“ستارگان جاودانه” ممکن است بر روی ماده تاریک در قلب کهکشان راه شیری جشن بگیرند

“تمام چیزهای خوب باید به سرانجام برسند.” این ضرب المثل به همان اندازه که در زمین صادق است در فضا نیز صادق است.
ما می دانیم که ستاره ها، مانند هر چیز دیگری، باید بمیرند. وقتی آنها ذخایر سوخت مورد نیاز برای همجوشی هسته ای را کاهش می دهند در هسته خود، ستارگان با اندازه های مختلف تحت نیروی گرانش خود فرو می ریزند و می میرند تا زباله های کیهانی متراکم را تشکیل دهند. کوتوله سفیدآ ستاره نوترونییا الف سیاه چاله. ستاره خودمان، خورشید، در حدود 5 میلیارد سال آینده به این سرنوشت دچار خواهد شد، ابتدا به عنوان یک غول سرخ منفجر می شود و سیارات درونی از جمله زمین را محو می کند. در حدود 1 میلیارد سال دیگر، این مرحله نیز به پایان خواهد رسید و هسته خورشید به صورت یک کوتوله سفید باقی می ماند که توسط ابری از خاکستر کیهانی به شکل مواد ستاره ای خنک کننده احاطه شده است.
دانشمندان توسعه داده اند نمودار هرتسسپرونگ-راسلنمودار از زندگی ستاره ای، زندگی پس از مرگ و مرگ. این نمودار ردیابی می کند ستاره های همه توده ها از طریق تکامل آنها از ستاره های دنباله اصلی که هیدروژن را می سوزانند به زباله های فضایی متراکم
اما تحقیقات جدید نشان داده است که برخی از ستارگان در قلب کهکشان ما ممکن است بهترین مدلهای زندگی و مرگ ستارهای ما را منعکس کنند. این ستاره ها می توانند تغذیه کنند ماده تاریکاسرارآمیزترین چیزها در جهان برای تضمین مؤثر جاودانگی کیهانی، ایجاد یک “نمودار تاریک هرتسسپرونگ-راسل” را ضروری می کند.
متصل: در سراسر جهان، تخریب ماده تاریک می تواند ستاره های مرده را گرم کند
” مرکز کهکشانی کهکشان راه شیری ایزابل جان، سرپرست تیم تحقیقاتی از موسسه اخترفیزیک ذرات و کیهانشناسی کاولی، به Space.com گفت: “محیط بسیار شدید و بسیار متفاوت از مکان ما در کهکشان راه شیری است.”ستاره های خوشه S“، بسیار گیج کننده هستند.
آنها مجموعهای از ویژگیهایی را نشان میدهند که در هیچ جای دیگری یافت نمیشوند: مشخص نیست که چگونه آنها تا این حد به مرکز نزدیک شدهاند، جایی که تصور میشود محیط کاملاً خصمانه با تشکیل ستاره است.
جان اضافه کرد که این ستارگان خوشه S، که حدوداً سه سال نوری از قلب کهکشان ما فاصله دارند، بسیار جوانتر از آن چیزی به نظر می رسند که اگر ستارگان از جاهای دیگر کهکشان راه شیری به این منطقه مهاجرت کرده بودند. او ادامه داد: «حتی مرموزتر از آن، نه تنها ستارهها بهطور غیرمعمول جوان به نظر میرسند، بلکه تعداد ستارههای مسنتر از حد انتظار کمتر است». همچنین، به نظر می رسد که به طور غیرمنتظره ای ستارگان سنگین زیادی وجود دارد.

جان و همکارانش فرض میکنند که دلیل این ویژگیهای غیرمعمول ممکن است این باشد که این ستارگان مقادیر زیادی ماده تاریک را جمعآوری میکنند که سپس در درون آنها از بین میرود. این فرآیند می تواند یک نوع سوخت کاملاً جدید و غیرمنتظره را برای آنها فراهم کند.
شبیهسازیهای ما نشان میدهد که ستارگان تنها میتوانند با ماده تاریک به عنوان سوخت زنده بمانند، و به دلیل وجود مقدار بسیار زیادی از ماده تاریک در نزدیکی مرکز کهکشانی، جان افزود: «این بسیار جذاب است زیرا شبیهسازیهای ما نتایج مشابه مشاهدات ستارههای خوشه S را نشان میدهد: ماده تاریک به عنوان سوخت، ستارگان را برای همیشه جوان نگه میدارد.»
جان ادامه داد: «ایده ستارههای جاودانه میتواند بسیاری از ویژگیهای غیرعادی ستارههای خوشه S را به یکباره توضیح دهد. اگر ستارگان مرکز کهکشانی به دلیل چگالی بالای ماده تاریکاین ممکن است فراوانی غیرعادی زیاد ظاهری را توضیح دهد ستاره های جوان در مرکز کهکشانی، در حالی که غیبت ستارههای مسنتر را نیز توضیح میدهد.”
ماده تاریک بدترین دشمن خودش است
ماده تاریک مشکلی برای فیزیکدانان است زیرا که حدود 85 درصد از جهان را تشکیل می دهد، برای ما نامرئی است زیرا با آن برهمکنش نمی کند. سبک. همچنین به نظر نمی رسد ماده تاریک با «ماده معمولی» برهمکنش داشته باشد. این ماده روزمره از پروتونها، نوترونها و الکترونها تشکیل شده و شامل تمام ستارگان، سیارات، قمرها، سیارکها، دنبالهدارها، گاز، غبار و موجودات زنده در کیهان میشود.
دانشمندان فقط می توانند وجود ماده تاریک را استنباط کنند زیرا با گرانش تعامل دارد و این برهمکنش می تواند بر ماده معمولی و در واقع نور تأثیر بگذارد. اگر تعامل بین ماده تاریک و معمولی آنها اتفاق میافتند، اما نادر و ضعیف هستند. دانشمندان باور نمی کنند که ما تا به حال چنین تعاملی را کشف کرده باشیم.
کمتر مشخص است که آیا ماده تاریک با خودش تعامل دارد یا خیر. برای اینکه بفهمید این به چه معناست، به یاد داشته باشید که همه ذرات ماده معمولی نسخه مخصوص به خود را از پادماده دارند. به عنوان مثال، یک پادذره با بار مثبت به نام پوزیترون برای یک الکترون با بار منفی وجود دارد. و هنگامی که ماده و پادماده به هم می رسند، یکدیگر را نابود می کنند و انرژی آزاد می کنند.

“نابودی ماده تاریک مشابه نابودی ماده و پادماده است: اگر یک ذره و پادذره اش به هم برسند، ذرات دیگر مانند فوتون ها را از بین می برند و تولید می کنند. به طور مشابه، ذرات ماده تاریک می توانند به این طریق از بین بروند.» جان گفت: «در بسیاری از مدل های ماده تاریک، ذرات ماده تاریک به عنوان ضد ذره خود در نظر گرفته می شوند، به این معنی که هر دو ذره ماده تاریک می توانند یکدیگر را از بین ببرند.
با این حال، ما نابودی ماده تاریک را نمی بینیم، بنابراین باید بسیار نادر باشد. جان میگوید این بدان معناست که احتمال وقوع آن در محیطی که میتوان مقادیر عظیمی از ماده تاریک را در کنار هم قرار داد، بیشتر است. شاید منطقه فوق متراکم در قلب یک ستاره جایی باشد که گرانشی که ماده تاریک با آن برهمکنش دارد، قویترین است.
آیا خورشید نیز می تواند جاودانه شود؟
ستاره های دنباله اصلی در طول عمر خود هیدروژن را در فرآیندهای همجوشی هسته ای می سوزانند. این هلیوم، بیشتر انرژی ستاره و بیرون را ایجاد می کند.فشار تشعشعاین کشش کیهانی بین فشار تشعشع و گرانش برای میلیون ها یا حتی میلیاردها سال ادامه دارد و این نیروها را حفظ می کند. ستارگان در تعادل پایدار
جان گفت: «در بیشتر عمر یک ستاره، این فرآیندها عمدتاً در هسته ستاره اتفاق میافتند، جایی که فشار گرانشی بالاترین میزان است. ما نشان میدهیم که اگر ستارهها مقدار زیادی ماده تاریک را جمعآوری کنند، که سپس در داخل ستاره از بین میرود، این میتواند فشار بیرونی نیز ایجاد کند و ستاره را به دلیل تخریب ماده تاریک به جای همجوشی هستهای پایدار کند. بنابراین ستاره ها می توانند از ماده تاریک به عنوان سوخت به جای هیدروژن استفاده کنند.
ستارهها هیدروژن خود را مصرف میکنند که در نهایت باعث مرگ آنها میشود. از طرف دیگر، ماده تاریک میتواند به طور مداوم انباشته شود و این ستارهها را جاودانه کند.
بنابراین می تواند خورشید با تغییر به این منبع سوخت جایگزین، جاودانگی را تضمین کنید؟ جان فکر نمی کند. که در وسط یکی از بازوهای مارپیچی کهکشان راه شیری قرار دارد، فقط در مکان اشتباهی در کهکشان ما برای دسترسی به این تاریکی قرار دارد. چشمه جوانی
“ستاره ها به چیزهای زیادی نیاز دارند مقادیر زیادی ماده تاریک برای جایگزینی موثر سنتز. در بیشتر کهکشان راه شیری، چگالی ماده تاریک آنقدر زیاد نیست که به طور قابل توجهی بر ستارگان تأثیر بگذارد. اما در مرکز کهکشانی، چگالی ماده تاریک بسیار زیاد است، به طور بالقوه میلیاردها برابر زمین، که مقدار ماده تاریک مورد نیاز برای جاودانگی ستارگان را فراهم میکند.» جان توضیح داد: «پس خورشید ما جاودانه نیست. “

جان اضافه کرد که یافتههای این تیم به طور بالقوه اسرار زیادی را در مورد خود ماده تاریک و همچنین ستارههای جاودانهای که میتواند به دست آورد را آشکار کند.
او گفت: «یافتههای ما به ما میگوید که ماده تاریک میتواند با ذرات معمولی پراکنده شود، که برای کاهش سرعت ذرات ماده تاریک در داخل ستاره برای به دام انداختن آنها ضروری است – همچنین ذرات ماده تاریک میتوانند یکدیگر را از بین ببرند.» با مشاهده توزیع ستارگان جاودانه در اطراف مرکز کهکشانی، اطلاعاتی در مورد توزیع و چگالی ماده تاریک در اطراف مرکز کهکشانی نیز به دست خواهیم آورد.
جان توضیح داد که برای راستیآزمایی این یافتهها، ستارهشناسان به مشاهدات دقیقتری نیاز دارند درونی ترین ستاره های کهکشان راه شیری برای تعیین اینکه آیا این ستارگان در “دنباله اصلی تاریک” قرار دارند، که می تواند به جاودانگی آنها اشاره کند.
آنها همچنین قصد دارند تأثیر تخریب ماده تاریک را بر روی ستارگان مختلف تعیین کنند. شبیهسازیهای اولیه نشان میدهد که ستارههای درخشانتر با انتقال به این سوخت تاریک، “نفخ” میشوند و لایههای بیرونی خود را میریزند. این می تواند ماهیت به اصطلاح را توضیح دهدG-اشیاء” در مرکز کهکشانی یافت شد، که اجسام ستاره ای هستند که به نظر می رسد توسط ابرهای گاز احاطه شده اند.
جونز گفت: “تاکنون، کار ما بر روی ستارگان دنباله اصلی متمرکز بوده است. ما همچنین میخواهیم بفهمیم که ماده تاریک چگونه بر ستارگان در مراحل بعدی تکامل، زمانی که آنها از دنباله اصلی دور شدهاند و تحت فرآیندهای مختلف همجوشی هستهای هستند، تاثیر میگذارد.” . «نتایج ما هیجانانگیز است زیرا نشان میدهد که مشاهدات ستارهای یک راه اضافی و منحصربهفرد برای مطالعه و درک تعاملات ماده تاریک با ماده معمولی ارائه میدهد.»
یک نسخه از پیش بازبینی شده از تحقیقات تیم در مخزن کاغذ موجود است arXiv.



