مقالات

سم حلزون دریایی ممکن است الهام بخش داروهای جدید دیابت باشد


تیاگرچه حلزون های مخروطی کوچک، شکارچیان بزرگی هستند، و انواع سموم را تولید می کنند – که بسیاری از آنها برای تحقیقات دارویی ارزشمند هستند – برای بی حرکت کردن طعمه و جلوگیری از شکارچیان. در سال 2015 محققان دریافتند که برخی از گونه ها مانند Conus geographus، آنها سمی می سازند که حاوی انسولین اسب است، سمی که شبیه انسولین ماهی است و باعث ایجاد شوک هیپوگلیسمی در طعمه نزدیک می شود.1

این یافته ها الهام بخش هو یان یونگ، عضو فوق دکتری در گروه هلنا صفوی همامی در دانشگاه یوتا شد تا بررسی کند که آیا حلزون های مخروطی سموم دیگری تولید می کنند که هورمون های ماهی را تقلید می کنند. در حالی که انسولین اسب به سرعت قند خون را کاهش می دهد، یونگ این فرضیه را مطرح کرد که نسخه دیگری از هورمون تنظیم کننده گلوکز، مانند حلزون مخروطی، برای حفظ اثر ماندگارتر مورد نیاز است: پایین نگه داشتن قند خون برای جلوگیری از فرار ماهی. یکی از هورمون هایی که می تواند این عملکرد را انجام دهد سوماتوستاتین است که به عنوان یک ترمز برای جلوگیری از افزایش قند خون به سطح طبیعی عمل می کند.

اعضای گروه صفوی – همامی برای جمع آوری حلزون های مخروطی دریایی به آب های گرم پالائو رفتند. Conus geographus.

آزمایشگاه صفوی همامی

تیم صفوی برای شناسایی این تقلیدهای هورمونی تولید شده توسط حلزون، RNA را از جئوگرافوس غده سمی و از طیف‌سنجی جرمی برای شناسایی دو سم سوماتوستاتین مانند (کنسوماتین‌های G1 و G2) استفاده کرد.2 کریستالوگرافی اشعه ایکس Consomatin G1 نشان داد که ساختار آن شباهت زیادی به آنالوگ درمانی سوماتوستاتین دارد و تحقیقات بیشتری را به دنبال داشت. پنج نوع گیرنده سوماتوستاتین (SSTR) وجود دارد. سوماتوستاتین انسانی به هر پنج مورد متصل می شود، در حالی که نسخه حلزون فقط به یکی متصل می شود. این تحقیق منتشر شده در ارتباطات طبیعتاین را فاش کرد جئوگرافوس سوماتواستاتین مسلح شده را تولید می کند که نسبت به آنالوگ های انسانی اتصال ویژه تری به گیرنده های سوماتوستاتین نشان می دهد.3 این کشف می تواند منجر به بهبود هدف گیری داروهای دیابت شود.

سطح قند خون عمدتاً با اعمال مخالف انسولین و گلوکاگون تنظیم می شود – انسولین سطح قند خون را کاهش می دهد در حالی که گلوکاگون آن را افزایش می دهد. گلوکاگون توسط اثرات مهاری سوماتوستاتین تنظیم می شود. سوماتواستاتین انسانی به هر پنج SSTR متصل می شود، در حالی که داروی آنالوگ اکتروتید فقط به SSTR ها متصل می شود.2. با این حال، محققان فرض کردند که نسخه حلزون مخروطی سوماتوستاتین، Consomatin G1، همچنین می تواند به طور انتخابی گیرنده تنظیم کننده هورمون SSTR را هدف قرار دهد.2 به دلیل شباهت ساختاری آن به اکتروتید. این ممکن است به محققان کمک کند داروهای خاص تری طراحی کنند که هموستاز گلوکز را تنظیم می کند و اختلالات مرتبط با سیگنال دهی سوماتوستاتین، مانند هورمون رشد بیش از حد در تومورهای آکرومگالی و نورواندوکرین را درمان می کند.

ابتدا، محققان با سنتز پپتید شناسایی شده قبلی (Consomatin pG1) میزان اتصال Consomatin G1 به هر پنج گیرنده SSTR را ارزیابی کردند. این پپتید که از سم حلزون های مخروطی جدا شده است، دارای توالی اسید آمینه ای مشابه با سوماتوستاتین است. محققان دریافتند که Consomatin pG1 می تواند به طور انتخابی SSTR را فعال کند2 در سلول های انسان SSTR2 یک گیرنده با بیان بالا در سلول های آلفا پانکراس انسان و جوندگان است که تصور می شود آزادسازی گلوکاگون را مسدود می کند.

یونگ سپس می خواست تعیین کند که چگونه این سم بر ترشح گلوکاگون در بافت های جوندگان تأثیر می گذارد. او آزمایشاتی را روی بافت هایی مانند پانکراس موش و جزایر پانکراس موش انجام داد. آزمایشات او نشان داد که Consomatin pG1 کاملاً قوی است و سوماتوستاتین را با سرکوب ترشح گلوکاگون هدف قرار می دهد.

کنسوماتین pG1 با SSTR تعامل دارد2 در آزمایش‌های یونگ با سلول‌ها و بافت‌های پستانداران، اما یونگ اکنون می‌خواست اثرات سم را روی ماهی SSTR ببیند.2 گیرنده ها گورخرماهی دو زیرگروه SSTR را بیان می کند2 گیرنده هایی که همولوگ با نوع SSTR هستند2 گیرنده در انسان4 محققان فعالیت Consomatin pG1 را بر روی هر دو گیرنده ماهی آزمایش کردند. سوماتوستاتین انسانی به عنوان کنترل عمل کرد و هر دو SSTR را فعال کرد2 گیرنده ها با این حال، یونگ تعجب کرد که Consomatin pG1 تنها یکی از دو شکل گیرنده را فعال کرد، در حالی که خام C. geographus سم هر دو را فعال می کند. این نشان می دهد که سم بومی Consomatin G1 هویت شیمیایی متفاوتی نسبت به پپتید سنتز شده دارد.

برای تعیین تفاوت پپتید و کل سم، محققان پپتید بومی (Consomatin nG1) را از C. geographus سم سپس توالی‌های پپتیدی با فعال‌سازی SSTR بالا را غربالگری کردند2 گیرنده یونگ می‌گوید: «به نظر می‌رسد که در مقایسه با شکل پیش‌بینی‌شده، سمی فوق‌العاده عظیم است، و همچنین از نظر شیمیایی بسیار اصلاح شده است، چیزی که ما اصلاً انتظارش را نداشتیم.»

تصویری از همکاران پژوهش، هو یان یونگ و توماس کخ که با حلزون های مخروطی دست می زنند.

هو یان یونگ چگونه مطالعه می کند جئوگرافوس با ترکیبی از سمومی که هموستاز گلوکز را هدف قرار می‌دهند، شکار می‌کنند و سطح قند خون را در طعمه ماهی‌های بدبختشان به‌طور چشمگیری کاهش می‌دهند.

آزمایشگاه صفوی همامی

وقتی یونگ سم پیش‌بینی‌شده را با سم طبیعی مقایسه کرد، ساختار غیرعادی را مشاهده کرد. این سم طبیعی دارای یک ناحیه بسیار اصلاح شده از پروتئین های گلیکوزیله است که بسیار شبیه سوماتوستاتین گلیکوزیله شده قبلی از پانکراس ماهی است که برای فعال سازی SSTR ماهی حیاتی است.2 گیرنده ها5 این یافته ها توانایی حلزون مخروطی برای تولید سوماتواستاتین هایی را نشان می دهد که از نزدیک هورمون های پانکراس را در طعمه ماهی تقلید می کنند.

دنی چاو، بیوشیمیدان دانشگاه استنفورد که در این تحقیق شرکت نداشت، گفت: «این احتمالاً اولین نمونه از نوع خالص هورمون پستانداران است که روند شکار طعمه را تنظیم می کند. ساختار پروتئین Consomatin G1 بینشی در مورد ترکیبات طبیعی با تقلید شیمیایی به محققان ارائه می دهد. چو خاطرنشان کرد که این کار با سم سوماتواستاتین که از کار قبلی صفوی همامی با زهر انسولین منشعب می شود، می تواند به محققان در طراحی درمان های بالقوه کمک کند. به عنوان مثال، برخی از تومورهای عصبی غدد درون ریز عمدتاً یک نوع گیرنده مانند SSTR را بیان می کنند.2در حالی که دیگران زیرگروه های متعددی از گیرنده های SSTR را بیان می کنند. نسخه حلزون مخروطی سوماتوستاتین، که شباهت زیادی به آنالوگ های داروهای مصنوعی موجود دارد، و ویژگی طبیعی آن منطقه امیدوارکننده ای برای بررسی بیشتر است.

یونگ اشاره کرد که این حلزون های مخروطی یک “گنجینه” هستند و افزود: “طبیعت واقعاً انواع مختلفی از منابع را برای توسعه دارو به ما ارائه می دهد که ما باید به جستجوی آنها با این حیوانات سمی شگفت انگیز ادامه دهیم.” برای کمک به این استراتژی شکار تنظیم کننده گلوکز و به تجزیه و تحلیل سم کشنده حلزون مخروطی برای کاربردهای بالینی ادامه می دهد.


Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا