روی سرشان ایجاد کردند. در طی چند ساعت ، مریخ از رویاهای تب لول به یک واقعیت سرد و سخت رسید.
محاسبات سریع این داستان را بیان می کرد – مریخ دنیای سرد و بیابانی بود و کسانی که هنوز رویاهای لاول را برای یک امپراتوری مریخ احتمالی نگه داشتند ، مجبور به عقب نشینی شدند. این سیاره بیابانی بود که شبیه ماه ، مکانی از دهانه های شدید و دشت های خالی گسترده است. آخرین ضربه اندکی پس از پرواز ، هنگامی که مارینر سیگنال رادیویی خود را از طریق اندام جو مریخ نشان داد. تراکم جوی در حدود 1/1000 زمین است. برای Dreamers ، مریخ در آن روز در سال 1965 درگذشت.
اما برای تیم Caltech جمع آوری شده ، با لذت بردن از تصاویر تاری از Sprint Mariner 4 ، این یک پیروزی بود. پس از کشف ماهیت واقعی زهره ، هنگامی که سیاره ای به عنوان یک باتلاق در نظر گرفته می شد ، دنیای مرطوب به عنوان جهنمی از فشار زیاد و درجه حرارت چسب آشکار شد ، مریخ تقریباً استقبال می کرد. و گنجاندن یک دوربین تلویزیونی در این مأموریت ، با آوردن سیاره چهارم به اتاق های نشیمن در سراسر جهان ، لمس انسانی را اضافه کرد.
هنگامی که او چند سال بعد در مورد مأموریت بحث کرد ، لایتون نامه لمسی را که از همه مردم دریافت کرده بود ، یک لبنیات ، پیوند داد. او می خواند: “من به دنیای شما خیلی نزدیک نیستم ، اما من واقعاً از آنچه شما انجام می دهید قدردانی می کنم. ادامه دهید.” یک لایتون نرم و نرم درباره روحیه گفت: “نامه ای از شیر … من فکر کردم این یک چیز خوب است.”
پس از سفر ، مریخ در محل کار خود قرار گرفته است ، مارینر 4 ارتباطات دوره ای با JPL را حفظ کرده و داده های مربوط به محیط بین سیاره را برای دو سال دیگر بازگرداند. اما در اواخر سال 1967 ، این فضاپیما نزدیک به 100 اثر میکرومتوروئید متحمل شده بود و از سوخت خارج بود. این مأموریت رسماً در تاریخ 21 دسامبر به پایان رسید.
از آن زمان ، بسیاری از فضاپیما Marsward را از کشورهای مختلف راه اندازی کرده اند. جاده مریخ هنوز چالش برانگیز است و ایالات متحده به موفقیت منجر می شود. سیاره سرخ از مدار ویکینگ مریخ و سرزمین های دهه 70 تا کنجکاوی و پشتکار که هنوز کار می کند ، به زباله های وحشتناک مشاهده شده از مارینر 4 تا مکانی که یک بار پوشیده از اقیانوس های کم عمق و با جو متوسط است ، نفوذ کرده است. و گرچه ما هرگز نشانه هایی از مریخیان با جامعه بالایی لاول را پیدا نکرده ایم ، اما به زودی می توانیم برای آنها زندگی کنیم.
