ستاره ای که مانند بمب اتمی منفجر شد هنوز پس از نیم قرن پرسش هایی را ایجاد می کند

پیامدهای انفجار حرارتی در الف دو ستاره منظومه ای در فاصله 3400 سال نوری توسط ما مشاهده شده است تلسکوپ فضایی هابل.
HM Sagittae یا به اختصار HM Sge چیزی است که به عنوان یک سیستم همزیستی شناخته می شود که در آن کوتوله سفید توسط یک همراه تغذیه می شود غول سرخ ستاره. مواد دزدیده شده یک دیسک برافزایشی را تشکیل می دهد که به دور کوتوله سفید می چرخد. اگر مواد بیش از حد از دیسک به یکباره روی کوتوله سفید بیفتد، فشار و دما آنقدر زیاد می شود که یک انفجار گرما هسته ای روی سطح کوتوله سفید منفجر می شود.
اگرچه این انفجار برای از بین بردن کوتوله سفید و تبدیل شدن به یک ابرنواختر کافی نیست، اما انرژی کافی را آزاد می کند تا سیستم را به شکلی که “نواختر” نامیده می شود روشن کند.
بین آوریل و سپتامبر 1975، HM Sge در صورت فلکی Sagitta، پیکان، نواخته شد. روشن شده در آسمان شب با شش قدر از قدر 17 + (که فقط برای تلسکوپ هایی با دیافراگم بزرگتر از حدود 305 میلی متر / 12 اینچ قابل مشاهده است) تا قدر 10.5 + که در آن نقطه برای تلسکوپ هایی با دیافراگم کوچکتر برابر با حدود 102 میلی متر / 4 اینچ راحت تر قابل مشاهده است. ، به اخترشناسان آماتور اجازه می دهد آن را دنبال کنند. این روشن شدن برابر با افزایش است روشنایی از 250 برابر
متصل: انفجار ستاره نوترونی “خون آشام” با جت هایی که با سرعت نزدیک به نور حرکت می کنند مرتبط است
از زمانی که او جدید بود، HM Sge از قوانین پیروی نکرد. اکثر موارد جدید پس از چند روز ناپدید می شوند. HM Sge برای سالها در اوج روشنایی خود باقی ماند، تا اواسط دهه 1980، قبل از اینکه به آرامی محو شود، و با رخدادهای کاهش قابل توجه تری مشخص شد. حتی در حال حاضر فقط به قدر +12 محو شده است.
راوی سانکریت از موسسه علمی تلسکوپ فضایی (STScI) در این باره گفت: در سال 1975، HM Sge از یک ستاره غیرقابل توصیف به چیزی تبدیل شد که همه ستاره شناسان در این زمینه به آن نگاه می کردند و در یک نقطه موج فعالیت کند شد. بیانیه.
ستاره های همزیستی مانند HM Sge در کشور ما نادر هستند کهکشاناستفن گلدمن، همچنین از STScI، در این بیانیه افزود: “و شاهد چنین انفجار جدیدی حتی نادرتر است.”
رصدها در طول سالها با تلسکوپهای متعدد سعی کردهاند به آنچه در HM Sge میگذرد، پی ببرند. اکنون گلدمن و سانکریت بر اساس مشاهدات تلسکوپ فضایی هابل در سال 2021 و داده های جمع آوری شده با تیم خود به نتایج جدیدی دست یافته اند. ناسادیگر موجود نیست سوفیا (رصدخانه استراتوسفر برای نجوم فروسرخ)، که شامل یک تلسکوپ مادون قرمز در پشت بوئینگ 747 هواپیما، در سال های 2021 و 2022.
شروع کم نور شدن نسبت به سیستم در سال 1985 تاکنون حداقل تا حدی به رفتار ستاره غول سرخ نسبت داده شده است. این همان چیزی است که به آن صلح می گویند متغیر (پس از نمونه اولیه کلاس، Mira – omicron Ceti – در صورت فلکی قبرس، نهنگ) و تقریباً هر 534 روز یک بار تحت تپش های دوره ای قرار می گیرد. شروع خاموشی سیستم در اواسط دهه 1980 به یکی از دو چیز نسبت داده می شود. این یا میتواند ناشی از یک رویداد بزرگتر از حد معمول از دست دادن جرم غول قرمز مرتبط با تپشهای آن باشد، که میتواند خروج غباری را ایجاد کند که بخشی از نور را مسدود میکند، یا میتواند نتیجه یک رویداد ۹۰ ساله باشد. ، کوتوله سفید و غول قرمز غیر دایره ای به دور یکدیگر می چرخند و آنها را بیشتر از هم دور می کنند و میزان جریان بین این دو را کاهش می دهند. در حال حاضر فاصله بین دو جزء سیستم تقریباً 40 است واحدهای نجومی (AU) که در آن 1 AU به عنوان میانگین فاصله بین آنها تعریف می شود زمین و خورشید ما، 149.6 میلیون کیلومتر (93 میلیون مایل). برای مقایسه، نپتون 30 واحد نجومی از خورشید فاصله دارد.
مشاهدات هابل همچنین خط انتشار قوی منیزیم یونیزه را نشان داد. این خط انتشار در طیف های HM Sge که به سال 1990 باز می گردد، زمانی که دمای کوتوله سفید 200000 درجه سانتیگراد (حدود 400000 درجه فارنهایت) بود، وجود ندارد. برای اینکه منیزیم بسیار یونیزه شده به وفور وجود داشته باشد، دمای کوتوله سفید باید در این مدت به 250000 درجه سانتیگراد (حدود 450000 درجه فارنهایت) افزایش یافته باشد. این آن را به یکی از داغ ترین کوتوله های سفید شناخته شده تبدیل می کند، اگرچه روشنایی سیستم به طور کلی در حال کاهش است. علت این افزایش دما در حال حاضر یک راز است.

علاوه بر این، SOFIA توانست خطوط انتشار بخار آب را در دیسک برای اولین بار در یک باینری همزیست تشخیص دهد و از سیگنال آن به عنوان یک پروکسی برای اندازه گیری خواص دیسک برافزایش استفاده کند. به نظر می رسد مولکول های آب با سرعت 29 کیلومتر (18 مایل) در ثانیه حرکت می کنند که به دلیل سرعت آنها در اطراف لبه دیسک است.
با این حال، بیشتر خطوط انتشار در طیف HM Sge در مقایسه با سال 1990 ضعیف شده اند، که نشان می دهد سیستم به آرامی در حال تغییر و تکامل است، احتمالاً با جدا شدن غول سرخ و کوتوله سفید.
تیم گلدمن و سانکریت به این نتیجه رسیدند که سیستم HM Sge پس از انفجار نووا در سال 1975 به سرعت به یک “عادی جدید” رسید، و به طور متوسط در طول سالها تنها کاهش آهسته روشنایی داشت (چند افزایش و کاهش روشنایی وجود دارد، همانطور که در نوری و مادون قرمز و همیشه یکسان نیست زمان، دوباره به رفتار غول سرخ نسبت داده می شود). محو شدن کلی ممکن است برای سالهای بیشتر با سرعت آهسته خود ادامه یابد تا زمانی که کوتوله سفید و غول سرخ دوباره در مدار خود به هم نزدیکتر شوند و مقدار موادی را که بین آنها جریان مییابد افزایش میدهد و نواختری دیگر را آغاز میکند.
در نهایت، کوتوله سفید پیش نمایشی است از آنچه که سرنوشت برای همراه غول سرخ در نظر گرفته است. هر دو روزگاری مثل خورشید بودند ستاره ها در یک سیستم دوتایی، یک ستاره کمی جرم تر از دیگری است. ستاره پرجرمتر سوخت هستهای خود را سریعتر مصرف کرد و به یک غول سرخ تبدیل شد و در نهایت پوسته بیرونی منتشر خود را رها کرد تا هسته بیاثر و در معرض آن یعنی کوتوله سفید آشکار شود. ستاره دیگر تا حدودی کندتر تکامل یافته است، اما اکنون همان مسیر همراه خود را دنبال می کند، ابتدا به یک غول سرخ و سپس یک کوتوله سفید پس از حدود یک میلیون سال تکامل می یابد.
تحولات گرانشی که باعث دگرگونی غول سرخ می شود ممکن است دو کوتوله سفید را به هم نزدیک کند. یک روز اگر با هم برخورد کنند به صورت نوع Ia منفجر می شوند ابرنواختراما این برای صدها میلیون یا شاید حتی میلیاردها سال اتفاق نخواهد افتاد.
یافته های هابل و SOFIA در منتشر شده است مجله اخترفیزیک.


