ستاره شناسان با اندازه زمین و اقیانوس های بیگانه پرونده زندگی در اطراف کوتوله های سفید را توضیح می دهد

این مقاله در ابتدا منتشر شد مکالمه این نشریه به مقاله در Space.com کمک کرده است آراء متخصص: op-ad و بینشحرف
خورشید روزی خواهد مرد. این اتفاق زمانی رخ می دهد که سوخت هیدروژن به هسته خود نشت کرده و دیگر نمی تواند از طریق سنتز هسته ای مانند اکنون انرژی تولید کند. مرگ خورشید اغلب پایان منظومه شمسی محسوب می شود. اما در واقعیت ، این می تواند آغاز مرحله جدیدی از زندگی برای همه اشیاء زندگی در منظومه شمسی باشد.
هنگامی که ستاره هایی مانند خورشید می میرند ، آنها مرحله ای از گسترش سریع به نام فاز غول قرمز را پشت سر می گذارند: شعاع ستاره بیشتر و بیشتر می شود و رنگ آن قرمز می شود. هنگامی که جاذبه روی سطح ستاره دیگر به اندازه کافی قوی نیست که بتواند در لایه های بیرونی خود نگه داشته شود ، قسمت بزرگی – تا حدود نیمی از میز آن ، از فضا جلوگیری می کند و باقیمانده ای به نام کوتوله سفید را پشت سر می گذارد.
من استاد نجوم در دانشگاه ویسکانسین-مدیسون هستم. در سال 2020 ، من و همکارانم اولین سیاره دست نخورده را کشف کردیم که در اطراف یک کوتوله سفید قدم می زند. از آن زمان ، من مجذوب چشم انداز زندگی در سیارات اطراف خود ، کوتوله های کوچک و ضخیم سفید شده ام.
محققان با انتظار تا عبور از سیاره بین یک ستاره و خط تلسکوپ خود به دنبال علائم زندگی در جهان هستند. با نور از ستاره که سیاره را از عقب روشن می کند ، می توانند از برخی اصول ساده فیزیک برای تعیین انواع مولکول های موجود در جو کره زمین استفاده کنند.
در سال 2020 ، محققان آموختند که می توانند از این تکنیک برای سیارات تور در مدار کوتوله های سفید استفاده کنند. اگر چنین سیاره ای مولکول هایی را ایجاد کرده بود که توسط موجودات زنده در جو خود ایجاد شده بود ، تلسکوپ فضایی جیمز ووا احتمالاً هنگام عبور این سیاره در مقابل ستاره خود ، متوجه آنها می شود.
در ژوئن سال 2025 ، من سندی را منتشر کردم که به سوالی پاسخ می دهد که برای اولین بار در سال 2021 شروع به آزار و اذیت من کرد: آیا اقیانوس – آیا احتمالاً نیاز به حفظ زندگی دارد – حتی سیاره ای را که در نزدیکی یک ستاره مرده است زنده بماند؟
جهان پر از کوتوله های سفید
کوتوله سفید تقریباً نیمی از جرم خورشید را دارد ، اما این جرم از نظر حجم فشرده می شود ، تقریباً به اندازه زمین است که الکترونهای آن به همان اندازه که قوانین فیزیک اجازه می دهند به یکدیگر نزدیک شوند. خورشید دارای شعاع 109 برابر اندازه زمین است-این تفاوت در اندازه به این معنی است که سیاره ای شبیه به زمین که در اطراف یک کوتوله سفید قدم می زند می تواند تقریباً به اندازه خود ستاره باشد.
کوتوله های سفید بسیار متداول هستند: تقریباً 10 میلیارد نفر از آنها در کهکشان ما وجود دارند. و از آنجا که هر ستاره کم ماسه در پایان از پیش تعیین شده است تا به یک کوتوله سفید تبدیل شود ، تعداد بیشماری هنوز شکل نگرفته است. اگر ممکن است زندگی در سیارات اطراف مدار کوتوله های سفید وجود داشته باشد ، این بقایای ستاره می توانند در جستجوی زندگی فراتر از زمین به اهداف امیدوارکننده و فراوان تبدیل شوند.
اما آیا زندگی حتی می تواند در سیاره ای در اطراف کوتوله سفید وجود داشته باشد؟ اخترشناسان از سال 2011 می دانند که منطقه قابل سکونت بسیار نزدیک به کوتوله سفید است. این منطقه مکان در یک سیستم سیاره ای است که آب مایع می تواند در سطح سیاره وجود داشته باشد. این نمی تواند خیلی نزدیک به ستاره باشد که آب جوش می خورد ، و نه تا کنون که یخ زده باشد.
منطقه قابل سکونت در اطراف یک کوتوله سفید 10 تا 100 برابر به کوتوله سفید نزدیک تر از آن است که منطقه قابل سکونت ما به خورشید ما باشد ، زیرا کوتوله های سفید بسیار شیرین هستند.
چالش گرمایش جزر و مد
نزدیک بودن به سطح کوتوله سفید ، چالش های جدیدی را برای زندگی نوظهور به وجود می آورد که سیارات دوردست تر مانند زمین با هم برخورد نمی کنند. یکی از آنها گرمایش جزر و مد است.
نیروهای جزر و مد – تفاوت در نیروهای گرانشی که اشیاء موجود در فضا ، خود را در قسمت های مختلف شیء دوم در این نزدیکی می یابند – سیاره را تغییر شکل می دهند و اصطکاک باعث تغییر شکل مواد می شود. نمونه ای از این موارد را می توان در ماه مشتری IO مشاهده کرد.
نیروهای گرانشی که توسط سایر قمرهای مشتری اعمال شده اند ، به مدار IO کشیده شده اند و فضای داخلی آن را تغییر شکل داده و آن را گرم می کنند و منجر به منفجر شدن صدها آتشفشانی بر روی سطح آن می شوند. در نتیجه ، هیچ آب سطحی در IO وجود ندارد زیرا سطح آن خیلی گرم است.
در مقابل ، اروپا همسایه اروپا نیز موضوع گرمایش جزر و مد است ، اما تا حدودی کوچکتر ، زیرا فراتر از مشتری است. گرمای ناشی از نیروهای جزر و مد باعث ایجاد پوسته یخی جزئی از اروپا شد و منجر به یک اقیانوس زیرزمینی شد.
سیارات موجود در منطقه قابل سکونت از کوتوله سفید به اندازه کافی نزدیک به ستاره می شوند تا گرمایش جزر و مد را تجربه کنند ، شبیه به چگونگی گرمای IO و اروپا از نزدیکی آنها به مشتری.
خود نزدیکی می تواند یک چالش برای زیستگاه باشد. اگر یک سیستم بیش از یک سیاره داشته باشد ، نیروهای جزر و مدی از سیارات اطراف می توانند جو این سیاره را تا زمانی که گرم و گرم شود ، گرما را ضبط کند ، و این باعث می شود این سیاره بیش از حد گرم شود تا آب مایع داشته باشد.
در مرحله غول قرمز
حتی اگر فقط یک سیاره در سیستم وجود داشته باشد ، ممکن است آب خود را حفظ نکند.
در فرآیند تبدیل شدن به کوتوله سفید ، یک ستاره به 10 تا 100 برابر بزرگتر از شعاع اصلی خود در مرحله غول قرمز گسترش می یابد. در این مدت ، همه چیز در این شعاع طولانی بلعیده و از بین می رود. در منظومه شمسی خود ما ، عطارد ، زهره و زمین از بین می روند که سرانجام خورشید قبل از آنکه به یک کوتوله سفید تبدیل شود ، غول قرمز شود.
برای اینکه یک سیاره برای زنده ماندن از این روند ، باید خیلی فراتر از ستاره شروع شود – شاید در فاصله مشتری یا حتی فراتر از آن.
اگر سیاره ای تا کنون شروع شود ، پس از شکل گیری کوتوله سفید برای سکونت ، باید به سمت داخل مهاجرت کند. شبیه سازی های رایانه ای نشان می دهد که این نوع مهاجرت امکان پذیر است ، اما این فرایند می تواند به گرمایش بسیار جزر و مد منجر شود ، که می تواند آبهای سطحی را جوشاند – مشابه چگونگی گرمایش جزر و مد باعث آتشفشانی IO می شود. اگر مهاجرت گرمای کافی ایجاد کند ، ممکن است سیاره تمام آب سطحی خود را از دست بدهد تا جایی که در نهایت به یک مدار قابل سکونت برسد.
با این حال ، اگر مهاجرت در طول زندگی کوتوله سفید به اندازه کافی دیر ظاهر شود – پس از خنک شدن و دیگر کوتوله سفید ، روشن و روشن و تازه شکل گرفته – پس از آن آب سطحی نمی تواند تبخیر شود.
در شرایط مناسب ، سیارات که به اطراف کوتوله های سفید می روند می توانند آب مایع را حفظ کرده و به طور بالقوه زندگی را حفظ کنند.
به دنبال زندگی روی سیارات در حال کوتوله های سفید باشید
اخترشناسان هنوز هیچ گونه روکش روی زمین پیدا نکرده اند که در خارج از کشور در اطراف کوتوله های سفید ساکن است. اما تشخیص این سیارات دشوار است.
روشهای تشخیص سنتی مانند تکنیک ترانزیت کمتر موثر هستند زیرا کوتوله های سفید بسیار کوچکتر از ستاره های معمولی هستند که در کره زمین میزبان هستند. در تکنیک ترانزیت ، ستاره شناسان گرمای گرم را مشاهده می کنند که وقتی سیاره قبل از ستاره خانگی خود از خط دید ما عبور می کند ، اتفاق می افتد. از آنجا که کوتوله های سفید بسیار کوچک هستند ، باید برای دیدن سیاره ای که پیش می رود بسیار خوش شانس باشید.
با این وجود ، محققان با استفاده از تلسکوپ های پیشرفته مانند تلسکوپ وب ، در حال بررسی استراتژی های جدید برای شناسایی و توصیف این جهان های گریزان هستند.
اگر سیارات مسکونی در اطراف کوتوله های سفید وجود داشته باشند ، طیف وسیعی از محیط هایی را که در آن می توان زندگی را حفظ کرد ، گسترش می دهد ، نشان می دهد که سیستم های سیاره ای حتی پس از مرگ ستاره خانگی خود می توانند میزبان قابل دوام باشند.
این مقاله دوباره منتشر شده است مکالمه تحت مجوز Creative Commons. خواندن مقاله اصلیحرف



