“ستاره های شن” سیاهچاله مانند را می توان مانند عروسک های چای روسی چیدمان کرد

یک راه حل جدید برای معادلات در قلب انقلابی ترین نظریه آلبرت انیشتین نشان می دهد که ستارگان فرضی به نام “نستار” می توانند از ستارگان گرانشی روی هم، یا “گراواستارها” مانند عروسک های چای روسی ساخته شوند که به عروسک های ماتریوشکا نیز معروف هستند.
یکی از تاثیرگذارترین چیزها در مورد انیشتیننظریه گرانش 1915، نسبیت عامدقیقاً تعداد زیادی از اجرام کیهانی شگفت انگیز معادلات مرکزی آن را پیش بینی کردند.
نسبیت عام علاوه بر پیشبینی اینکه گرانش از اجسامی با جرمی که ساختار فضازمان را منحرف میکنند به وجود میآید، نظریههایی را در مورد سیاه چاله ها و امواجی که در این بافت ایجاد می کنند به نام امواج گرانشی. وجود هر دو با مشاهده تایید شده است; ضد سیاهچاله ها به اصطلاح سفید چاله هاو “کرم چاله هااینکه به طور بالقوه آنها را به سیاهچالهها مرتبط میکند، ایدههای دیگری مبتنی بر نسبیت عام است که کاملاً نظری باقی میمانند. فقط زمان نشان خواهد داد که آیا میتوان یک بار دیگر درستی اینشتین را در این جبهه ثابت کرد یا خیر.
برای این منظور، یکی دیگر از ایده های نظری که از نسبیت عام در سال 2001 پدیدار شد، مفهوم “ستاره های شنی” یا بدن های فشرده با هسته های پرانرژی تاریک است. انرژی تاریک نیرویی است که به نظر می رسد انبساط جهان را تسریع می کند. در گراواستارها، دانشمندان بر این باورند که انرژی تاریک برای محافظت از ستارگان در برابر نیروهای گرانشی درونی خود فشار منفی وارد می کند.
و اکنون یک راه حل جدید برای نسبیت عام جنبه جالب دیگری از چنین ستاره های به اصطلاح گراوا را ارائه می دهد. این ها را می توان درون یکدیگر قرار داد تا دنباله ای از “غیر ستاره ها” ایجاد شود.
متصل: ‘ابرنواختر “حلقه گمشده” مرگ یک ستاره را به تولد یک سیاهچاله یا ستاره نوترونی مرتبط می کند.
“پیرمرد مانند عروسک ماتریوشکا است. راه حل ما برای معادلات میدان اجازه می دهد تا یک سری کامل از گراواستارهای تو در تو وجود داشته باشد.” در بیانیه ای گفت.
با گراواستارهایی مانند سیاهچاله ها، اما متفاوت ملاقات کنید
تنها یک سال پس از معرفی نسبیت عام به جامعه علمی گسترده تر، و در حالی که در خط مقدم جنگ جهانی اول خدمت می کرد، فیزیکدان آلمانی کارل شوارتزشیلد اولین راه حل را برای معادلات میدانی آن ایجاد کرد که حتی انیشتین را متحیر کرد، زیرا معتقد بود این حل سال ها طول می کشد. برای توسعه.
دو ویژگی در راه حل شوارتزشیلد وجود داشت که در نهایت مفهوم سیاهچاله را به وجود آورد. این فیزیکدان آلمانی پیش بینی کرد که در شعاع معینی از یک جسم توده ای، سرعت لازم برای فرار از آن جسم باید به بیش از سرعت نور افزایش یابد.
برای اکثر اجسام، این به اصطلاح شعاع شوارتزشیلد بسیار زیر سطح آنها است. برای مثال، برای خورشید، 1.9 مایل (3 کیلومتر) از قلب ستاره ما، که شعاع کلی آن 434000 مایل (700000 کیلومتر) است، خواهد بود. اما اگر ستاره ای بتواند فرو بپاشد و شعاع آن به زیر شعاع شوارتزشیلد منقبض شود، بدنی با خارجی مرزی که حتی نور هم نمی تواند از آن فرار کند. این منجر به مفهوم سیاهچاله شد افق رویداد.
جالبتر اینکه راهحل شوارتزشیلد نشان میدهد که ممکن است نقطهای وجود داشته باشد که در آن ماده چنان متراکم باشد که حتی معادلات نسبیت عام نیز باید از بین بروند. این به عنوان معروف شد تکینگی مرکزی سیاه چاله ای که در آن تمام نظریه های فیزیکی شناخته شده دیگر معنی ندارند.
این مفاهیم در سال 1971 زمانی که بشر اولین سیاهچاله را کشف کرد تأیید شد و به دنبال آن در سال 2000 کشف شد که یک منبع رادیویی قوی در قلب کهکشان راه شیری در واقع یک سیاهچاله بسیار پرجرم با جرم 4.5 میلیون برابر خورشید است. این خلأ وسیع در کهکشان ما نامیده می شود قوس A* (Sgr A*.)
شکل بصری سیاهچاله ها که توسط نسبیت عام ترسیم شده است نیز به طرز شگفت انگیزی در سال 2019 تایید شد، زمانی که تصویری از یک حلقه درخشان از مواد در اطراف سیاهچاله بسیار پرجرم در قلب کهکشان مسیه 87 با همکاری تلسکوپ افق رویداد برای عموم آشکار شد.

گراواستارها یا “ستارگان متراکم گرانشی” توسط پاول مازور و امیل موتولا در سال 2001 به عنوان جایگزینی برای سیاهچاله ها نظریه پردازی شدند.
از دیدگاه فیزیکدانان نظری، گراواستارها مزایای متعددی نسبت به سیاهچاله ها دارند. آنها تقریباً به اندازه سیاهچاله ها فشرده هستند و تأثیر گرانشی روی سطح خود دارند که اساساً به اندازه سیاهچاله ها قوی است ، بنابراین شباهت زیادی دارند. اما تفاوت های کلیدی وجود دارد. برای یک چیز، گراواستارها هیچ افق رویدادی ندارند و بنابراین نور و بنابراین اطلاعات را در پشت یک “صفحه نمایش” یک طرفه مهر و موم نمی کنند. دوم، هیچ ویژگی در قلب گراواستارها، که تصور میشود قلبهای انرژی تاریک دارند، وجود نخواهد داشت.
این دستور غذای گراواستاری که توسط Mazur و Mottola تهیه شده است شامل یک پوست تقریباً بی نهایت نازک از ماده معمولی است که توضیح آن برای دانشمندان دشوار است. نستارها این کار را کنار می گذارند، و نشان می دهد که بیت “انباشته شدن” منجر به پوسته ای ضخیم تر از ماده می شود.
جمپولسکی گفت: «تصور اینکه چنین چیزی ممکن است وجود داشته باشد کمی ساده تر است.
البته، فقط به این دلیل که معادلات میدانی نسبیت عام اجازه وجود جسمی در فضا را می دهد، به این معنی نیست که آن جسم باید وجود داشته باشد.
لوسیانو رزولا، یکی از توسعه دهندگان نظریه قدیمی و فیزیکدان نظری در دانشگاه گوته، در این بیانیه گفت: متأسفانه، ما هنوز نمیدانیم چگونه میتوان چنین گراواستاری را ایجاد کرد. اما حتی اگر ستارهها وجود نداشته باشند، مطالعه ویژگیهای ریاضی این راهحلها در نهایت به ما کمک میکند تا سیاهچالهها را بهتر درک کنیم.»
تحقیقاتی مانند این نیز مفید است، حتی اگر نظریه اساسی موفقیت آمیز نباشد، زیرا نشان می دهد که مسیرهای شگفت انگیزی را نشان می دهد که از نظریه ای متولد شده اند که برای اولین بار بیش از یک قرن پیش مورد بررسی قرار گرفت.
رزولا در پایان گفت: “خیلی خوب است که حتی 100 سال پس از اینکه شوارتزشیلد اولین راه حل خود را برای معادلات میدان انیشتین از نسبیت عام ارائه کرد، هنوز هم می توان راه حل های جدیدی پیدا کرد.” این کمی شبیه یافتن یک سکه طلا در مسیری است که قبلاً توسط بسیاری دیگر کاوش شده است.»
این تحقیق در 15 فوریه در مجله منتشر شد گرانش کلاسیک و کوانتومی




