ستاره شناسان ممکن است اولین انفجار شناخته شده یک ستاره دوتایی “superkilonova” را مشاهده کرده باشند.

ستاره شناسان ممکن است اولین نمونه از یک رویداد انفجاری کیهانی به نام “سوپرکیلونووا” را در قالب سیگنال موج گرانشی کشف کرده باشند که در 18 آگوست 2025 شناسایی شد.
کیلونووا انفجاری را که در دو زمان ایجاد شد توصیف می کند ستاره های نوترونی – بقایای ستارهای که در زمان عظیم باقی میمانند ستاره ها بمیرید – با هم برخورد کنید و تنها محیطی را در جهان شناخته شده ایجاد کنید که به اندازه کافی خشن است که عناصری سنگین تر از آهن مانند طلا و نقره را در جعبه جواهرات شما بسازد.
تا کنون، ستاره شناسان تنها یک کیلونووا را بدون ابهام تشخیص داده اند، زمانی که در سال 2017 رصدخانه امواج گرانشی تداخل سنج لیزری (LIGO) و شریک اروپایی آن Virgo را پیدا کرد موج گرانشی سیگنال معروف به GW170817. این رویداد سپس در تشعشعات الکترومغناطیسی توسط تلسکوپ های فضایی و زمینی متعدد، ابزارهای “نجوم سنتی” مشاهده شد.
بنابراین دانشمندان از قبل زمانی که LIGO و Virgo سیگنالی با برچسب AT2025ulz را شنیدند هیجان زده بودند، که به نظر می رسید دومین تشخیص باشد. همجوشی ستاره نوترونی. با این حال، به نظر می رسید که وضعیت به زودی پیچیدگی بیشتری پیدا کرد. پس از ردیابی، سیگنالی به اخترشناسان در سراسر جهان ارسال شد که توسط Zwicky Transient Facility (ZTF)، یک دوربین پیمایشی در رصدخانه پالومار در کالیفرنیا، اولین باری بود که یک جسم قرمز به سرعت در حال محو شدن را به وسعت 1.3 میلیارد مشاهده کرد. سال نوری دور این تقریباً همان مکان منبع امواج گرانشی است.
مانسی کاسلیوال، سرپرست این مطالعه، استاد نجوم در Caltech، گفت: در ابتدا، برای حدود سه روز، فوران دقیقاً شبیه اولین کیلونوا در سال 2017 بود. در بیانیه ای گفت. همه به شدت در تلاش برای مشاهده و تجزیه و تحلیل آن بودند، اما پس از آن بیشتر شبیه یک ابرنواختر به نظر می رسد و برخی از ستاره شناسان علاقه خود را از دست دادند. نه ما.
کاسلیوال و همکارانش متوجه شدند که این رویداد به نظر یک کیلونووا است که در نتیجه یک انفجار ابرنواختری است که دید ستاره شناسان را مخفی کرده است. این امر باعث می شود AT2025ulz نتیجه یک سوپرکیلونووا باشد، یک نوع رویداد کیهانی قدرتمند که مدت ها مورد شک بود اما قبلا هرگز شناسایی نشده بود.
سیگنال خیلی عجیب
پس از شناسایی امواج گرانشی از این رویداد، تحقیقات بیشتر توسط چندین تلسکوپ دیگر، از جمله رصدخانه WM Keck در هاوایی و تلسکوپ Fraunhofer در آلمان، نشان داد که انفجار نور مرتبط با AT2025ulz به سرعت محو شد و درخششی در امواج قرمز نور باقی گذاشت.
دقیقاً همان الگویی بود که سیگنال الکترومغناطیسی با آن مرتبط بود GW170817 در سال 2017 پیگیری شد. این درخشش قرمز نتیجه عناصر سنگینی مانند طلا در اطراف کیلونووا است که نور آبی با طول موج کوتاه را مسدود می کند اما نور قرمز با طول موج بلندتر را به داخل می دهد. تا اینجا کیلونووا.
با این حال، چند روز پس از انفجار، AT2025ulz با شواهدی از انتشار هیدروژن شروع به روشن شدن و آبی شدن کرد. اینها ویژگی های ابرنواخترها هستند، نه کیلونواها. مشکل این است که در حالی که ابرنواخترها امواج گرانشی تولید می کنند، برخلاف کیلونووا، ابرنواختری در فاصله 1.3 میلیارد سال نوری نباید قادر به تولید امواج گرانشی به اندازه کافی قوی باشد که توسط LIGO شناسایی شود.
در حالی که چندین ستاره شناس آماده بودند تا به این نتیجه برسند که AT2025ulz فقط یک ابرنواختر معمولی است (اگر چیزی به نام یک ستاره در حال انفجار معمولی وجود داشته باشد!)، Castlevale و تیم سرنخ هایی را کشف کرده بودند که نشان می داد واقعاً یک رویداد بسیار خاص است. به طور خاص، سیگنال موج گرانشی نشان می دهد که یکی از ستاره های نوترونی درگیر در ادغام، جرم کمتری دارد. خورشید. ستارگان نوترونی معمولاً بین 1.2 تا دو برابر آن هستند جرم خورشید. این به تیم نشان می دهد که ممکن است یک یا دو ستاره کوچک نوترونی با هم ادغام شده و یک کیلونووا تولید کنند.
همه ستارگان نوترونی برابر نیستند
هنگامی که ستارگانی با جرم حدود 10 برابر خورشید، سوخت همجوشی هستهای خود را تمام میکنند، هستههای آنها تحت گرانش خود فرو میریزند و امواج ضربهای را ارسال میکنند که باعث انفجار ابرنواختری میشود و لایههای بیرونی آن ستاره را منفجر میکند.
نتیجه یک هسته ستاره ای با جرمی بین 1.2 تا 2 برابر جرم خورشید است که به قطری در حدود 12 مایل (20 کیلومتر) بسته بندی شده است و مملو از متراکم ترین ماده در جهان شناخته شده است. با این حال، دانشمندان دو روش برای ایجاد برخی از ستارههای نوترونی با جرم کمتر از 1.2 خورشیدی ارائه کردهاند.
اولین سناریو برای ایجاد یک ستاره نوترونی کمی پرجرم نشان می دهد که اگر یک ستاره به سرعت در حال چرخش تحت یک انفجار ابرنواختری قرار گیرد، می تواند به دو ستاره نوترونی با جرم زیر خورشیدی تقسیم شود، فرآیندی که شکافت نامیده می شود. در سناریوی دوم، یک ستاره به سرعت در حال چرخش تحت یک انفجار ابرنواختری قرار میگیرد، اما ستاره نوترونی حاصل توسط قرصی از مواد احاطه میشود که سپس به هم میپیوندد و ستاره نوترونی دیگری را به شیوهای مشابه تشکیل میدهد. سیارات چگونه تشکیل می شوند در اطراف ستاره های جوان
در هر دو مورد، این ستارگان نوترونی هنگام چرخش به دور یکدیگر امواج گرانشی ساطع میکنند و تکانه زاویهای را از منظومه دور میکنند. این باعث میشود که ستارههای نوترونی با هم متوقف شوند، با هم برخورد کنند و عناصر سنگین را به بیرون پرتاب کنند. این باعث درخشش قرمزی می شود که توسط تلسکوپ هایی که AT2025ulz را تعقیب می کنند مشاهده می شود. با این حال، منظره کیلونووا در نهایت توسط پوشش در حال انبساط زبالههایی که توسط ابرنواختر به هنگام ایجاد ستارگان نوترونی دوقلو به بیرون پرتاب میشد، پوشیده شد.
برایان متزگر از دانشگاه کلمبیا در همین بیانیه گفت: “تنها راهی که نظریه پردازان برای تولد ستارگان نوترونی زیر خورشیدی فکر کرده اند، در هنگام فروپاشی یک ستاره بسیار سریع در حال چرخش است.” اگر این ستارگان «ممنوعه» با ساطع امواج گرانشی جفت شوند و با هم ادغام شوند، ممکن است چنین رویدادی با یک ابرنواختر همراه شود، نه اینکه به عنوان یک کیلونووا برهنه دیده شود.
متأسفانه، در حال حاضر اطلاعات کافی برای تأیید اینکه این یک ابرکیلونووا است، وجود ندارد. تنها راه برای انجام این کار جمع آوری اطلاعات بیشتر است.
کاسلیوال گفت: رویدادهای کیلوبایتی آینده ممکن است شبیه GW170817 نباشند و با ابرنواخترها اشتباه گرفته شوند. ما میتوانیم به دنبال فرصتهای جدید در دادههایی مانند آن از ZTF و همچنین در داخل باشیم رصدخانه ورا روبینو پروژه های آتی مانند پروژه های ناسا تلسکوپ فضایی نانسی رمUVEX ناسا، Deep Synoptic Array-2000 Caltech و Cryoscope قطب جنوب Caltech. ما به طور قطع نمی دانیم که آیا یک ابرکیلونووا پیدا کرده ایم یا خیر، اما با این وجود این رویداد چشم نوازی است.
را تحقیق تیمی در 15 دسامبر در The Astrophysical Journal Letters منتشر شد.



