سیکلون های مشتری و ماه با Magma Running: آخرین اکتشافات Nasa Juno Probe عالی است

سرما از اکتشافات جدید از مأموریت مشتری جونیور ناسا ما را زیر سطح ماه آتشفشانی غول گاز ، IO و در دنیای سیکلون ها با اتومبیل با زره پوش در قطب جوویان شمالی بازی می کرد.
جونو وارد شدن مشتری این سیستم در سال 2016 ، اما یک انتقال ناموفق ، به این معنی بود که اکنون در مدار گسترده و قطبی گیر کرده است که هر 53 روز یکبار آن را به مشتری و قمرهای آن نزدیک می کند. با این حال ، در طی این مگس ها ، جونو بسیاری از داده های با کیفیت بالا را در مورد جو مشتری از جمله قطب های سیاره جمع کرده است که قبلاً با جزئیات مورد مطالعه قرار نگرفته اند.
در قطب شمال مشتری ، کلاه مه از استراتوسفر است که جونو اندازه گیری کرده است که 52 درجه فارنهایت (11 درجه سانتیگراد) از محیط اطراف خود خنک تر است. در اطراف کلاه قطبی جریانهایی وجود دارد که بیش از 100 مایل در ساعت (161 کیلومتر در ساعت) می وزند. مه زمینحرف
جونو از سال 2016 حرکت این سیستم سیکلون ها را در نور مرئی و مادون قرمز (تحت پوشش گرما ، که از عمیق تر به جو می رسد) ردیابی می کند و به ترتیب با استفاده از شفق قطبی مادون قرمز Junocam و Jovian Aurora (Jiram). این دو ابزار نشان می دهد که هر یک از هشت سیکلون از طریق فرآیند به نام “بتا رانش” به قطب حرکت می کنند. همین فرآیند بر روی سیکلون های زمین انجام می شود و نتیجه قدرت کوریولیس است و در تعامل با الگوی باد چرخان متعلق به هر سیکلون است. با این حال ، روی زمین ، سیکلون ها هرگز به جایی نزدیک قطب ها نرسیده اند. این امر به این دلیل است که هرچه به ستون های سرد و خشک نزدیکتر می شوند ، بیشتر از هوای گرم و مرطوب که به آنها انرژی می بخشد ، بیشتر می شوند. در مشتری ، دینامیک جوی متفاوت است و این مشکلی نیست. اما یک بار در قطب ، سیکلون های مشتری شروع به ضربه زدن به یکدیگر می کنند.
جوهی کاسپا ، همکار جونو می گوید: “این نیروهای رقابتی منجر به برآمدگی های سیکلون ها به نوعی یادآور چشمه ها در یک سیستم مکانیکی می شوند.” بیانیهS “این تعامل نه تنها کل پیکربندی را تثبیت می کند ، بلکه باعث می شود سیکلون ها در موقعیت های اصلی خود تردید کنند ، زیرا آنها به آرامی در غرب ، در جهت عقربه های ساعت ، در اطراف قطب پوشیده می شوند.”

در همین حال ، به دور از جو مشتری ، اخیراً جونو مگس های تکراری را از صمیمی ترین ماه جوویان می سازد ، من – بدنه ترین بدن در منظومه شمسی.
در طول پرواز جونو در IO در 27 دسامبر 2024 ، فضاپیما متوجه شد که چه معلوم است بیشترین فوران آتشفشانی انرژی تاکنون در IO ضبط شده است. هنگامی که جونو در تاریخ 2 مارس بازگشت ، آتشفشان هنوز در حال نوشیدن گدازه بود و انتظار می رود که در پرواز بعدی جونو ، که در تاریخ 6 ماه مه با فاصله 55 300 مایل (89،000 کیلومتر) از سطح IO انجام می شود ، هنوز هم فعال باشد.
اما این همان چیزی است که در زیر سطح IO قرار دارد ، که تیم علمی جونو را هیجان زده می کند. دانشمندان با ترکیب رادیومتر مایکروویو (MWR) فضاپیما (MWR) با جیرام ، توانسته اند دمای زیرزمینی IO را اندازه گیری کنند و حضور جریان های ماگما زیرزمینی را نشان می دهند.

شانون براون از آزمایشگاه درایو واکنش ناسا می گوید: “تیم علمی جونو دوست دارد مجموعه های مختلف داده های مختلف را از بسیاری از ابزارهای مختلف ترکیب کند و ببیند چه چیزی می توانیم یاد بگیریم.” “هنگامی که ما داده های MWR را با تصاویر مادون قرمز جیرام درج کردیم ، از آنچه دیدیم شگفت زده شدیم: شواهدی از یک ماگما هنوز گرم ، که هنوز در زیر پوسته خنک کننده IO سخت نشده است. جریان خنک کننده گدازه ها در هر عرض و طول وجود دارد.”
جونو قبل مستثنی کردن وجود یک اقیانوس بزرگ ماگما در زیر سطح IO ، که می تواند آتشفشان ها را تغذیه کند ، اما این جریان های خنک کننده و در حال رشد می توانند توضیح دهند که چگونه آتشفشانهای IO از بین می روند. تیم علمی تخمین می زند که حدود 10 ٪ از سطح زیرزمینی ماه دارای این جریان های خنک کننده است ، که در مورد چگونگی انتقال گرما از فضای داخلی گرم IO به سطح آن ، بیشتر به ما می گوید ، و به جهان اجازه می دهد تا اغلب از طریق جریانهای گدازه ای که بر روی زمین می چرخند ، تکرار شود.
براون گفت: “آتشفشانهای IO ، مزارع گدازه و جریان های زیرزمینی گدازه به عنوان یک رادیاتور اتومبیل عمل می کنند و به طور موثری گرما را از داخل به سطح منتقل می کنند و در خلاء فضا خنک می شوند.”
آخرین نتایج Juno در 29 آوریل در مجمع عمومی اتحادیه ژئوسیک اروپا در وین ارائه شد.



