طوفان خورشیدی با سوسو زدن شفق های قطبی در آسمان سیاره سرخ، مریخ را در تابش فرو می برد (ویدئو)
طوفان های خورشیدی که منجر به شفق های دیدنی در سراسر جهان در 10 می شد، بر مریخ نیز تأثیر گذاشت و باعث ایجاد شفق های قطبی بر روی سیاره سرخ شد و سطح را با تشعشعات مضر باران کرد.
منبع اصلی طوفان های خورشیدی یک منطقه فعال بود، AR3664که یک گره شدید شار مغناطیسی روی خورشید بود که ده ها نفر جمعیت داشت لکه های خورشید که تعداد زیادی از قدرتمندان را آزاد کرد مشعل ها و پرتاب جرم تاج (CME) ابتدا با ما و سپس در حین چرخش به دور خورشید، به مریخ.
قدرتمندترین موشک پرتاب شده در این دوره در 20 می 2024 رخ داد، زمانی که زمین در آن سوی خورشید بود، اما مریخ مستقیماً در خط تیراندازی بود. رگبار از اشعه گاما و پرتوهای ایکس با سرعت نور به سمت مریخ پرواز کردند و چند روز بعد ذرات باردار آهسته‌تر حرکت کردند. تخلیه جرم تاج.
در سطح، در دهانه گیل در مریخ، مریخ نورد کنجکاوییک آشکارساز ارزیابی تشعشع (RAD) معمولاً دوز متوسط تابش روزانه حدود 700 میکروگرم را ثبت می کند. در طول طوفان خورشیدی، تشعشع شناسایی شده توسط RAD تا 8100 میکروگرم، معادل حدود 30 اشعه ایکس قفسه سینه در یک زمان، شلیک کرد.
در حالی که هنوز با قرار گرفتن در معرض فوری کشنده فاصله دارد، تجربه مکرر چنین مواجهه ای در طول اقامت طولانی مدت در این سیاره به طور چشمگیری خطرات سلامتی را افزایش می دهد. پس از آن، این بزرگترین انفجار تشعشعی بود که RAD از زمان فرود کنجکاوی در مریخ در 12 سال پیش شناسایی کرده بود، بنابراین دوزهای به این بالا معمول نیستند.
فضانوردان به طور بالقوه می توانند در غارهایی مانند این پناه بگیرند، که احتمالاً با دهانه های گودال و لوله های گدازه در کناره های آتشفشان ها مرتبط هستند، مانند گودالی که اخیراً در مدار قرار گرفته است. تصویر توزیع شده توسط ناسا مدارگرد شناسایی مریخ.
دان هاسلر از موسسه تحقیقاتی جنوب غربی، که محقق اصلی RAD است، با این اقدام ایمنی موافق است.
او در ادامه گفت: «صخره‌ها یا لوله‌های گدازه‌ای محافظت بیشتری برای فضانوردان در برابر چنین رویدادی فراهم می‌کنند». بیانیه. با این حال، برای همه امکان پذیر نیست که در یک غار پنهان شوند، به خصوص اگر شما واقعاً در این سیاره نباشید. “در مدار مریخ یا در اعماق فضا، نرخ ایستادن به طور قابل توجهی بالاتر خواهد بود.”
در واقع اینطور بود. تشعشع آنقدر زیاد بود که مدار را خارج کرد اودیسه در مریخ دوربین اصلی ستاره یاب فضاپیما که از آن برای جهت یابی استفاده می کند. اگرچه دوربین بعد از یک ساعت دوباره آنلاین شد، اما این یادآوری بود که فضاپیماها در برابر تشعشعات خورشیدی آسیب پذیر هستند. در اکتبر 2003، آشکارساز تشعشع مریخ اودیسه توسط تشعشعات یکی از بزرگترین شراره های خورشیدی در حافظه زنده سرخ شد.
فضاپیمای دیگری که به دور مریخ می چرخد، MAVEN (Mars Atmosphere and Volatile EvolutioN) عملکرد بهتری داشت و توانست شفق مریخی را از بالای مریخ در حالی که ذرات باردار CME بر روی سیاره سرخ می بارید، شکار کرد.
MAVEN توانست شفق مریخ را از بالا تصویر کند و همچنین ذرات باردار متعددی را با ابزار ذرات انرژی خورشیدی خود به تصویر بکشد. بر روی زمین، تصاویر سیاه و سفید گرفته شده توسط دوربین ناوبری کنجکاوی (Navcam) با “برف” ترک خوردند – لکه ها و رگه های سفید ناشی از برخورد ذرات پر انرژی به سنسور دوربین.
کریستینا لی از دانشگاه کالیفرنیا گفت: “این بزرگترین رویداد ذرات پرانرژی خورشیدی بود که MAVEN تا به حال دیده است.” لی رئیس آب و هوای فضایی تیم MAVEN است. چندین رویداد خورشیدی در هفته‌های اخیر رخ داده است، بنابراین موجی پس از موج ذرات به مریخ برخورد کرده‌ایم.
در واقع، به نظر می رسد یک کل است منظومه شمسی در ماه مه توسط خورشید مورد اصابت قرار گرفت زیرا مناطق فعال آن ذرات و تشعشعات را به همه جهات پرتاب می کردند. شفق‌های قطبی مشاهده شده در زمین و مریخ نیز ممکن است فقط طعم چیزهای آینده باشند – ص چرخه فعالیت خورشید با نزدیک شدن به حداکثر در جولای 2025، می توانیم انتظار طوفان های خورشیدی بیشتری را در ماه های آینده داشته باشیم و اثرات آن در مقیاس بین سیاره ای برای ما قابل مشاهده خواهد بود.
در زمین، ما دو چیز داریم که از ما در برابر این حمله تشعشع محافظت می کند، یعنی سیاره ما میدان مغناطیسی جهانی و یک جو متراکم که به ترتیب می تواند تابش را منحرف و جذب کند.
با این حال، مریخ میدان مغناطیسی جهانی ندارد، اگرچه دارای حفره های مغناطیسی محلی است که گمان می رود بقایای یک میدان سیاره ای باستانی باشد. این جو مریخی همچنین در مقایسه با زمین نسبتاً نادر است. در مجموع، این بدان معنی است که سیاره سرخ بار بار طوفان خورشیدی را تحمل می کند.
میدان مغناطیسی زمین توسط باد خورشیدی به شکل قطره اشکی به نام دم مغناطیسی تبدیل می شود. هنگامی که یک CME برخورد می کند، ذرات باردار در دم مغناطیسی محبوس می شوند که به عنوان نوعی جوراب در باد خورشیدی عمل می کند. فشار ناشی از CME دم آهنربا را فشرده می کند و آن را از میدان مغناطیسی زمین جدا می کند. همانطور که دم مغناطیسی توسط باد خورشیدی از ما دور می‌شود (نگران نباشید، مانند سمندری که عضوی از دست رفته را دوباره رشد می‌کند، زمین دم مغناطیسی خود را بازسازی می‌کند)، ذرات باردار که در آن به دام افتاده‌اند می‌توانند خطوط مغناطیسی را دنبال کنند. میدان در کنار قطب های مغناطیسی
در طول مسیر، ذرات باردار با مولکول‌های جو، عمدتاً اکسیژن، نیتروژن و هیدروژن برخورد می‌کنند و باعث می‌شوند که این مولکول‌ها به رنگ‌های شفق – سبز، قرمز، آبی، بدرخشند. به همین دلیل است که ما تمایل داریم شفق‌های قطبی را به‌جای استوا نزدیک‌تر به قطب‌ها ببینیم.
مریخ میدان مغناطیسی ندارد تا ذرات باردار را به دام بیاندازد و آنها را به سمت قطب ها هدایت کند، بنابراین وقتی یک CME برخورد می کند، ذرات باردار به سادگی مستقیماً به جو در سراسر سیاره نفوذ می کنند. از آنجایی که مریخ دارای اکسیژن مولکولی کمی در جو خود است، شفق های آن معمولاً سبز رنگ هستند.
