ستاره های اول ممکن است به همان اندازه که اخترشناسان فکر می کردند عظیم نبوده باشد

این مقاله در ابتدا منتشر شد مکالمه این نشریه به مقاله در Space.com کمک کرده است آراء متخصص: op-ad و بینشحرف
برای چندین دهه ، اخترشناسان تعجب می کنند که اولین ستاره های جهان چیست. این ستاره ها عناصر شیمیایی جدیدی را تشکیل دادند که جهان را غنی می کنند و به نسل های بعدی ستاره ها اجازه می دهند تا سیارات اول را تشکیل دهند.
اولین ستاره ها در ابتدا از هیدروژن خالص و هلیوم تشکیل شده بودند و عظیم بودند – صدها تا هزاران بار جرم خورشید و میلیون ها بار سبک تر. زندگی کوتاه آنها با انفجارهای عظیمی به نام Supernovae به پایان رسید ، بنابراین آنها نه زمان و نه مواد اولیه سیارات را تشکیل می دادند و دیگر نیازی به وجود اخترشناسان ندارند.
حداقل این همان چیزی است که ما فکر کردیم.
دو مطالعه ، که در نیمه اول سال 2025 منتشر شده است ، نشان می دهد که در حال فروپاشی ابرهای بنزین در اوایل جهان نیز ممکن است ستاره هایی با جرم پایین تر تشکیل داده باشد. یک مطالعه از یک شبیه سازی رایانه ای اخترفیزیکی جدید استفاده می کند که تلاطم در ابر را مدل می کند و باعث تکه تکه شدن در ستاره های کوچکتر و تشکیل می شود. یک مطالعه دیگر – یک آزمایش آزمایشگاهی مستقل – نشان می دهد که چگونه هیدروژن مولکولی ، مولکول ، برای شکل گیری ستاره ها ضروری است ، ممکن است زودتر و به وفور فراوان شکل گرفته باشد. این روند شامل یک کاتالیزور است که می تواند معلمان شیمی را غافلگیر کند.
من به عنوان یک ستاره شناس که شکل گیری ستاره ها و سیاره ها و وابستگی آنها به فرآیندهای شیمیایی را مطالعه می کند ، من از احتمال شیمی در 50 میلیون تا 100 میلیون سال اول پس از فعال تر از آنچه انتظار داشتیم ، هیجان زده ام.
این اکتشافات نشان می دهد که نسل دوم ستاره ها – قدیمی ترین ستاره هایی که در حال حاضر می توانیم تماشا کنیم و احتمالاً میزبان سیارات اول – ممکن است زودتر از آنچه اخترشناسان فکر می کنند شکل گرفته باشند.
ساعت
شکل گیری اصلی ستاره ها
این ستاره ها زمانی شکل می گیرند که ابرهای عظیم هیدروژن برای سالهای نوری از طریق فروپاشی تحت گرانش خودشان. فروپاشی تا زمانی که کره درخشان یک هسته محکم را احاطه کند ، ادامه می یابد ، که به اندازه کافی داغ برای حفظ سنتز هسته ای است.
ادغام هسته ای زمانی اتفاق می افتد که دو یا چند اتم انرژی کافی برای ادغام با هم کسب کنند. این فرآیند یک عنصر جدید ایجاد می کند و مقدار باورنکردنی انرژی را آزاد می کند که هسته ستاره را گرم می کند. در ستارگان اول ، اتم های هیدروژن برای ایجاد هلیوم با هم ادغام می شوند.
ستاره جدید می درخشد زیرا سطح آن داغ است ، اما تغذیه انرژی که مقدس از هسته آن شکست می خورد. نور ستاره انرژی کل انرژی آن به شکل نور است. روشنایی ستاره بخش کوچکی از این درخشندگی است که ما مستقیماً مشاهده می کنیم.
این فرآیند ، که در آن ستاره ها با ادغام هسته ای عناصر شدیدتری تشکیل می دهند ، به عنوان نوکلئوزنتز ستاره نامیده می شود. این در ستارگان پس از شکل گیری آنها به عنوان ویژگی های بدنی آنها به آرامی تغییر می کند. ستارگان عظیم می توانند عناصر بیشتری مانند کربن ، اکسیژن و نیتروژن ، تمام راه آهن را در دنباله ای از واکنشهای سنتز تولید کنند که به انفجار یک ابرنواختر پایان می یابد.
Supernovae می تواند عناصر حتی شدیدتری را ایجاد کند و جدول تناوبی عناصر را به پایان برساند. ستارگان با جرم پایین تر مانند خورشید ، با هسته های خنک تر ، فقط می توانند همجوشی به کربن را حفظ کنند. از آنجا که آنها از هیدروژن و هلیوم در هسته های خود خارج می شوند ، ادغام هسته ای متوقف می شود و ستاره ها به آرامی تبخیر می شوند.
ستارگان با فشار بالا در هسته های خود فشار و درجه حرارت بالایی دارند ، بنابراین به شدت می سوزند و به سرعت از سوخت گازی خود استفاده می کنند. آنها تنها چند میلیون سال به طول می انجامند ، در حالی که ستارگان با انبوه کم کمتر از دو برابر بیشتر از انبوه خورشید بسیار آهسته تر هستند و با زندگی میلیاردها یا حتی تریلیون ها زندگی می کنند.
اگر نخستین ستاره ها همه ستاره های میز بالا بودند ، مدتها پیش منفجر می شدند. اما اگر ستاره های کم ماسه در اوایل جهان شکل بگیرند ، هنوز هم می توانند برای مشاهده وجود داشته باشند.
شیمی که ابرها را خنک می کند
اولین ابرهای گازی ستاره ای ، به نام ابرهای پروتوستریک ، دمای اتاق بسته بندی شده بودند. گاز گرم دارای فشار داخلی است که به بیرون به نیروی درونی گرانش فشار می یابد و سعی در فروپاشی ابر دارد. یک بالون هوای گرم از همین اصل تورم می کند. اگر شعله هوا را در پایه بالون گرم کند ، متوقف می شود ، هوای داخل خنک می شود و بالون شروع به فروپاشی می کند.
فقط عظیم ترین ابرهای پروتوستل با بیشترین گرانش می توانند بر فشار گرما غلبه کنند و در نهایت فروپاشی کنند. در این سناریو ، ستارگان اول عظیم بودند.
تنها راه برای تشکیل ستاره ها با توده ای پایین که امروزه می بینیم ، خنک کردن ابرها است. گاز موجود در فضا با تابش خنک می شود ، که گرما را به نوری تبدیل می کند که انرژی را از ابر حمل می کند. اتم های هیدروژن و هلیوم رادیاتورهای مؤثر در زیر چند هزار درجه نیستند ، اما هیدروژن مولکولی ، H₂ ، برای خنک کننده گاز در دماهای پایین عالی است.
در صورت انرژی ، H₂ نور مادون قرمز را که گاز را خنک می کند ساطع می کند و فشار داخلی را پایین می آورد. این فرآیند باعث می شود که فروپاشی گرانشی در ابرها با جرم پایین تر احتمال بیشتری داشته باشد.
برای چندین دهه ، اخترشناسان فکر می کنند که فراوانی کم H₂ منجر به ابرهای داغ شده است که فشار داخلی آنها برای فروپاشی به راحتی در ستاره ها بسیار گرم خواهد بود. آنها نتیجه گرفتند که فقط ابرهایی با میزهای عظیم و به همین دلیل گرانش بالاتر می توانند ستاره های عظیم تری را به وجود آورند.
هلیوم هیدرید
در مقاله ای در مجله ژوئیه 2025 ، فیزیکدان فلورین گروسی و همکاران در انستیتوی فیزیک هسته ای مکس پلانک نشان داد که اولین مولکول تشکیل شده در جهان ، هلف هیدرید ، هه ، ممکن است در اوایل جهان نسبت به گذشته تصور شود. آنها از یک مدل رایانه ای استفاده کردند و یک آزمایش آزمایشگاهی را برای بررسی این نتیجه انجام دادند.
هلیف هیدرید؟ شما ممکن است در علوم دبیرستان آموخته باشید که هلیوم یک گاز نجیب است ، به این معنی که برای تشکیل مولکول یا ترکیبات با سایر اتم ها پاسخ نمی دهد. همانطور که معلوم است ، این اتفاق می افتد – اما فقط با شرایط بسیار کمیاب و تاریک جهان اولیه قبل از شکل گیری اولین ستاره ها.
HEH⁺ با هیدروژن دوتریید – HD ، که یک اتم هیدروژن طبیعی است که با یک اتم دوتریوم شدیدتر همراه است – برای تشکیل H₂ پاسخ می دهد. در فرآیند هه ، به عنوان یک خنک کننده نیز عمل می کند و گرما را به شکل نور آزاد می کند. بنابراین ، فراوانی زیاد هر دو خنک کننده مولکولی می تواند در اوایل بتواند ابرهای کوچکتر را سریعتر خنک کنند و فروپاشی کنند تا ستاره های جرم پایین تری تشکیل دهند.
جریان گاز همچنین بر توده های اصلی ستاره تأثیر می گذارد
در یک مطالعه دیگر ، که در ژوئیه 2025 منتشر شد ، Astrophyster Ke-Jung Chen یک گروه تحقیقاتی را در آکادمی Sinica Astronomy و Astrophysics رهبری کرد و با استفاده از یک شبیه سازی رایانه ای دقیق که مدل می کند چگونه می تواند در اوایل جهان به گاز برسد.
مدل تیم نشان می دهد که تلاطم یا حرکت نادرست در ابرهای بنزینی در حال فروپاشی غول پیکر می تواند قطعات ابری را با جرم پایین تر تشکیل دهد که از آن ستاره هایی با جرم پایین تر متراکم می شوند.
این مطالعه نتیجه گرفت که تلاطم می تواند به این ابرهای اولیه گاز اجازه دهد ستاره هایی را به همان اندازه یا 40 برابر عظیم تر از جرم خورشید تشکیل دهند.
این دو مطالعه جدید پیش بینی می کنند که جمعیت اول ستاره ممکن است شامل ستاره های کم ماسه ای باشد. اکنون ، اخترشناسان مشاهده برای یافتن آنها هستند.
این کار آسانی نیست. ستاره های کم جرم دارای چراغ کم هستند ، بنابراین بسیار ضعیف هستند. چندین مطالعه مشاهده اخیراً اکتشافات احتمالی را گزارش کرده اند ، اما هنوز با اعتماد به نفس بالا تأیید نشده است. با این حال ، اگر آنها آنجا باشند ، ما در نهایت آنها را پیدا خواهیم کرد.
این مقاله دوباره منتشر شده است مکالمه تحت مجوز Creative Commons. خواندن مقاله اصلیحرف




